1
William Gibson – Neuromancer
Het is 1984. Het presidentschap van Ronald Reagan bracht veel veranderingen met zich mee, waaronder regelingen die grote bedrijven, voor die tijd, ongekend veel macht gaven naast de belastingsvoordelen die wij ondertussen van de Republikeinen gewend zijn. Ook komen er steeds meer doorbraken in de computerindustrie en begint deze een steeds belangrijkere rol te spelen in onze samenleving. Dit speelt zich ook nog eens allemaal af in de derdewereldoorlog-paranoïde stemming van de koude oorlog waarin de kernbommen op elk moment kunnen vallen en een eind kunnen maken aan het leven op deze planeet. In de counterculture ontstaat een kleine groep Amerikaanse en Canadese schrijvers die de wereld van morgen visualiseren op basis van deze trends… de Cyberpunk is geboren.
Cyberpunk gaat over “Lowlifes with High tech” en combineert de Punk attitude met allerlei soorten technologie van de toekomst. De hoofdrolspelers zijn antihelden, meestal gedesillusioneerde, antisociale en excentrieke zonderlingen die in de schaduwen van de samenleving schuil gaan… een samenleving gedomineerd door machtige bedrijven, megacorporaties die meer invloed hebben dan de zwakke regeringen van de post-WO3 verscheurde wereld. De wereld van de toekomst word ook gedomineerd door informatietechnologie en in de verschillende Cyberpunk-novelles komt er wel een vorm van een virtual-reality internet voor die met een deel of door het volledige bewustzijn wordt ervaren.
De hoofdrolspeler van Neuromancer is Case. Case is een console-cowboy; een computerhacker die via the Matrix, een wereldwijd virtual-reality internet wat in het boek wordt omschreven als een “collectieve hallucinatie van alle digitale data op aarde,” in de datacenters van de mega-corporaties inbreekt om hun welbeschermde geheimen te stelen. Hacken is zijn leven, “jacked in” is zijn verslaving en de macht die hij voelt in Cyberspace maakt het leven in “meatspace” onbelangrijk. Case heeft echter één fout gemaakt. Hij heeft een van zijn opdrachtgevers verraden door belangrijke informatie van ze te stelen en deze door te verkopen. Om Case terug te pakken hebben ze de zenuwuitenden die Case nodig heeft voor de neurale interface van zijn computer kapot gemaakt met een Mycotoxin. Blut, verslaafd aan meth en suïcidaal dwaalt hij door de sloppenwijken (de “sprawl”) van Chiba, Japan in de hoop dat de zwarte klinieken hem kunnen genezen.
Case wordt ingehuurd door Molly Millions, een zogenaamde Street Samurai, een huurling die de Bushido volgt, die als wapen 4 cm lange geïmplanteerde messen onder haar vingernagels heeft en grote reflecterende glazen over haar ogen heeft laten zetten voor bescherming en verbetering van haar gezichtsvermogen. Molly is op haar beurt weer in dienst van de mysterieuze Armitage, een voormalig militair met een duister verleden die op zijn beurt weer door een grotere macht wordt bestuurd. Artmitage levert Case een remedie voor zijn probleem, maar om ervoor te zorgen dat hij niet met de noorderzon vertrekt worden er kleine zakjes van hetzelfde vergif dat zijn mogelijkheid om te hacken ontnam, in zijn aderen geplaatst. Deze zakjes lossen langzaam maar zeker op en na het voldoen van de missie worden deze weer uit zijn systeem gehaald. Het team wordt nog aangevuld met een AI gebaseerd op de persoonlijkheid van Case’s voormalige mentor “Dixie Flatline” en Peter Reviera, een drugsverslaafde sociopaat die, doormiddel van high-tech cyberimplantaten hologrammen weet op te roepen. Ik ga niet veel verder verraden omdat het boek zeer zeker lezenswaardig is.
Neuromancer is een literaire mijlpaal en is het meest populaire werk van z’n genre. William Gibson heeft met dit boek de termen “the Matrix” en “Cyberspace” uitgevonden en heeft in de vroege jaren ’80 de opkomst van een wereldwijd computernetwerk voorspeld. Het boek heeft schrijvers zoals Neal Stephenson, Tad Williams en Andy en Larry Wachowski beïnvloed en geïnspireerd. Het boek staat bol van de sfeer die sterk wordt gedragen door het gebruik van slangwoorden en een film noir-achtige vertelling. Het boek is ook het eerste deel van de Sprawl Trilogy (die ik in latere stukken nog ga recenseren) die voortborduren op de gebeurtenissen van Neuromancer.
Een paar van de meest memorabele scènes uit het boek zijn de eerste “run” die ze plegen om de Flatline-AI te stelen waarin ze de hulp van een anarchistische groep gebruiken om een terroristische daad te faken. Het is een goed voorbeeld van welgeplande, goed gecoördineerde actie, waarin ze fantastisch gebruik maken van menselijke psychologie. Ook een deel van het boek speelt zich af in de ruimte, op het Zion ruimtestation, compleet gerunt door pot-smoking, reggae-luisterende Rastafari’s en op Freeside, een ruimtestad gemaakt door een krankzinnige, moreel corrupte corporatie-familie waar de uiteindelijke final showdown zich ook zal afspelen.
Neuromancer biedt goed vermaak met diepzinnige anti-helden in een kille, grauwe en moreel ambigue wereld. Het biedt een visie van de toekomst uit de jaren ’80 die zijn tijd ver vooruit was.
geschreven door Pien op 10 mei 2009
Woei, klinkt leuk!