0
Bersarin Quartett – Bersarin Quartett
Bersarin Quartett… wat zal ik zeggen over het debuutalbum dat mijn wereld opschudde, een album dat zoveel voor me is gaan betekenen, wat nu zoveel associaties en emoties met zich meedraagt? Ja, inderdaad, wat zeg je daar over?
Bersarin Quartett kwam met dit gelijknamige album begin 2008 en het is me een tijd lang ontgaan. Verre van een kwartet is het een project van een zekere Thomas uit Duitsland die verder bijzonder weinig over zichzelf loslaat en liever de muziek voor zich laat spreken. Zelf omschrijft hij het als een soundtrack voor nog niet geschoten films. En met hem nog tweeduizend andere electronische artiesten, non?
Wat we krijgen is inderdaad filmische muziek met veel electronica, ambient, klassieke invloeden, minimale IDM ritmes, jazz… andere recensenten trokken vergelijkingen met muziek van artiesten als The Cinematic Orchestra, Fennesz, Aphex Twin, Biosphere, of toch Murcof. En toch kunnen al deze woorden amper omvatten wat een onaardse kracht en schoonheid deze muziek communiceert. Het album begint met Oktober waar huiveringwekkende strijkers al snel hun entree maken en lome beats en drums worden toegevoegd. Geschichten Von Interesse vormt een waanzinnige mix van clicks, minimale ritmes, en een melancholische blazer (een oboe misschien?), terwijl om je heen de mortieren inslaan. Voor mij is het meest huiveringwekkende nummer nog wel Inversion waar galmende drones en cellos naar een muur van geluid toewerken om dan plots te verdwijnen en opnieuw te beginnen. Het deed me sterk denken aan de etherische muziek naar het einde van Underworld. Ook fantastisch is het acht minuten durende Die Dinge Sind Nie Wo Sie Sind, wat halverwege overgaat in loungy jazz.
En zo gaat het dus maar door. De ene na de andere melancholische, oorstrelende, en huiveringwekkende compositie. En als je alles denkt gehad te hebben, sluit het album af met het fantastische Mehr Als Alles Andere wat IDM ritmes en opnieuw die huiveringwekkende strijkersecties combineert en gewoon daar hoort, aan het einde. Het knappe aan het geheel is dat het toch vooral minimalisme is wat de boventoon voert. Dat en tot in detail uitgewerkte composities. Gelukkig blijft het album verre van clichés als citaten uit films. Nee, het is één onafgebroken instrumentale rit.
Dit is een album wat je volledig meezuigt. Een album om ‘s avonds laat op weg te dromen. Een album om bij te reizen en uitgestrekte landschappen aan je voorbij te zien trekken. Een album om bij te huiveren en bij op te rollen in foetus-houding. Dit is niet een plaat die je luistert, dit is muziek die onder je huid kruipt en je niet meer loslaat, gelijk een geobsedeerde liefde. Dit is muziek die je leeft, of die jou leeft. Zelden, zelden heb ik zo’n roerende, huiveringwekkend mooie plaat gehoord. En zelden heb ik zo’n moeite gehad dit te vergelijken met andere muziek. Dit staat op een eenzame top en iedereen die ook maar een beetje van cinematische muziek houdt kan ik dit album niet hard genoeg aanraden.
geschreven door Grafherrie op 3 juni 2009
