0
Stephen Baxter – Time
Als je denkt aan fictie die zich in de ruimte afspeelt, kom je al snel op aliens in scheepjes die elkaar beschieten met gekleurde lasers, toch? Ik in ieder geval wel, dankzij mijn jarenlange vrijwillige hersenspoeling door Star Trek-Wars-Whatevers. Het universum zit vol met levensvormen en de mensheid leert zich in deze onvoorspelbare omgeving stand te houden. Maar.. wat nou als de sterrenhemel boven onze kop eens niet wemelt van de Klingons en de Cylons en zuurspugende aliens? Als er niemand was om onze de ruimte ingestuurde signalen te beantwoorden? Zou dat een zegen zijn, of een vloek?
‘Time’ gaat uit van dit laatste gegeven, en staat werkelijk bol van de intelligente concepten. Niet helemaal vreemd, aangezien schrijver Stephen Baxter afstudeerde in wiskunde en natuurkunde, en plannen had om astronaut te worden. NERRRD!
En wat een toeval, de hoofdpersoon in Time is een ex-astronaut genaamd Reid Malenfant, die verbitterd is door de zwalkende houding van NASA en dergelijke instellingen als het gaat om de rol die de ruimte in onze toekomst kan (en moet) hebben. Malenfant probeert een project op poten te zetten waarmee met een relatief kleine investering een zichzelf in stand houdende vorm van expansie mogelijk is. Het mijnen van asteroïden die zo goed als binnen handbereik zijn zal de eerste stap vormen.
Als dit concept uiteindelijk kans van slagen lijkt te hebben, wordt Malenfant benaderd door een wat excentrieke wiskundige die beweert te kunnen bewijzen dat wezens uit de toekomst ons een bericht proberen te sturen omdat het eind der tijden nabij is. In hoeverre heeft dit te maken met de ontdekking dat overal op de wereld superintelligente kinderen geboren zijn? Als er vervolgens een bizarre gateway in de ruimte wordt ontdekt, blijkt de rol van de mensheid in het universum een heel andere vorm aan te nemen.
Nu vind ik het niet zo fijn om zo pretentieus ende mysterieus te moeten doen over de exacte inhoud van het boek, maar het is moeilijk om meer te zeggen zonder de Grote Concepten uit de doeken te doen. Ik wil je het plezier niet ontnemen dat ik ervaarde bij het lezen; elke 2e pagina bevat wel weer een geweldig concept waar je zelf nooit bij stil hebt gestaan. Voor een boek dat in de categorie ‘hard sci-fi’ valt is er overigens nog genoeg creativiteit te vinden. De wetenschappelijke theorieën in het boek vormen een geloofwaardige basis (maar ach, ik was nooit een kei in schei- en natuurkunde) waar originele twists aan worden gegeven.
Ben je ook een van die types die de ruimte en de toekomst van de mensheid oneindig boeiend vinden, dan is Time zonder twijfel aan te raden. Als je niet meteen geïntimideerd wordt door beschrijvingen van het voortbestuwingssysteem van een raket of het maken van tijdssprongen die miljarden jaren in beslag nemen, tenminste.
“As far as we can see we’re alone, in an indifferent universe. We see no sign of intelligence anywhere away from Earth. We may be the first. Perhaps we’re the last. It took so long for the Solar System to evolve intelligence it seems unlikely there will be others, ever.
If we fail, then the failure is for all time. If we die, mind and consciousness and soul die with us: hope and dreams and love, everything that makes us human. There will be nobody even to mourn us.
To be the first is an awesome responsibility. It’s a responsibility we must grasp.”
geschreven door Bartelen op 14 januari 2009
