1

Star Trek – Collectible Card Game

startrekccg

Elke zichzelf enigszins respecterende nerd kent Star Trek. Nou ja, jezelf respecteren en Star Trek gaan niet echt samen, maar je begrijpt wat ik bedoel. Van die groep nerds is er een kleiner segment dat alle series en films heeft gezien, en bikkelhard genoeg is om de slechte prut die hiertussen te vinden is te kijken en overleven. En hier weer tussen hebben we uiteindelijk een miniem groepje dat neerkijkt op iedereen die zich niet bewust is van het feit dat een Negh’var class warship OBVIOUSLY stukken beter is dan een Vor’cha class. Ik bedoel, come on! Voor deze laatste groep zijn er 2 dingen uitgevonden die hen helpen om het dagelijkse leven door te komen: zeep, en Star Trek de collectible card game.

Uitgegeven door Decipher in 1994, en nu zo goed als nergens meer te krijgen aangezien Star Trek tegenwoordig even relevant is als DJ Paul Elstak. De Star Trek collectible card game (STCCG) is in series uitgebracht, elk met een specifiek thema. Zo begon men met The Next Generation en kon de speler kiezen uit het aansturen van Klingons, Romulans of de Federation. Simpele spelmechanics, in verhouding veel sterkere Federation karakters, relatief weinig uitdaging… het was het in het begin allemaal nog nét niet.
Uitbreidingssets over de alternate universes, het Q Continuum en First Contact brachten zowel geslaagde als nutteloze toevoegingen. De nerd-boner bereikte pas een volledige lift-off in 1998 met een set die verslavender was dan het bekijken van youtube T’pol videos.. in de periode die volgde zou de naam van mijn harsh and unforgiving mistress of money spending maar onder één naam bekend zijn: Deep Space 9.

Nu was de tv serie zelf al geniaal en onderwerp voor een komende review. In kaartvorm was het kartonnen crack waar ik geen genoeg van kon krijgen, en altijd voorhanden kon hebben. Na het met mijn zwakke nerd-armpjes wild openscheuren van de vers aangeschafte boosterpakjes werden de kaarten netjes gescheiden en rolden in mijn achterhoofd de scenario’s al voorbij waar ik deze nieuwe toevoegingen kon inzetten. Ik was helemaal wild van DS9, en de kaarten wisten precies de sfeer en ‘alles is mogelijk’ mentaliteit uit de serie over te brengen. Dit werd alleen maar sterker met nieuwe expansions over de Dominion, Ferengi, Klingons + Romulans, het Holodeck, etc.

Oh, wacht, voordat ik verder ga met mijn kansloze gekwijl over gekleurde speelkaartjes is het handig om de gameplay zelf wat te beschrijven. In de STCCG kies je een ras waarmee je kontjes wil gaan schoppen, en bouw je vervolgens een deck om dit doel te bereiken. Er zijn een shitload aan typen kaarten die je kunt inzetten, waaronder Personnel (het soon-to-be slachtvee waar je niet zonder kunt), scheepjes, outposts, planeten, wapens, sneaky gebeurtenissen die je gedurende het spel kunt onthullen, gevechts-tactieken die de space-battles meteen een stuk heftiger maken, en zo nog een 10-tal categorieën.
Elke speler kiest 6 missies uit, die door één of meerdere rassen te voltooien zijn. Het spel begint met het een voor een wegleggen van ieders missies, tot uiteindelijk een lange rij met planeetjes en space-meukjes op tafel ligt; de spaceline. De verschillende quadranten worden van elkaar gescheiden en zijn alleen te bereiken door wormholes of dergelijke trucs. Er is zelfs een Mirror Universe spaceline mogelijk, die parallel loopt aan ‘het origineel’. Elke missie komt wel uit een aflevering, zo heb je Earth in al haar glorie, Wolf 359, de Neutral Zone, de Badlands, de Barzan wormhole; Trek-nerds kunnen al in hun plakkerige handjes wrijven van herkenning.
Na het plaatsen van alle missies kunnen tegenstanders hier Dillemma’s onder plaatsen, dit zijn de ‘oh crap’ situaties waar jouw nietsvermoedende mannetjes in terechtkomen. Vulkaanuitbarstingen, Jem’Hadar die ineens opduiken, virussen, stellar flares, een onvriendelijke Borg-cube, bezopen crewmembers.. bedenk een lullig moment uit een random aflevering en er is wel een Dilemma voor.
Lukt het jouw ‘away team’ om de Dilemma’s te trotseren en hebben de overlevenden de juiste vereisten om de missie tot een goed einde te brengen, verdien je een X aantal punten. Verzamel er 100 en je mag hetzelfde vreugdedansje doen als de Niners in de Take Me Out To The Holosuite aflevering (seizoen 7 aflevering 4, bitches!), want in dat geval heb je het spel gewonnen. Geniet er maar van, want het volgende potje word je waarschijnlijk door al je samenwerkende tegenstanders in-game zo hard in elkaar gebeukt dat jouw ras weer gereduceerd is tot de oersoep waar het ooit uit kwam kruipen.

Een van de knappe dingen van de STCCG is hoe geslaagd de stap van beeldbuis naar speelbare kaart was; de belangrijkste gebeurtenissen uit film en serie zijn ‘na te spelen’. De Nexus komt ineens langszoeven en slokt jouw mannetjes op, de Borg vernietigen outposts in de Neutral Zone, Dominion shapeshifters infiltreren hun tegenstanders en zaaien daar paniek, Odo valt Quark lastig, de Voyager wordt gedumpt in het Delta quadrant en wordt terecht vergeten, Kirk verleidt vrouwen en knokt zich een weg door zijn tegenstanders, de Bajorans zoeken hun Orbs, etc. etc.

Wacht, dit is fun.  Meer voorbeelden! Empok Nor kan worden ingenomen (maar pas op voor de Cardassian sleeper agents!), je mannetjes kunnen worden ontvoerd en vervolgens á la Madred worden ‘ondervraagd’ en gemarteld of á la Taibak worden gehersenspoeld om voor jouw pipo’s te gaan werken, Betazed wordt door de Dominion ingenomen, Data’s kat Spot heeft letterlijk 9 levens, de Klingons kunnen na een beraad met de Council op een punten-scorend oorlogspad, Q kan de spaceline omvergooien, speel Dabo in Quark’s (but the house always wins), zet gevangen genomen slaven aan de slag in de mijnen, blaas Kirk op in het verleden met een Tribble bom en verneuk daarmee de timeline, verover Deep Space Nine en claim het als Terok Nor, etc. etc.

Oef. Wat een bevalling. Was it as good for you as it was for me? En dit is echt nog maar een greep uit het aanbod. Maar waarom wordt dit spel, als je er zoveel in kan en het zo geweldig zou zijn, niet nog steeds geproduceerd en gespeeld? Ja, dit gaat even pijn doen, maar ik moet toegeven dat er wat haken en ogen zijn. Moge de Pah-wraiths me vergeven.

Ten eerste is het spel zo leuk als de spelers. Het doel is het halen van 100 punten, maar dit kan op meerdere manieren gebeuren. Iemand die 100% gericht is op het zo effectief mogelijk halen van missies, zal weinig ‘fluff’ in zijn deck hebben. Waarom moeilijk doen met mysterieuze Artifacts, orbital bombardments en supernova veroorzakende Bashir-founders als je een zooi met speficieke units in je deck kan hebben die missie A, B én C zonder moeite kunnen halen? Gericht zijn in binnen no-time een onverslaanbaar leger op tafel te hebben liggen en al jouw tegenstanders neermeppen is vast heel leuk… voor jou alleen. Je Riker in elkaar gebeukt te zien worden door een zwerm Cardassians met plasma rifles is minder fijn. Pas als alle spelers die hardcore ‘ik móét winnen’ mentaliteit laten varen, komt STCCG tot z’n recht.

Ook is een grotere groep spelers een must. Drie, liever vier mensen tegelijk zorgt voor een onvoorspelbare speelomgeving. Die Ferengi-vloot komt wel erg dichtbij.. Waar zijn die gecloakte Romulans heengegaan? Waarom heb ik het idee dat mijn samenwerkingspact met de Klingons elk moment in een brute backstab kan eindigen? Zeker als de spelers een beetje ‘in character’ zijn met hun ras, ontstaat een constant wisselende balance of power die gewoon te gek is om te volgen.
Met maar twee spelers is de dynamiek een beetje weg. De acties van je tegenstander zijn een stuk makkelijker te voorspellen en de gameplay wordt eerder een race tot de finish.

Kijk je al uit naar het naspelen van al die leuke mogelijke gebeurtenissen die ik eerder noemde? Zorg in dat geval maar dat je ruimte hebt om de dozen met kaarten kwijt te kunnen. Tegenwoordig kan een fijne aanbieding op een ebay genoeg zijn om een zooi geschikte kaarten te bemachtigen, maar Back In Tha Day moesten we het met de boosterpacks doen die in de winkel voorradig waren. Omdat de kaartverdeling soms een beetje krom was (dezelfde kaarten in dezelfde volgorde in opeenvolgende pakjes) zat je al snel met een grotere zooi overbodig karton dan het bedrijf dat die plastuiten voor vrouwen maakt. Om de leukste effecten te kunnen verwezenlijken, moet je maar net geluk hebben. Deep Space Nine in het spel hebben is waanzinnig tof, maar hoe groot is de kans dat je die ergens kunt krijgen? Je stopt liever Gowron in je deck dan 5x die K’mec gast uit die ene crappy aflevering, toch?

Oh, en verwacht een lange zit. Voor je alle missies, dilemma’s, outposts en speciale beginkaarten hebt klaarliggen ben je al weer een half uur verder. Gemiddeld mag je maar één kaart per beurt inleggen, en hiermee zal je opbouw dus lllaaanngggzzaaaaamm zijn. Daar komt bij kijken dat een achterstand vrij moeilijk in te halen is. Wordt je schip met daarop de hele Next Generation crew opgeblazen? Too bad, numbnuts! De kans is groot dat je de rest van het spel niet meer zo’n effectieve groep characters bij elkaar krijgt. Dit maakt verliezen een stukje zuurder dan normaal, zeker als het spel nog niet al te lang bezig is.

Doordat er zoveel kaarten in de loop der jaren zijn gemaakt, zijn er sneaky combo’s mogelijk. Gebruik kaart X waarmee je in beurt 1 Data’s Sherlock Holmes character kunt opleggen die jou extra kaarten laat pakken, dump hem in je Ferengi headquarters waar je de helft van je deck gratis mag inleggen, en huppa! JA CUBEZ, WAT ZIJN DAT GODVER VOOR TACTIEKEN? ZO KAN IK OOK WEL WINNEN, ASS! WACHT MAAR TOT IK MIJN CARDASSIAN DECK AFHEB!

…Ahem.

stccg

Overigens is er een tweede ‘editie’ van het spel. Omdat de vele kaarten en elkaar tegensprekende regels iets teveel werden voor nieuwe spelers, is er een herstart gemaakt met een slickere, minder complexe editie. Deze heb ik zelf niet gespeeld, zonder de diepgang van de ‘eerste’ haak ik af.

Om af te sluiten wil ik bij deze nog wat fijne gebeurtenissen uit eerdere speelsessies melden. Soms leiden de variabelen binnen het spel tot hilarische combinaties:

–  Vier crewleden van een Romulan warbird worden door een vage anomaly in kinderen veranderd (zie de TNG aflevering “Rascals”), waaronder Senator “it’s a faaaake” Vreenak. Nu is het idee van backstabbing Romulan koters al geweldig, maar een van hen verandert vervolgens door een vaag virus in een psychopatische moordenaar die zijn collega’s een voor een afslacht (DS9’s “Empok Nor”). Moordende Romulan koters? Bwahaha!

– Ferengi-spelende dude stopt al zijn characters in één krakkemikkige Ferengi shuttle. Het concept van zo’n klein scheepje volgepropt met rond de 30 mopperende Ferengi is al kazig, maar de blik van deze speler toen een Jem’Hadar Warship de shuttle met alle opvarenden naar de kloten knalde was onbetaalbaar.

– Mijn Federation-attack force een Borg kubus laten binnenvallen ging nog vrij gemakkelijk. Wonder boven wonder kwamen ze in het opvolgende gevecht met de aanwezige drones tegenover de Queen zelf te staan. De omstandigheden waren zó perfect dat het me lukte om haar te capturen. Ha! Awesome! Helaas was mijn vreugde geen lang leven beschoren aangezien de Borg speler zijn Cube inclusief mijn arme mannetjes het Delta Quadrant in verplaatste. Oeps! Die zien we nooit meer… te-rug.

– Het concept was goed; de tegenstander had al een tijdje shrouded Jem’Hadar achter de hand weten te houden om ze vervolgens op een nietsvermoedend away team los te laten. Mijn Bajorans die planeet X gingen verkennen leken een makkelijk doelwit… totdat mijn religieuze crew, geleid door Kai Opaka, ineens een zooi Phaster rifles tevoorschijn haalde en de aanvallende elitekrijgers tot roetvlekken in het zand reduceerde. Kai Opaka met een phaser rifle in elke hand die een Jem’Hadar een nekschot geeft… durf daar maar eens de krankzinnige awesomeheid van te ontkennen! TRY ME, PUNK! OPAKA CREW 4 LIFE

– 3 woorden:    Morn        of          Borg.   …Die herrie die je nu hoort? Dat is het geluid van het uiteenspatten van wat jouw dwaze idee van ‘realiteit’ was. Geen paniek, dit is heel natuurlijk. Het concept Morn of Borg is simpelweg té heftig om direct te kunnen bevatten. Over enkele dagen zal de volledige Verlichting plaatsvinden en zal je leven nooit meer hetzelfde zijn. Enjoy!

Ondanks de nadelen is STCCG een van de leukste kaartspellen die ik ooit heb gespeeld. Tuurlijk, het hangt erg af van de omstandigheden, decks die worden gebruikt en motivatie van je medespelers, maar met een stel like-minded nerds is dit de beste manier om Star Trek te beleven buiten de serie om. Want niemand verwacht dat de aankomende MMO enigszins fatsoenlijk gaat worden, toch?

avatar geschreven door op 28 januari 2009

Een reactie op “Star Trek – Collectible Card Game”

  1. avatar grafherrie schreef:

    Hehe, kartonnen crack : ) Barthale, uw stijl is onovertroffen.

    – your soon-to-be fellow reviewer

Reageer

Anti-Spam vraag :