4
Breaking Bad – seizoen 1 & 2
Vind je het ook zo lastig om een vraag als “Wat is je favoriete film/band/drankje aller tijden” te beantwoorden? Smaak verandert toch door de jaren heen en je bent vermoedelijk constant nieuwe dingen aan het ontdekken. Gelukkig heb ik zelf wel een antwoord klaar mocht iemand mij ineens overvallen met mijn keuze voor favoriete televisieserie van de afgelopen tijd. Hoef ik geen moment over na te denken, het antwoord rolt zo van de tong: Breaking Bad.
Ik weet niet wat het is met me, maar om de een of andere reden zijn veel televisieseries en films die ik kijk drugs gerelateerd. Breaking Bad is geen uitzondering, al is de insteek al meteen zó anders dat het met kop en schouders boven ‘gewone’ drugsdealer-verhalen uitsteekt. Waar je normaliter vanuit een politie- of dealer perspectief de gebeurtenissen meekrijgt, volgen we nu een burgermannetje genaamd Walter White; een scheikundeleraar die een ontzettend veelbelovende toekomst in de farmaceutica heeft opgegeven om nu voor een klas met kansloze tieners te staan. Walt’s vrouw Skylar is een aantal maanden zwanger en zoon Walter jr worstelt met de gevolgen van een hersenverlamming.
Als gezin krijgen ze te maken met de dagelijkse moeilijkheden, totdat Walter te horen krijgt dat er longkanker bij hem is geconstateerd. Dit verandert alles. Plots komt het besef dat er niet genoeg geld binnenkomt om de familie na zijn overlijden verder te helpen. Door een combinatie van omstandigheden komt Walter in contact met Jesse, een ex-leerling die z’n leven nu wegpist met kleinschalige drugdeals en het zelf gebruiken van de handelswaar. De wanhoop nabij stelt Walter een samenwerking voor… hij kan crystal meth (methamfetamine, voor de science-nerds) zó produceren dat het zeldzaam puur wordt, als Jesse zijn kennis van ‘het wereldje’ gebruikt om het spul op de straat te krijgen. Een fragiel partnerschap is geboren, maar een zooi aan problemen en gevaren steekt al snel genoeg de kop op.
Ondanks de thema’s die neigen richting misdaad en geweld is Breaking Bad bovenal een dramaserie. Er zijn geen spannende achtervolgingen en over-the-top actiemomenten. Er is gekozen voor een serieuze en realistische aanpak en dit tilt het geheel echt een paar niveaus hoger. Niets gebeurt zonder dat het échte gevolgen heeft, van hele kleine dingen tot uit de klauwen lopende situaties. Als Walter regelmatig gebeld wordt door Jesse dan wordt zijn vrouw Skylar achterdochtig, zoals het hoort. De meth klaarmaken moet op een afgelegen locatie gebeuren, waar regel je dat, en hoe verklaar je dat je grote delen van de dag niet thuis bent? Walter moet zijn relatief saaie bestaan ineens combineren met het leven als een grootschalige drugshandelaar. Het effect van blootgesteld worden aan criminaliteit, wapens en onbetrouwbare tussenpersonen eist ook zijn tol. Kun je ‘s ochtends glimlachend aan je ontbijtje zitten als je de avond ervoor bijna als een hond bent afgemaakt door een gestoorde lokale druglord?
De impact van de serie komt voor een groot deel door het werkelijk FANTASTISCHE acteerwerk van Bryan Cranston. Als Walter White is hij indrukwekkend goed in het je meeslepen in zijn turbulente leven. De manier waarop hij kan wisselen van intens angstig tot diep geëmotioneerd tot doen-of-mijn-neus-bloedt onbezorgd is echt acteer-kunde van de bovenste plank. Geen wonder dat Cranston een Emmy heeft gewonnen voor zijn rol. Als in seizoen 2 de toon ineens een stuk donkerder wordt en Walter steeds zwaardere beslissingen moet nemen blijf je als kijker gefascineerd aan de beeldbuis geplakt. Maar er zijn meer personages die prima in hun rol zitten. Jesse is een geloofwaardige loser en wekt zowel sympathie als frustratie in de kijker op. Vrouwlief Skylar is soms wat vervelend aanwezig, maar wat wil je als je al X maanden een baby meezeult en je vent steeds geheimzinniger gaat doen? Tegen het eind van seizoen 1 maken we kennis met Tuco, een compleet onvoorspelbare misdaadbaas die zó intens is dat de acteur zelf bijzonder veel moeite had met het vertolken van de rol. En terecht, wat een engerd! In seizoen 2 zitten als bonus nog enkele geweldige cameo’s van Danny Trejo, Bob Odenkirk en John DeLancie.
De productiewaarden zijn prima in orde, zelfs in afleveringen waarin relatief weinig gebeurt kun je door de sterke beelden meegezogen worden. Sfeervolle (ambient)muziek waar nodig, genoeg afwisseling in omgeving, en iets wat me niet zo vaak eerder opviel; de belichting. De omgevingen zijn vaak gehuld in bedrukkende duisternis, en zelfs Walter’s huis lijkt zo overdag een onbehaaglijke plaats als de situatie er om vraagt. Het wordt weer eens duidelijk hoe een scène kan worden versterkt door de correcte plaatsing of juist het weglaten van lichtbronnen.
Breaking Bad kijk je niet gezellig even tussendoor op de bank met een glimlach op je gezicht, of anders alleen op de momenten waarop Walt zijn wetenschappelijke kennis weet te gebruiken om een probleem op te lossen. Naarmate de serie vordert wordt de materie echter een stuk grimmiger. Mensen maken zware keuzes, levens worden omver gegooid of beëindigd, de grenzen van wat ethisch gezien nog goed te praten is worden opgezocht. Er zit natuurlijk al waanzinnig veel potentie in het uitgangspunt; Walter is maar een average Joe die nooit met drugs of geweld in aanraking is gekomen. Zijn keuze om zich hier in te mengen en een product op de markt te brengen dat simpelweg levens verwoest is kortzichtig. De wereld buiten zijn gezin en de productiefaciliteit wordt weggecijferd. Net als Vic Mackie in The Shield worden de meeste beslissingen gemaakt met een nobel doel in het achterhoofd, maar de uitvoering hiervan zorgt voor onnodig lijden bij een hoop anderen. Walter dreigt langzaam in een monster te veranderen naarmate hij meer verantwoordelijkheden op zich moet nemen. Jesse probeert tegelijkertijd een eigen leven op te bouwen wanneer zijn familie hem de rug toekeert. Maar zoals het hoort in dit soort series is geluk van korte duur. De personages die we volgen hebben gekozen voor een pad dat gewoon geen happy end kán hebben. De flash forward aan het begin van seizoen 2 geeft al een voorproefje van een aankomende schokkende gebeurtenis, en als die zich eenmaal in de season finale voltrekt beseffen we ons als kijker pas goed wat voor rampzalige gevolgen Walt’s keuzes hebben.
Verslaafd zijn aan een televisieserie is een serieuze zaak. Seizoen 3 kan maar niet snel genoeg beginnen, ik heb echt weer een nieuwe fix nodig. De alternatieven zijn lang niet zo puur en effectief als een hersenschors-injectie Breaking Bad.
geschreven door Bartelen op 14 juli 2009
Ben me op dit moment door seizoen 2 aan het heenwerken en, oh my, de serie is errug interessant indeed : )
Wacht even, ze doen het hele seizoen een cock-tease, en DIT is waar het heen werkt? Beetje een lousy anticlimax.
Vind je? Sure, het is misschien een beetje een vergezochte kettingreactie van cause-and-effects, maar het is een mooie manier om weer te geven hoe destructief de lifestyle van Jesse en Walter wel niet kan zijn, dat al hun beslissingen gevolgen kunnen hebben die ze zelf niet hadden kunnen voorzien. En gelukkig hangt het verhaal niet af van de onthulling van die tease. Sure, het is belangrijk, maar wat er gebeurt om het zo ver te brengen is zowaar nog intrigerender. Maar anyways, wel seizoen 3 kijken heur! Er gebeurt daar meuk die je niet wil missen.
Het is voornamelijk het vergezochte van die gebeurtenis. Voor een serie die zich zo kan beroepen op een zich realistisch ontwikkelende verhaallijn voelt dit bijna als een “deus ex machina” aanpak. Gelukkig hangt het verhaal er niet echt vanaf, dus het is een echte “deus…” is het niet. Overigens seizoen 3 al aan het kijken. De serie blijft retestrak en de karakterontwikkeling is fantastisch. Wat is die Walter een *** aan het worden!