0
Mad Men (seizoen 1)
Online werd deze naam vaak genoemd in lijstjes met goede tv meuk, en na het verslinden van alle beschikbare afleveringen kan ik me hier helemaal bij aansluiten. Mad Men gaat over reclamekantoor Sterling Cooper op Madison Avenue in de vroege jaren 60, en over een van haar sterkste ‘ad men’ in het bijzonder.
Het tijdsbeeld is indrukwekkend neergezet. Nu zal het voor (oudere) Amerikaanse kijkers allemaal meer treffend zijn, maar het voelde voor mij in ieder geval al zeer authentiek. Kleding, decoratie, muziek; alles lijkt tot in de puntjes verzorgd. Het meest fascinerende is wel hoe de mentaliteit van de karakters verschilt van wat we gewend zijn. Vrouwen zijn duidelijk minderwaardig en worden door de alpha males op kantoor als weinig meer dan typende lustobjecten gezien. (Iemand refereert naar een typiste die toevallig met een perfect geschikte slogan kwam als ‘een hond die je piano ziet spelen’) Gescheiden zijn is taboe, maar vreemdgaan is voor de mannen niet zo’n issue. Er wordt gedronken op de werkplek (niet zo weinig ook) en iedereen steekt om de 2 minuten een sigaret op.
Het plot zal zich in een zeer rustig tempo opbouwen. Verwacht geen flashy actie, maar een slow burn aan ontwikkelingen. Ook al gebeurt er niet veel, dan nog gaat er een onmiskenbare aantrekkingskracht uit van het reilen en zeilen van het reclamebureau dat het nét niet is. Misschien doordat ik in een baas-boven-baas wereld als die in Mad Men wordt neergezet het niet lang zou uithouden als zachtgekookt nerd-eitje. Dit is een wereld waarin stilstand achteruitgang betekent, en zwakte tonen al snel wordt uitgebuit.
Naast de fascinerende kantooruren lijkt de thuissituatie van hoofdpersoon Donald Draper in verhouding een saaie bedoeling. Met zijn wat oppervlakkige prinsesjes-vrouw en 2 kinderen lijkt hij een niet al te spannend maar stabiel bestaan te hebben opgebouwd. Tot je langzaam ontdekt dat meneer Draper niet helemaal is wie hij beweert te zijn…
Het viel me op hoe ik tijdens het kijken me probeerde in te leven in de gedachtengang van de personages. “Hoe zou zij reageren op dit voorstel?” “Wat nou als hij écht onstlagen wordt?”. De antwoorden zijn ook niet altijd even duidelijk. Dat er van de kijker verwacht wordt om soms tussen de regels door te, erm, kijken, vond ik helemaal prima. Niet vanuit een gedachte als ‘ jullie miezerige Burgers zullen dit toch niet snappen! Mwahaha!’, maar eerder om je een beetje extra moeite te laten doen om te kunnen identificeren met de hoofdpersonages. Al met al een verrassende serie die plaatsvindt in een boeiende periode en overduidelijk met liefde is gemaakt.
En heren, als je nog meer redenen nodig hebt om Mad Men te volgen…
geschreven door Bartelen op 12 januari 2009
