0
Make Love! The Bruce Campbell Way
In de schimmige wereld van de liefde zijn er, naast achterlijke randverschijnselen als Valentijn, minder bekende elementen wiens bestaan buiten mannelijke kringen amper wordt besproken. We hebben het hier over de Bromance en de Mancrush.
Waar de mancrush neerkomt op een harmloze waardering van de skills en/of het erkennen van het bovengemiddelde uiterlijk van een Fellow Man, besprenkeld met fanboyish uitspattingen, is de bromance een veel mysterieuzere bond tussen smelly dude en.. erm.. andere smelly dude. Niets dubieus, maar een onuitgesproken respect met mogelijke bearhugs af en toe. Oh god, this sounds so gay.
Deze twee concepten werden laatst op een interessante manier gemixed toen een geheimzinnig pakketje op mijn deurmat viel. Was het een vrij vroeg verjaardagscadeau, of zou het mijn recent bestelde Guide To Not Being A Douchebag al zijn? Geen van beide; het was het boek Make Love! The Bruce Campbell Way. Een intrigerende vraag stak de kop op; wie stuurt me dit? Is dit een subtiele hint? Zijn mijn slaapkamerskillz zó wanstaltelijk dat ik advies nodig heb van een Amerikaanse B-acteur?? Gelukkig bleek het een geste zonder achterliggende bedoelingen te zijn van een fellow Dorkside reviewer, en de enige motivatie was ‘zo maar’. Als dat geen bromance is… <3 En dat terwijl ik zelf godsgruwelijk slecht ben in onverwachte fijne sociale daden. Serieus. Ik vergeet verjaardagen, neem niks mee als er een speciale gelegenheid is, en ben ‘s avonds meer bezig met aan m’n kruis krabben dan even bellen voor een gezellig gesprek.
Maar genoeg over mij en mijn kruis. ‘Make Love!’ bleef iets langere tijd ongelezen, maar toen ik er eenmaal in begon raasde ik er vrij enthousiast en snel doorheen. Dit is het tweede boek van cult-favoriete acteur (en persoonlijke mancrush) Bruce Campbell, die we kennen van de Evil Deads en recentere meuk als Bubba Ho-tep en Spiderman cameo’s. Zijn eerste boek was een autobiografie (If Chins Could Kill), en dit tweede uit 2005 heeft een wat meer unieke insteek. Campbell beschrijft hierin de gebeurtenissen rond het krijgen van een rol in de high-profile film Let’s Make Love met Richard Gere en Renée Zellweger, en de moeizame pogingen om staande te blijven in de opvolgende ontwikkelingen. Maar wat nou de twist is… dit is allemaal nooit gebeurd! Het hele boek is uit Bruce z’n duim gezogen. Is dit een probleem? Nope, verre van!
Omdat alles omtrent Let’s Make Love fictief is, kan Campbell lekker over de top gaan indien nodig. Het feit dat alles vanuit de eerste persoon is geschreven geeft het toch een geloofwaardig tintje, en het viel me op dat tijdens het lezen het hele ‘It’s a fáááke’ ding nogal eens vergeten werd en hiermee de lol nog groter wordt. Als Bruce bijvoorbeeld per ongeluk in z’n gezicht geslagen wordt door Zellweger tijdens een lange repetitie voor een one-shot take dan kun je een grijns hopelijk niet onderdrukken.
Het boek bestaat uit twee typen gebeurtenissen: het werken aan de film inclusief besprekingen en run-throughs van de scènes, en het solo research doen voor de rol van de gevatte portier die vol liefdestips zit. Alle film-gerelateerde elementen voelen over het algemeen best wel realistisch aan en hier is het dan ook niet moeilijk om door de gimmick van het boek meegesleurd te worden. De research stukken zijn zeer afwisselend maar vaak ook nét te ongeloofwaardig. Of je het dan nog leuk vindt om te lezen zal wisselen per persoon, zelf vond ik de vlotte schrijfstijl van Campbell een hoop goedmaken.
Bruce maakt goed werk van zijn research die focust rond het concept liefde en relaties: hij gaat een dag werken als portier, kijkt over de schouder mee van een communicatie adviseur, interviewt echtscheidingsexpert Liz Taylor, loopt een dagje stage bij een huwelijksbureau, wil leren een echte gentleman worden (helaas blijkt de sociëteit waar hij binnenstapt een semi-stripclub waar hij ook nog eens in een duel wordt neergeschoten), en bestudeert de romantische uitspattingen van beroemde Amerikaanse presidenten. Dat hierbij nogal wat mis kan gaan komt niet als een grote verrassing. Bruce komt terecht in een explosieve autoachtervolging, beukt per ongeluk Collin Powell omver, wordt op extreem slecht getimede momenten door fans herkend, infiltreert Paramound(!) studio’s á la Mission Impossible, en raakt verwikkeld in de diefstal van het geslachtsdeel behorende tot een historisch figuur. Ik vermoed dat de mate waarin je meneer Campbell op het scherm kan waarderen overeenkomt met de kans om dit soort passages te lezen zonder diep te zuchten omtrent de kazigheid van dit alles. Op een paar wat zwakkere momenten na die niet echt super werkten, waren deze random uitstapjes vrij geslaagd, al zijn ze veelal desastreus voor de hoofdpersoon.
Op filmgebied is alles ook niet rozengeur en Deathstarschijn. Campbell moet constant knokken voor zijn rol als de portier, want de studiobazen zien liever een bekende acteur die zalen vult. Zijn tenenkrommende pogingen om te socialisen met de ‘echte’ sterren werken super, zelfspot is de schrijver niet vreemd. Als gedurende de besprekeningen en dialoog-uitprobeer-momenten Bruce zijn B-film ervaring in de groep gooit, vindt er langzaam een verandering plaats. De regisseur Mike Nichols (die dude van Closer en The Graduate) gaat meer experimenteren en de film gaat langzaam van stijlvolle romantische comedy naar iets met uitgesponnen vechtscènes, dummies die worden gelanceerd en wild cameragebruik. Als dingen uit de hand lijken te lopen en de aanwezigheid van Campbell zelf op losse schroeven komt te staan, neemt hij zelf de touwtjes in handen in een climax die in menig actiecomedy niet zou misstaan.
Het boek staat propvol met hilarische photoshops van fake filmposters en andere invalshoeken van momenten die op de pagina worden beschreven. Zo zien we de lijst van acteurs die ook voor de rol van portier auditie deden vóór Campbell (Depp, Crowe, Pacino, etc) vol lachwekkende details, de mensen met wie Bruce optrekt (allemaal toevallig veel weghebbend van de schrijver zelf) en lijstjes met ‘What Not To Do-s’.
Tsja, als je niks hebt met de man zal Make Love! je ook niet zo veel doen. Maar voor de types die zijn werk kunnen waarderen (hoe slecht het af en toe ook mag zijn) is dit een gevat en lekker sarcastisch ‘What If’ relaas. Now if you’ll excuse me, ik heb hier nog een liefdesverklaring aan een zekere acteur om af te typen. Groovy.
geschreven door Bartelen op 12 februari 2009
