0
Dinosaur Jr – Farm (2009)
Wat een afzichtelijke kaft!
Eerlijk gezegd was ik Dinosaur Jr al heel lang uit het gezicht verloren en vergeten, als ik ineens een cd onder ogen krijg met een albumhoes vol Lord of the Rings-achtige boomwezens die naakte oermensen in hun armen dragen. Om mezelf meteen maar even te verdedigen, hun meest relevante plaat dateert dan ook alweer van ruim vóór de succesperiode van Labour in Engeland, nog vóór we het EK zouden winnen en dateert uit de dagen dat menigeen prevelde dat Meat Loaf’s operette-balad Paradise by the dashboard light nog wel eens Queen en Led Zeppelin van plaats Uno in de Top1000 zou knikkeren. Een blik op de kaft van Farm (2009) doet vermoeden dat ook frontman J. Mascis oude glorie wil doen herleven, en dit keer dan maar een progrock-plaat á la Yes heeft gemaakt, een progressieve rockband met een patent op soortgelijke fantasievolle hoezen. Oftewel, draken van songs die even lang duren als een zit op de wc met een verstopt darmkanaal. Met songs die zich in minstens evenveel vreemde bochten wringen als de verstopte drab in de darmen. En om de hang naar het verleden maar even compleet te maken, verschillende reviewers vergeleken Dinosaur Jr. al met die andere dinosaurus uit de jaren ’70, Neil Young.
Dinosaur wie?
De succesdagen van Dinosaur Jr. stammen echter van een aantal dagen erna, zo eind jaren tachtig / begin jaren negentig wanneer ze furore maken met een paar overrompelende albums. Voor de jonkies: knikker onmiddellijk ‘You’re living all over me’ uit 1987 op je iPod om te horen van wie Nirvana het kunstje afkeek destijds. Helaas blijken er op zijn minst twee maniakaal grote ego’s binnen de band aanwezig. Na vele ruzies wordt de eigenwijze bassist Lou Barlow door controlefreak Joe Mascis de band uitgetrapt. Mascis, de voornaamste liedjesschrijver gaat vrolijk door onder de naam Dinosaur Jr, terwijl Barlow met zijn zijproject Sebadoh vervolgens enkele juweeltjes uitpoept. Dinosaur Jr kent een lichte opleving in het kielzog van Nirvana, als ‘Where you been’ wereldwijd wordt opgepikt en zo hier en daar single ‘Start choppin’ in enkele hitparades belandt. Even daarna verlaat ook drummer Murph de band en blijft Mascis alleen over. In 2007 is er in het rijtje artiesten-die-de-credietcrisis-zien-aankomen dan eindelijk een rëunie van de originele line-up die zowel ‘Beyond’ uitbrengt als op tournee gaat. Nu blijkt het meer dan een financiële opleving te zijn geweest, aangezien ‘Farm’ nu in de schappen ligt, de tweede cd alweer met de originele bandleden. En ze touren zelfs alweer een tweede keer. Enfin, in de speler ermee!
Hoe klinkt het?
Dinosaur Jr is weer helemaal terug, zo lijkt het. Na een paar albums vol puntige rockers, kon Mascis ongebreideld zijn gang gaan zonder de creatieve rem die Barlow hem bezorgde. Dat leidde tot een aantal platen waarop eindeloos werd gesoleerd. Toegegeven, Mascis is een vermaard gitaarspeler en om zijn solos in Guitar Hero na te klikken moet je van goeden huize komen, maar als luisteraar verloor je de aandacht wel enigszins. Nu de originele line-up is hersteld, prijken er ineens kortere nummers op de plaat, al duren de meeste nog wel vier minuten. Met uitzondering van een enkele uitspatting aan het einde van de plaat, als Mascis nog even buiten mag spelen (‘I don’t wanna go there’ duurt ruim 9 minuten). Als tegenprestatie zal Barlow hebben afgedwongen dat hij dan wel een nummertje mag zingen (‘Imagination Blind’), en dat mag hij vaker doen. Zijn stem voegt zeker iets toe aan de vooral zeurderig klinkende Mascis. Niet dat Mascis’ zang storend werkt. Integendeel. Maar na tien songs geklaag blijkt Barlow’s stem een verademing. Besef daarbij ook dat Dinosaur Jr aan de bakermat stond van de eeuwig zeurende slacker-generatie, dus het is niet verwonderlijk dat zijn liedjes klinken alsof hij liefst eigenlijk nooit gitaar had willen spelen. Klagende zang over weltschmerz. Liefdesverdriet. Oh-wat-heb-ik-het-zwaar-allemaal. Het hoort simpelweg bij een Dinosaur Jr cd. En inderdaad, de zeurderige stem doet denken aan Neil Young. En, nog een overeenkomst, beiden zijn ook niet vies ervan hun songs in een diepe laag fuzz en gruis te dompelen. De terugkeer van Barlow en Murph hebben er ook voor gezorgd dat de balans echter wel beter is dan ooit. Beluister het catchy culthitje-in-spe ‘Over it’ of opener ‘Pieces’ om te horen dat de riffs en solos gedoseerder zijn dan ooit bij Dinosaur Jr. En ook ouderwetse tearjerkers ontbreken niet (‘Said the people’). Progrock, de hoes ten spijt, ontbreekt gelukkig wel.
Klassieker?
Nee, dat niet. Het is een goede opvolger van Beyond (2007). Een leuke cd die nog menig maal in de speler zal gaan met een paar fijne rockers gedrenkt in veel fuzz en gruis. Maar om nu te zeggen dat de hoogtijdagen van weleer worden benaderd, nee, dat ook weer niet. Echter, gezien de concurrentie tot dusver wel een plaat voor vele eindlijstjes later dit jaar waar ze gebroederlijk zullen staan naast Neil Young’s Fork in the road. Tenzij er straks toch nog een aparte prijs komt voor de meest misleidende kaft.
geschreven door Doctor Clavin op 1 juli 2009
