0
Ziltoid The Omniscient
Als je net zo’n slechte slaper bent als ik dan is voor jou die eerste kop koffie in de vroege ochtend waarschijnlijk ook een prettig zicht. Menige werkdag wordt draaglijker met een dosis cafeïne die door het lichaam giert. Helaas voor de mensheid is er ook een buitenaardse levensvorm die een hunkering naar koffie heeft, maar voor nogal dubieuze redenen; gebruik makend van de kracht van de beste koffiebonen op aarde wil deze alien terug in de tijd reizen om zich te openbaren als de beste gitaarspeler aller tijden. Welke achterlijke idioot komt er nou met zo’n debiel plan? Ziltoid the Omniscient, that’s who!
Een thema-album met zo’n uitgangspunt kan onmogelijk serieus zijn, en lijkt op papier eerder een flauwe grap dan een kwalitatief hoogstaand muzikaal werkje. Toch is ‘Ziltoid’ een bijzonder geslaagde CD geworden, wat helemaal te danken is aan de skills van Devin Townsend. Het album is namelijk een soloproject waarbij meneer Devin alles voor zijn rekening heeft genomen. Alleen de drums komen uit een computer rollen (hoor je niet echt, gelukkig), zelf heeft hij de overige invulling gedaan.
Townsend is onder de metal freaks ook wel bekend van Strapping Young Lad (beuk- en takkieherrie) en de ‘what’s in a name’ Devin Townsend Band (melodieuzer). Ziltoid zit een beetje tussen beide muziekstijlen in, overgoten met een wat meer absurde tongue-in-cheek kaassaus.
Toen de openingstrack op die nu legendarische eerste luisterbeurt langskwam, was mijn eerste gedachte “WHAT THE SHIT IS THIS?? OMG!!1″. Ja, het begint lekker fout met een stevige riff, een gegrunte “ZILTOID!” en zo’n standaard ‘mannetje valt naar beneden’ schreeuw. Na wat energiek geneuzel komt Ziltoid zich voorstellen, en levert zijn ultimatum: “You shall fetch me your universes’ ultimate cup of coffee. Black. You have 5 Earth minutes. Make it perfect!” Idealiter zit je vanaf dat moment met een grijns op je gelaat, benieuwd naar hoe dit in hemelsnaam verder zal gaan.
Wat volgt is een prettig gestoorde rit waarbij Ziltoid de aarde aanvalt, hij door Captain Spectacular wordt gedwarsboomd nadat deze ondekt dat meneer Z. eigenlijk een nerd(!) is, ontwaakt de gevaarlijke Planet Smasher die echter niet helemaal wil meewerken, gaat op bezoek bij de Omnidimensional Creator, en komt uiteindelijk tot een wereldschokkende conclusie.
Muzikaal gezien wisselt het album vaak tussen hard gebeuk en, durf ik het te zeggen, zowaar mooie en meeslepende melodieën. Deze afwisseling vindt gedurende de nummers plaats, en dit houdt ze wat frisser dan wanneer we een meer voorspelbare verdeling van tracks zouden krijgen. Zo horen we ook Ziltoid tussendoor overleggen met zijn commandant over de schuilplaats van Captain Spectacular, of een generaal die de troepen op aarde een peptalk geeft over de planeet verdedigen tegen buitenaards tuig.
Je moet als potentiële luisteraar op z’n minst wel metal als muziekgenre kunnen verdragen, anders zul je door dit album niet overtuigd of omvergeblazen worden. Mocht je toch het diepe durven in te springen dan zijn tracks “Hyperdrive” en “The Greys” het minst, erm, extreem.
Persoonlijk werd ik al snel hoteldebotel verliefd op de Ziltoid CD. Die episch aanvoelende zanglijnen, de heerlijke double-bass, de catchy composities, het opvallend goed bewandelen van de lijn tussen jezelf niet al te serieus nemen en een farce worden… zó wil ik mijn metal het liefst! Dethklok is ook een mooi voorbeeld hiervan. Heb ik mij hiermee geuit als een onwaardige smaakloze worm in de ogen van de Mëtal goden? So be it. Ik en mijn buitenaardse overlord-buddy vinden het in ieder geval wel prima zo.
“I am so omniscient, if there was to be two omnisciences, I would be both.” You tell ‘em, Zilty. You tell ‘em.
geschreven door Bartelen op 21 februari 2009
