0
Portal
Puzzelen doe je in een boekje. Keurig met pennetjes woordjes krassen in witte vierkantjes. Sudokus in de krant bekijken om die gefrustreerd in de stapel oud papier te kwakken en de dag erna op de oplossing te swaffelen. Ja, swaffelen, ja. Als je maar vaak genoeg Sudokus niet opgelost weet te krijgen. Ik ben geen puzzelaar en 300 Sudokus verder ben ik me daar uitermate van bewust. Niet erg. Sudokus blijven weg van mij, en vice versa. Dat is beter voor alle partijen. Niet verwonderlijk zie je dat op mijn pc ook terug. Ja, wel squigs knuffelen in Warhammer en hersenloos mortiervuur van Team Fortress 2, maar geen schaaksimulaties met Karpov. Mijn puzzelfobie ten spijt, kreeg ik Team Fortress 2 aangeleverd in een Orange Box met een gratis… puzzel…. spelletje. Maar hey, het sneeuwde buiten, de vriendin had ontdekt dat het koopzondag was, ergo.. tijd om eens dat gekke Portal te installeren. En wat voor spel! Het principe is simpel. Je schiet ‘portal-tjes’ en loopt daar dan vervolgens doorheen om van bestemming A naar B te komen. Dus stel, ik wandel hier door de portal-ingang…
“Please note that reading this review may result in temporarily lapse of reason, followed by death. Just another day on Dorkside.”
Meer bijzonder is dat je elk level iets nieuws lijkt te leren. Je leert bijvoorbeeld eerst dat portals een in- en uitgang hebben waar je doorheen kunt stappen, een level later leer je dat de portals op elk vlak in de ruimte zijn aan te brengen (vloer, muur, plafond, verzin maar) en uiteindelijk zelfs verspringen. Er lijkt dus een duidelijke leercurve in de game te zitten, hetgeen de sfeer van een testcentrum erg bevordert. Er valt eigenlijk weinig op de game aan te merken. Hoewel, voor de gamer die er nooit genoeg van kan krijgen, heeft Valve nog een extra functie ingebouwd die we tegenwoordig in meer spellen zien, ‘prestaties’. Leuk voor de fanatieke gamer (w00t, ik heb alle veiligheidscameras gesloopt!) maar of deze nou zo veel aan het spel toevoegen?
“Have you seen Bartelen’s review? That one was better. It had cake and cardboard crack.”
…. en dan arriveer ik hier plots uit de portal-uitgang. Om een en ander te bemoeilijken, liggen er tussen bestemming A en B natuurlijk flink wat obstakels, waar de portals je doorheen kunnen slepen. Chell, het hoofdpersonage die rechtstreeks uit Tomb Raider lijkt te zijn ge-copy paste, begint het spel in haar cel, waar een kleinerende computer haar ontmoedigend toespreekt als zij uit haar aquarium stapt om het spel te beginnen. Om je er even van te vergewissen dat het niet erg is als je dood gaat in één van de vele labruimtes van Aperture Science. Je bent per slot van rekening vervangbaar als labrat!
“The next lines are impossible to read. Do not read them. Please proceed to the next review.”
Wat je verder nog als nadeel kunt zien, is dat het spel relatief kort is. In een dikke drie uur kan zelfs mijn oma hem uitspelen. Mits ze haar lees-loep bijheeft. Maar beter twintig goede dan zestig matige levels, denk ik dan maar. Daarbij, je gunt iedere gamer die zich aan Portal heeft gewaagd het wel om even het hilarische einde te aanschouwen. Want op het feestje is er inderdaad geen taart. Verder wordt er een angstaanjagend lachwekkend liedje voor je gezongen. Al met al, een originele game vol zwartgallige humor die me van begin tot eind aan het scherm wist te plakken met dezelfde magnetische werking als van een op ebay circulerend slipje van Princess Leia op puisterige Star Wars fans. Zo. Toch nog een oude taart op het eind.
“Please remember to bring your daughters to the Dorkside reviewers to have their fnork-levels examined while you read the other articles.”
En omdat ze haar taartkeuze in het midden laat, blijft het twijfelachtig of het spel uitspelen dus eigenlijk wel de moeite waard is. Aan de andere kant, hoeveel games heb je ooit uitgespeeld bij het vooruitzicht op een beloning die nog het meest aanvoelt als een kinderfeestje voor invalide peuters? Al zul je tegelijk weinig behoefte meer hebben aan cake als je kotsmisselijk uit je laatste portals waggelt, want je kunt je evenwichtsorgaan behoorlijk martelen in dit testcentrum. Dat testcentrum is trouwens wel bijzonder kundig uitgevoerd in een stuk of twintig levels. De begin-levels zijn klein, en worden groter naarmate het schransfestijn nadert.
“It was great cake. I saved you a piece. And there will be a party at Cubez’s place after this review.”
En geloof me, je voelt je ook een heuse labrat. Niet in de laatste plaats door de demotiverende woorden van GLaDOS (Genetic Lifeform and Disk Operating System), een robot-achtige vrouwenstem die je af en toe even laat weten wie er de touwtjes in handen heeft. Via camera’s aan de wanden bekijkt ze of haar favoriete hamster het juiste poortje kiest in het gekunstelde doolhof, en of ze je even vermanend moet toespreken of over je bolletje moet aaien. Over het doel van de vele beproevingen hoef je je volgens haar geen zorgen te maken, Immers, het hoogst haalbare doel voor je is een prachtige taart en een privé-feestje wanneer je je laatste portal uitwandelt. Wat voor taart, dat verraadt ze niet. Slagroomtaart. Worteltaart. Chocoladetaart.
“The cake was a lie. But there will be a party. Bring whisky.”
geschreven door Doctor Clavin op 5 februari 2009
