0
Moloko – Things to Make and Do
Tussen de oceanen van bagger en middle of the road-achtige popshit die je voortdurend op de radio hoort, zit heel soms een wonderbaarlijk pareltje. De reden dat ik überhaupt nog naar de radio luister, is precies dit type liedje. Zo hoorde ik laatst het bizarre Mother, dat van Moloko bleek te zijn, wat mij niet verbaasde, en van het album Things to Make and Do (2000) afkomstig bleek te zijn.
Ja, ja. Welke genre?
Genrehokjes als pop, elektronisch en dixo doen geen recht aan de originaliteit en eigenzinnigheid van deze dance-groep, maar dekken gezamenlijk wel de lading. Zo’n beetje dan.
Klinkt als
Lastig. Ik moet denken aan andere quasi-alternatieve jaren ’90 groepen als Morcheeba, Lamb en Sneaker Pimps. Zoiets, maar dan lichter, frisser en – bovenal – met humor.
Sorry, wie!?
Moloko’s eerste twee albums Do You Like My Tight Sweater? en I Am Not a Doctor, 1995 en 98 respectievelijk, waren twee feestelijke underground releases. Hierop presteerden zangeres Róisín Murphy en knoppenman Mark Brydon het om humor en regelrechte weirdness te injecteren in tot dan toe doodserieuze muziekstromingen als drum und base en trip-hop. Met rare stemmetjes, vreemde breaks en nadrukkelijk niet-serieuze grapnummers als Killa Bunnie, On My Horsey en Stylophone Pet. Leuk en goed, een zeldzame combinatie. Desalniettemin had de hele band een niet noemenswaardige dood gestorven als niet ene Boris Dlugosch, een DJ kennelijk, Moloko’s Sing It Back verkrachtte tot een 8 en een halve minuut durende dansvloervuller, en daarmee het Brits-Ierse groepje wereldwijde faam zou brengen. Enfin, zo geschiedde en kort daarop brachten ze Things to Make and Do uit. Op dit album begon de groep hun elektronica langzaam te vervangen voor echt instrumenten. Grappig genoeg verdween, parallel daaraan, ook de humor die Moloko eerst zo aantrekkelijk maakte naar de achtergrond.
Het spijt mij ook
Allemaal leuk en aardig, maar kan ik dit ook nog ergens van kennen?
De Ibizabeesten onder jullie zullen waarschijnlijk – al dan niet onder invloed van een vies grote pil of pul – met doorweekte broeken uit hun dak zijn gegaan op de Sing It Back-remix. Kort daarna was ook het aardige The Time Is Now een zogeheten superhit.
Waarom zou ik dit ook maar downloaden, laat staan kopen?
Ondanks (of misschien wel dankzij – wie weet) de serieuzere aanpak staan er een paar prachtnummers op Things to Make and Do: Indigo, Being is Bewildering, Remain the Same en Mother. Geen hysterische breaks, geen loco stemmetjes en geen vage samples meer. Gewoon fijne luisterliedjes voor eigenlijk ieder moment van de dag. Dat werk. Daartegenover staan wel weer erg veel opvullers, liedjes die je eigenlijk al vergeten bent voordat ze goed en wel afgelopen zijn. Een vlugge blik op de tracklist geeft mij een hoop titels van nummers die mij geen zak zeggen: Absent Minded Friends, Just You and Me Dancing, geen idee. En dan is daar niet te vergeten nog het tenenkrommende Somebody Somewhere. Waarom, o God van vette muziek, een disco-duet tussen Murphy en die afgrijselijke mannenstem, wie het ook is?
De ene track die het hem deed.
Mother dus. ‘Mother dear you’ll never be my sister / Seek the advice of a solicitor / Escape to Mongolia or Timbuktu / I know somehow, somewhere / I’ll be bumping into you.’
Uw eindoordeel?
Jij en ik hebben beter gehoord, zullen we maar zeggen. Bijvoorbeeld op de twee eerdere albums van Moloko. Een paar tracks reizen echter met hun koppen boven het maaiveld en dwingen mij dit album het voordeel van de sterk aanhoudende twijfel te geven. Onder protest, dat dan weer wel.
geschreven door V op 1 maart 2009
