1

All-Star Superman

assupes

De meest bekende superheld is in principe ook meteen de saaiste, oppervlakkig gezien. Hij heeft zo’n gigantisch arsenaal aan powers dat er zo goed als niets is dat Mr. Supes niet kan. Het is zowaar een beetje schaamteverwekkend om aan een niet-fan uit te leggen wat hier onder valt: vliegen, snelheid, kracht, x-ray vision, heat vision, freeze breath, super gehoor, super-breien (no kidding), ga maar door. Het is net als op jonge leeftijd soldaatje spelen met het gastje dat niet tegen zijn verlies kon. “Je bent dood!” “Nee, ik had een schild en ik kon op tijd wegrollen en ik had super kogels in mijn geweer en dat is megagoed en schiet altijd raak en jij bent dood pew pew!” Is het überhaupt mogelijk om rond dit onverwoestbare personage een boeiende comic te breien? Het antwoord is een zelfverzekerde en licht opgewonden “Ooooooh ja”.

Ik had eigenlijk mijn hele leven lang geen interesse in Superman. Hij was te geweldig, te braaf, te… super. Nee, ik kon me juist veel meer herkennen in Peter Parker en zijn alter ego Spiderman. Een zielige nerd die per toeval zijn powers kreeg en met droge humor zijn fantasieprikkelende tegenstanders te slim af probeerde te zijn en rondstoeide met zowel een witharige als roodharige dame? Als ik in de duivel zou geloven had ik als koter mijn ziel direct verkocht voor dat vooruitzicht. Maar toen ik hoorde dat Grant Morrison een nieuwe Superman comic ging schrijven aangevuld met Frank Quitely’s tekeningen, ging mijn misvormde hart toch wel sneller kloppen. Dit duo leverde al eerdere superieure werkjes af met We3 (huisdieren omgebouwd tot wapens die alleen maar terug naar hun vorige baasjes willen), en een zooi nummers van de serie New X-men. Over beide comics later ongetwijfeld meer.

Over de tekenkwaliteiten van Quitely zijn de meningen verdeeld, maar ik kan er persoonlijk geen genoeg van krijgen. In zijn iets oudere werk zijn de gezichten soms wat pudding-achtig, maar de man kan als geen ander een broeierige, intense sfeer neerzetten. Met haarscherp lijnwerk en lekker veel details in de omgevingen is het haast onmogelijk om door All-star Superman heen te zoeven, je ogen blijven ongewild plakken op de pagina. Geweldig gaaf hoe Quitely ook het beeld net zo goed een verhaal laat vertellen tussen de hoofdgebeurtenissen door, zoals een stuntelige Clark Kent die een voorbijganger op straat omverloopt, die hierdoor in het volgende plaatje boos zwaaiend op de grond zit, en even later zien we een stuk puin vallen op de plaats waar deze meneer normaliter had gelopen. Dit alles vindt plaats gedurende een druk gesprek met mevrouw Louis Lane op weg naar het werk. Kleine momenten als deze maken het lezen zo veel leuker.

assupes2

Grant Morrison is dan weer een heel ander verhaal, pun not intended. Welke comic je ook van hem onder ogen krijgt, het is altijd wel iets unieks. Zijn ‘The Invisibles’ bijvoorbeeld is een bizarre mix van paranormale meuk, tijdreizen, geweld en hyperrealiteit. Nee, ik heb geen idee wat hyperrealiteit eigenlijk concreet betekent, maar ik vond het wel een vaag passende beschrijving. Shut up.
Zijn New X-men was ook vrij heftig en hij duwde met zijn verhalen de mutant-setting een flinke stap verder, met thema’s als genocide, verder ontwikkelende mutaties, een bizarre nieuwe vijand die een directe connectie met Xavier heeft, en een vrij geloofwaardige kijk op een steeds relevantere mutanten-cultuur, vooral bij jongeren. Dat er daarna een zooi van deze toevoegingen weer terug zijn gedraaid is op zijn minst pijnlijk te noemen.

Maar goed, terug naar Superman. Of beter gezegd, All-Star Superman, want dat is de naam van deze 12-delige serie  (met geplande speciale uitgaven achterop). De eerste 6 nummers zijn verzameld in een trade paperback en kan ik iedereen met semi-comic-interesse van harte aanbevelen. We beginnen met een supes die weer een plan van Lex Luthor lijkt te verijdelen, maar er is deze keer iets mis gegaan. Door te dicht bij de zon te komen hebben zijn cellen te veel energie geabsorbeerd en gaan ze nu langzaam een voor een kapot. Ja, Superman is stervende. Een tijdreiziger deelt hem mee dat hij echter voor zijn dood nog 12 legendarische taken zou vervullen; het creeëren van leven, ontsnappen uit de ‘underverse’, en een antwoord geven op De Niet Te Beantwoorden Vraag. Vervolgens zien we in de eerste trade hoe hij al enkele van deze taken (onbedoeld) volbrengt. Klink dat misschien wat kazig? Kan een beetje kloppen, All-Star Superman (ASS, hur hur) is een knipoog naar de verhaallijnen van vroeger, die best wel… apart konden zijn. Het straalt nonchalantheid uit, maar heeft het hart altijd op de goede plaats. De verhaallijnen laten je glimlachen, maar zijn niet kinderachtig. Ondanks dat zit er ook een hele gevoelige kern in.. het eind van issue 6 (het laatste deel in de eerste trade paperback) zal zelfs de meest kille nerd week en soppig van binnen maken.

assupes3

Is ASS de volledige 12 nummers de moeite waard? Moeilijk te zeggen. Het punt is namelijk dat ik niet echt weet hoe het geheel afloopt. Ondanks het feit dat niemand er op zit te wachten, moet ik bij deze opbiechten dat comics downloaden een van mijn vele, vele zwakke punten is. Ik kan gewoon niet wachten tot die rommel in de winkels ligt! Maar All-Star Superman was werkelijk de éérste serie waarbij ik mezelf voornam om deze pas in print te lezen. Deze beslissing maakte ik na het afzetten van mijn bril en openscheuren van mijn blouse in een heroïsche pose, uiteraard. Ik genoot gewoon te veel van het materiaal om het ‘maar’ digitaal te lezen. Ik weet dat het een weak-ass statement is, maar het is de beste manier om aan te geven hoe ziekelijk goed deze serie in elkaar steekt. Trade nummer 2 kan voor mij in ieder geval maar niet snel genoeg uitkomen.

avatar geschreven door op 28 januari 2009

Een reactie op “All-Star Superman”

  1. avatar Pien schreef:

    Ik stond vandaag bij de visboer, op de markt en hij verkocht “superforel”. Ik vroeg aan hem of hij die forel gevangen op Krypton… hij snapte hem niet.

Reageer

Anti-Spam vraag :