0
Fanboys (2008)
Enige dwingende pogingen van de redactie ten spijt, hebben sommige Dorksiders nog altijd niet gekozen tussen de dark side of de light versie. Onderstaande reviewer mag dan wel gehuld in een Star Trek uniform inclusief een omgebouwde rekenmachine die trouw dienst doet als tricorder de avant-premier van Star Trek bijwonen, ten tijde van the Phantom Menace had hij Jar-Jar oortjes gefabriceerd en toog met een groengeverfde tl-buis in de broek geprakt richting bioscoop. De dorks uit Kyle Williams’ Fanboys hebben hun keuze wél gemaakt, en hebben hart en ziel verkocht aan Darth Vader.
The Phantom Menace
Menig dork zal zich herkennen in het verhaal van de film, die zich afspeelt in 1998, vlak voor de premiere van the Phantom Menace. Weinig fans konden in die tijd wachten tot de film daadwerkelijk uitkwam, en al snel circuleerden diverse videotapes met krakkemikkige handycam-versies, opgenomen in een lege bioscoop met gruizig beeld en asychroon geluid. Echte fans bekeken die dan drie á vier keer alvorens in een paarse jurk (en toch maar zonder oortjes) richting het grote scherm te trekken. Deze film draait om Eric, Linus, Hutch, Windows, en Zoe, fanboys en ehm… fangirl van Lucas’ meesterlijke trilogie. Wanneer bij één van de bloedbroeders kanker wordt geconstateerd, rest hen niets anders dan ervoor te zorgen dat hij nog voor zijn overlijden The Phantom Menace kan aanschouwen door een kopie ervan te stelen op George Lucas’ Skywalker Ranch. En zo start de comedy over een roadtrips to a galaxy far, far away, onderweg de strijd aangaande met aartsvijand numero uno, Trekkies!
Het klinkt op papier als koren op de molen voor de ware nerd. Een film waar Wannabe-Jedis en Trekkies zowaar gebroederlijk en in harmonie naar zouden kunnen kijken. De film die het gat zou dichten tussen met-onderdeeltjes-van-een-koffiezetapparaat-vervaardigde Borg-gemaskerden en trots dyslectische Yoda-bochels. Niets van dit alles. Als er iets resteert na afloop van de film, is het de plaatsvervangende schaamte dat je als fanboy blijkbaar louter een sukkel bent in een sociaal isolement, maatschappelijk kansarm met autistische kennis van onzinnige filmwendingen, en met een huid die zonnestralen reflecteert. Pracht-kijkers, zou Vogelaar ze liefkozend hebben betiteld.
What if…
Ergens in de film bekommeren de hoofdpersonen zich eveneens over het nut van het fanboy-dom. Hardop vragen ze zich af: ‘What if the movie sucks?’ Ongewild blijkt dit zeer toepasselijk op de film zelve. Tussen alle matige pubercomedies die verschijnen moet een roadtrip met Trekkies en Star Wars fanaten voor een dork toch zoiets zijn als het vinden van latinum op de vloer van de Albert Heijn of het ontdekken van een Ewok in een donkere hoek van Blijdorp. De makers moeten zich met eenzelfde redenering daarom absoluut niet bekommerd hebben over het verhaal van de film, en dat is te merken. Dat het verhaal an sich al niet zo origineel was, had ondergetekende de regisseur reeds vergeven voor de film werd bekeken. Ook ik wilde geloven dat de film écht leuk zou worden aangezien deze toch gaat over twee van zijn favoriete sci-fi vehikels. Maar helaas. Zelden heb ik zo’n slap stukje aan elkaar geplakte cameos en verwijzingen naar beide fankampen gezien. Want veel meer dan dat is de film niet. Cameos zijn er voldoende. Carrie Fisher (princess Leia) flitst langs als dokter, William Shatner (Captain Kirk) heeft een leuk bijrolletje, Ray Park (Darth Maul) speelt een security guard, en zelfs Kevin Smith en Jason Mewes flitsen langs (die ken je waarschijnlijk van hun eigen Star Wars-spoof Jay & Silent Bob Strike Back). Verder wordt er grif gerefereerd in de conversaties naar Star Trek of Star Wars, zien we op Skywalker ranch genoeg attributen uit verschillende George Lucas prenten om nerd wereldwijd kwijlend in een coma te doen schieten (Yay! Willow!) en wordt er zelfs hier en daar plagerig een stootje uitgedeeld. Zoals wanneer de fanboys tijdens de autorit het erover eens zijn dat onbetwiste held Harrison Ford echt nóóit een slechte film zal maken, precies op het moment dat zij een filmposter van Six Days, Seven Night passeren. Hoewel fans dergelijke twists doorgaans wel kunnen waarderen, lijkt het wel of de regisseurs gedacht hebben dat een bulk aan dergelijke cameos en inside-jokes een goed lopend verhaal of lachwaardige grappen makkelijk kan vervangen.
I sense much beer in you
Wat overblijft is een berg matige grappen en flauwe cameos in de trant van de puberale Seth Rogen films (Zack & Miri make a porno, Superbad, Knocked Up, en dergelijke verfijnde comedies), die overigens zelf ook enkele bijrolletjes heeft. Het geheel is misschien te tolereren wanneer je a) inderdaad een sociaal geïsoleerde encyclopedie bent verworden na je hartstochtelijke keuze voor één der beide kampen en je gevoel voor humor daarbij ernstig blijkt te zijn aangetast, b) of je in dezelfde geestestoestand bent verzeild geraakt als een Rancor na vijftien liter Klingon Bloodwine. Eén ding is duidelijk, Fanboys helpt deze dork niet bepaald om een goede keuze te maken tussen beide kampen met het afschilderen van fanboys als tribbles in een hamsterwieltje waarin eindeloos wordt rondgezwamd over die ene film of serie. Sterker nog, aan het eind lijken zelfs de hoofdpersonen zich een beetje af te keren van de ridicule perikelen als gevolg van hun passie. What if the movie sucks? Ik voeg er graag aan toe: ‘What if they also make two sequels?’ And a chill filled the room…
geschreven door Doctor Clavin op 26 juni 2009
