0

The Protomen – The Protomen

Als ik als nerd denk aan game-geinspireerde muziek, dan denk ik voornamelijk aan retro-sounding chiptunes gemaakt met authentieke jaren ’80 (spel)computersoundchips, of remakes van de klassieke NES/Sega/Commodore 64 muziek met moderne instrumenten. Niet per se aan een rock opera rond een episch verhaal over Megaman en Protoman, en de strijd tegen Dr Wily’s dictatoriale imperium.

Maar dat is dus, naast optreden in Protoman en Megaman outfits (zie links), precies wat The Protomen doen.

Ik ontdekte ze via Brian Clevinger van nuklearpower.com faam, die ze aanprees of in ieder geval regelmatig z’n lezers verwees naar de belachelijk sfeervol ontworpen homepage van The Protomen (al dan niet praktisch ingericht of course). De drie demotracks die ze hadden heb ik natuurlijk gedownload, grijs gedraaid (heh), en uiteindelijk omdat de nummers best lekker zijn de plunge genomen en het album besteld via Zambooie (snelle service overigens, en $10 per album voor een digipack met boekje is niet slecht).

Maar goed, ik vond ze al best aardig en ik was voornamelijk nieuwsgierig naar de rest. Echter het punt dat ik het album binnen kreeg en de lyrics in het boekje mee kon lezen, ben ik ze eigenlijk pas echt gaan waarderen. Ik ben nooit zo goed geweest in lyrics verstaan(“Excuse me while I kiss this guy”???), en toen pas realiseerde ik me dat de verschillende vocalisten vanuit het perspectief van verschillende personages zingen.

Tracklist:

• I: Hope Rides Alone
• IIa: Funeral For a Son
• IIb: Unrest in the House of Light
• III: The Will of One
• IV: Vengeance
• V: The Stand (Man or Machine)
• VI: Sons of Fate
• EPILOGUE: Due Vendetta

Narrator: No one was left who could remember how it had happened, how the world had fallen under darkness. At least no one who would do anything. No one who would oppose the robots. No one who would challenge their power, or so Dr. Wily believed…

Een distopische toekomst, waar men leeft onder de duim van Dr Wily en z’n alomtegenwoordige robots. Men heeft geen moed meer, en de enige die nog wat durft te doen is Dr. Light die in z’n laboratorium werkt aan z’n eigen robot, zijn eigen creatie, zijn zoon, zijn hoop voor de toekomst: Protoman.

Hope Rides Alone: Distorted gitaren, opzwepende rifjes die stuk voor stuk wegvallen in het volgende rifje, alsof het één lange intro is, langzaam opbouwend met pieken en dalen, aangevuld met distorted drumfills en The Human Choir die hun lot beklaagzingt: We are the dead..

Protoman stond alleen tegen een overmacht, en niemand die hem hielp, niemand die hem bijstond. Funeral For A Son: dodenmars met semi-kazige synthmelodie maar strijdlustige drums. Het boekje vertelt wat niet gezongen wordt: Dr Light, overkomen door verdriet en onmacht begint z’n laboratorium af te breken, maar vindt zichzelf uiteindelijk toch weer bezig met creëeren van een nieuwe robot: Megaman.

Dit nummer wordt gevolgd door Unrest In The House Of Light waar Dr Light, vele jaren later, onder begeleiding van een rockabilly gitaardriedeltje Megaman bij zich roept en hem vertelt wat er met z’n broer gebeurt is, en dat hij zich er bij neer moet leggen, dat hij niet nog een zoon wil verliezen.

Gevolgd door up-tempo gitaarwerk plus getergde distorted vocals, en strangely fitting, chiptuney synth-melodietjes in The Will Of One waarin Megaman zweert wraak te nemen en Protoman’s werk af te maken, tegen een achtergrond van Wily’s robots die hun controle vocaal affirmeren.

Waar dit makkelijk een kazige ‘going through the motions’ had kunnen worden van het Megaman verhaal hervertellen begeleid met rock-instrumenten, hebben The Protomen daarentegen het verhaal omgevormd tot allegorie over strijd tegen onderdrukking, hulpeloosheid en heldendom, gezet in een dystopiaanse toekomst.

Ik ben een huge nerd wat betreft Megaman, computergame muziek en een metalfan die vooral ook van rock opera’s houdt, dus dit album ligt helemaal in mijn straatje. That said, moet ik wat puntjes opmerken: de productie is niet optimaal. Voor een niet-professionele outfit doen ze het absoluut niet slecht, maar de productie had wel net wat crisper gekund. De vocals hadden er net iets meer uit kunnen springen, het geheel had net iets minder ‘gemuffled’ kunnen klinken. Wat betreft het instrumentenwerk.. zijn dit absoluut geen supersterren, MAAR.. het werkt wel allemaal verdomd lekker. De spirit zit er zeker in, met de afwisseling zit het zeker wel goed, en ik heb ze ook niet één keer kunnen betrappen op het klinken als een formulaisch top 40 nummer. Goed, het moet wel een beetje je ding zijn, epische verhalen in rockvorm over een computerspel.
Zoals een andere reviewer zei: “It’s one hell of a ride”

Overigens heeft een outfit bekend als Makeup and Vanity Set een remix van het The Protomen album gedaan. Alle muziek van de originele cd is geconverteerd naar 8-bit versies.

Tracklist:

Ehhhhhhh…right. Maar het klinkt eigenlijk best cool. Het klinkt als…letterlijk Megaman muziek, maar dan met uitgebreidere composities. Best cool eigenlijk. Als je het oorspronkelijke album al zat (of net) gehoord hebt wordt dit wel een beetje veel van het goeie, dezelfde melodieën maar zonder het tekstuele verhaal… gaaf, als het je ding is.

geschreven door Egregius op 11 maart 2009

Gerelateerde artikelen

Categorieën