4
Hogfather (2006)
Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik ooit begon in Schijfwereld deel 1, maar niet verder kwam dan pagina 20. Ondanks alle lofuitingen van menig vriend, kon ik destijds nog niet wennen aan zijn schrijfstijl. Waarom, kan ik even niet meer terughalen, maar wel bleef altijd de nieuwsgierigheid naar zijn verhalen bekend om hun hoge fantasiegehalte en beladen met een goede dosis humor.
De meesten weten al over wie ik het heb. Wie kent hem niet, mogelijk enkel van naam, maar in onze doelgroep zeer waarschijnlijk van het lezen van zijn werk. Terry Pratchett, de God van Discworld ofwel Schijfwereld.
Waar deze reporter per ongeluk tegenaan liep in een oude bak van de videotheek, is de film Hogfather. Een magisch onderdeel uit Terry Pratchett zijn Discworld serie, die door de BBC verfilmd is, waardoor zelfs een kleine ongeduldige lezer als ik kennis met deze nieuwe wereld kon maken.
Een echte aanrader en ondanks het kerstgevoel wat erin hangt, hoeft het zeker geen december te zijn om vol plezier je te laten meeslepen in de unieke gebeurtenissen.
+++ Divide By Cucumber Error. Please Reinstall Universe And Reboot +++
Het verhaal gaat over een avond vergelijkbaar met onze kerstavond, als de Hogfather eigenlijk zijn ronde met cadeautjes zou moeten maken. Een moordenaarsgilde wordt gevraagd om ervoor te zorgen dat de Hogfather er in de toekomst niet meer zal zijn.. Op dit vreemde verzoek zet dit gilde de bijzondere persoon Mr. Teatime in. Hij verzamelt zijn eigen hulpjes, met allen hun eigenaardigheden.
Aan de andere kant, maken we kennis met de man met de zeis, Death en een aparte nanny (Suzan). Zij gaan zonder dat ze precies weten hoe of wat ze moeten doen en wie ze tegen moeten houden, trachten het succes van de aanslag te voorkomen.
In de loop van de gebeurtenissen neemt de Dood, de plaats van Hogfather in en gaat de ronde met cadeautjes doen. En Suzan reist van hot naar her om te proberen te ontdekken wat er precies aan de hand is. Wat dat allemaal met zich meebrengt, zul je zelf moeten ontdekken!
We took pity on him because he’d lost both parents at an early age. I think that, on reflection, we should have wondered a bit more about that.
Slechts een treffende remark over een van de hoofdrolfiguren, die je ontmoet gedurende alle belevenissen. Om je een beetje voor te bereiden, stel ik je voor aan enkele sleutelfiguren.
Mr. Teatime: Een bizar figuur met alle trauma’s van de standaard pestkop. Niet de charmanste uit de film, maar zeker met de strakste gezichtsuitdrukking, nog strakker dan het voorgevormde masker van de Dood. Erg knap hoe hij tegen het randje van irritatie zit, maar toch de balans over laat slaan naar nieuwsgierigheid.Uiteraard, want wie maakt van het nadenken over hoe je de Dood zou kunnen vermoorden nou zijn hobby?
De Dood: Hoe geweldig om te zien hoe een ‘figuur’ als dit worstelt met zijn nieuwe taken als Hogfather, ik wil niet teveel verklappen, maar hij heeft de perfecte stem, is lekker chagerijnig en tegelijkertijd toch schattig in zijn onkunde in het omgaan met gevoelens en mensen.
Eén minpuntje is dat hij mogelijk qua uiterlijk toch wel het minst creatief bedeeld is door de vormgevers.
Suzan: Eigenlijk een ‘gewone nanny’, maar al snel blijkt er meer achter haar zwarte haarpluk te steken. Kil en gevoelig tegelijk en zeker geen onknappe dame en niet te vergeten lekker sarcastisch en daadkrachtig.
De school van Tovenaars: Zeker even te noemen in karakters, want ze zijn fantastisch. Hoe wordt Harry Potter als hij een jaar of veertig verder is? Zeker wel in deze richting. Zich druk makend over vreemde uitvindingen in de stijl van inspector gadget en eigenlijk nergens een antwoord op wetende. Met een van de hoogtepunten een uitgevonden brein, wat draait op muizenradjes en een mierenhoop..
Glingleglingleglingle
De film (ik kan uiteraard niet over het boek oordelen) geeft een geweldige goede sfeer. Op de passende momenten zijn de kleuren grimmig en meer zwart-wit en geven ze de inhoud nog meer de sinistere en sombere sfeer. Daarentegen geven ze een ook die extra luchtige toon op de juiste plaatsen met hele vrolijke en warme kleuren, zoals je in kerstfilms vaak ziet.
“That statement is either so deep it would take a lifetime to fully comprehend every particle of its meaning, or it is a load of absolute tosh. Which is it, I wonder?”
De film is erg goed neergezet qua sfeer, maar dit kon uiteraard niet zonder het geweldige verhaal van mijnheer Pratchett. Het gebruiken van zoveel humor in een verhaal wat voor kinderen toch zeker net iets te spannend en schokkend kan zijn, maakt het zeker een volwassen en ontzettend goed doordacht stukje entertainment.
Nee, er worden geen kettingzagen gebruikt en er vallen geen oren in pap, je zit niet onder de bank van angst, maar je inlevingsvermogen wordt makkelijk meegenomen in de herkenbaarheid van alle dingen die je tegen gaat komen in dit wereldje. Wie kent er immers niet de kerst, de dood, monsters onder je bed en de tandenfee?
Maar hoe origineel deze figuren worden weergegeven, had ik nog niet eerder gezien. Mythische figuren komen uit alle hoeken tevoorschijn. Het wordt zo leuk gebracht, op alle fronten zit er veel humor in en de karakters zijn over de top, maar blijven interessant om naar te kijken.
Hij duurt wel tegen de drie uur, maar dit had ik zeker niet in de gaten, zelfs niet de tweede keer dat ik hem keek.
Alles zorgt ervoor dat je heel ontspannen en met een grote grijns op je gezicht naar dit geweldige zowel bedreigende als onschuldige verhaal kunt kijken. Er zijn al genoeg serieuze, ingewikkelde en diepgaande films die op de moet-gezien-hebben-lijst staan, plak dan deze als tegenwicht er maar bij! Het zal je niet teleurstellen!
“Real children don’t go hoppity-skip unless they are on drugs.”
Een kleine p.s.. Deze film geeft je ook een aantal fantastische quotes, niet alleen grappige uit de film zelf. Maar ook anekdotes over de film.
Terry Pratchett says of his role in Hogfather:” I have a very small role and play the little old shop owner, whose job it is to look absolutely terrified at the fact of that Death is standing in front of him. Which was not difficult, because there was Marnix (Van Den Broeke who animated Death’s robe and skull) -who was six foot six anyway and he’d got built up shoes- so you are looking at the better part of a seven foot tall Grim Reaper, with glowing blue eyes..
Seeing a figment of your imagination standing in front of you is bad enough, but out of camera this little hand came out of the robe and gave me a thumbs up. And that came close to freaking me out, but it certainly achieved the effect, I looked suitably scared. “
Leuk om te horen over de film is dat Terry Pratchett hem zelf ook goed vind.
Terry Pratchett says of the film, “I loved the movie of Hogfather. What I really liked about it was the car chase. There wasn’t one…. Hogfather was true to the book. It was true to the soul of the book.
Nog ééntje om het af te leren en dan wens ik jullie alvast veel kijkplezier!
“Real stupidity beats artificial intelligence every time.”
geschreven door Pyromaartje op 16 april 2009
Ha, ik dacht na ‘please reinstall universe and reboot’ in een review over Battlestar Galactica te zijn beland, maar het werd al snel beter
Anyway, misschien tóch maar eens zo’n stoffig boek van de man proberen Pyro.
Ze worden ook wel stukken beter na de eerste 2 á 3. Minder stoffig taalgebruik, en het gaat allemaal wat smoother. ‘Mort’ is het eerste verhaal dat die verbetering had, maar ‘Guards! Guards!’ is echt wel de geniale knaller van de wat oudere boeken.
Het scheelt misschien dat ‘Guards! Guards!’ de eerste was die ik las (heel goed zelfstandig te doen), en tja, Hogfather was m’n derde, dus deze ga ik wel kijken, te zijner tijd. Is deze film trouwens ook te doen voor mensen die *niet* thuis zijn in de ‘Schijfwereld’? (ik bedoel dus ouders, met kerst in gedachte)
Tijd om meer te gaan lezen in ieder geval..
Ah ja, Hogfather is teh bomb! Je blijft lachen : ) Moet binnenkort weer eens verder lezen in een schijfwereld deeltje, ben nu geloof ik bij acht of negen aangekomen… goeie shizzle…