0
Pivot – O Soundtrack My Heart
Een muziekrecensie schrijven valt an sich al niet mee. Druk op zoek gaan naar de juiste woorden om iets te beschrijven wat je eigenlijk alleen maar kunt ervaren. Het wordt helemaal lastig als de muziek in kwestie experimentele electronische semi-dansbare weirdheid is. En daar komt nog eens de twijfel bij om de hoek kijken over je eigen smaak. Kan ik een specifieke band onterecht helemaal fantastisch vinden? Wie ben ik om mijn achterlijke notie van wat ‘goede’ muziek is de wereld in te knallen?? Maar dan hoor ik weer een track langskomen van de band in kwestie en dan smelten mijn rare gedachten weer als sneeuw voor de zon.
Pivot kwam in 2005 aanzetten met hun eerste album Make Me Love You, een heerlijk weg te luisteren werkje dat rustige momenten goed combineert met lekkere ritmes en een subtiel glazuurlaagje aan electronisch priegelwerk. Serieus, probeer de titeltrack eens uit. Zó fijn! Het nieuws dat deze Australische band in 2008 naar Lowlands zou komen was daarom reden genoeg om zwetende handjes te krijgen. Hoe zouden de 3 bandleden live hun ding doen? Het was dan ook een verrassing om te beseffen dat ze muziek van hun fonkelnieuwe CD ‘O Soundtrack My Heart’ zouden spelen. En ye gods, wat was dat ineens anders dan wat voorheen kwam. Maar na een acclimatisatieperiode van 5 minuten was ik helemaal overstag. Weggeblazen zelfs. Beste optreden van dat jaar, luidt mijn vreselijk nergens-op-gebaseerde mening.
De sound van O Soundtrack My Heart is lastig te beschrijven. Een benadering is.. ehm.. Jean Michel Jarre die het bed induikt met SHODAN terwijl Boards of Canada op de achtergrond opstaat. Broeierig, vaag, onvoorspelbaar, afwisselend grimmig en rauw en dan weer ogensluiten-en-meedeinend melodieus. Nummers switchen ineens van stijl tussendoor en een eerste luisterbeurt zal daardoor toch even wennen zijn. In enkele tracks zitten omslagmomenten die een beetje arbitrair lijken. Mede-reviewer Grafherrie zei het wel mooi in een wat oudere conversatie: “Mij net wat te rommelig en teveel stijlwisselingen. Ik kreeg het gevoel van “jongens, settle nu eens op een stijl”.” Fair enough. De CD gaat allerlei kanten op, er is geen vaste lijn in de 11 tracks (waarvan de hekkensluiters eigenlijk filler zijn, beetje jammer). Het lijkt vaak of er tijdens het spelen nog aan wordt gesleuteld en getweakt. Maar als het eenmaal op gang komt dan krijg je een fantastisch stuk muziek in je schoot geworpen. Wat dacht je van de titeltrack, live:
Als je dit nummer niet trekt, zal het album in z’n geheel niets voor je zijn. Even goede vrienden, maar ikzelf kan er geen genoeg van krijgen! Elke luisterbeurt ontdek je wel nieuwe geluidjes of toevoegingen, zoals de drummer die zijn stokjes aan het eind van de titeltrack op de grond gooit, waarna we in (de fijn voortkabbelende) opvolger Fool In Rain een drumcomputer te horen krijgen. De euforie bereikt een hoogtepunt met Sing, You Sinners met zijn kippevelveroorzakende zangstukjes. Sweet Memory bevat dan weer een waanzinnig catchy dansbaar element waarbij uw nederige reviewer zijn spastische moves niet kan onderdrukken. Tegen het eind maakt dat nummer ineens een 180 graden omslag en verandert in een episch opbouwend stukje herrie. En zo verder. Van rustige riedeltjes doordrenkt met vage kraakjes en tikjes en bliepjes naar zwaarder te verteren noise, je moet het maar leuk vinden.
Om maar even wat meer nummers voor te leggen, er is een ‘echte’ videoclip van In The Blood. Beetje disturbing, maar geinig concept en best wel passend bij het ietwat nare sfeertje van de track zelf.
O Soundtrack My Heart is uiteindelijk een wat lastig te verteren album. Je moet het experimentele karakter kunnen tolereren en geen hekel hebben aan synthesizersounds. Degenen die er in willen duiken zullen een complex maar uniek album ontdekken dat je hart sneller zal laten kloppen. Of in ieder geval in trippy afwisselende ritmes.
geschreven door Bartelen op 27 mei 2009
