1
Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)
Hoe maak je een film over een 600+ pagina’s tellend boek waarin eigenlijk niet zo heeeel veel gebeurt? Begrijp me niet verkeerd, ik ben best een grote fan van het zesde Potterboek. Misschien juist omdat het allemaal wat rustiger aan gaat en daardoor een minder grote verzameling van random gebeurtenissen en makkelijke Deus Ex Machina uitwegen wordt, iets wat in de voorgaande delen soms overheerste. Eindelijk blijken verschillende stukjes uit de vorige boeken deel uit te maken van een grotere puzzel. Persoonlijke bijkomstigheid was het lezen van het bronmateriaal op vakantie tijdens het loungen naast een zwembad onder de Franse zon, wat mijn mening vast ook positief heeft beïnvloed. De film is dan weer gekeken in een volle zaal vol met opgeblazen fitnessknulletjes en hun leeghoofdige dates… blijft ‘ie in deze omstandigheden ook nog overeind? Spoilers ahead!
Ik kan met vol vertrouwen zeggen dat Half-Blood Prince de beste Potterverfilming tot nu toe is. De grootste reden is dat het geheel god zij dank eindelijk eens lekker ingetogen is. Weg zijn de rondzoevende beestjes op de achtergrond, de druk animerende schilderijen, de rondrazende spoken en de diabetes opwekkende zoete kleuren. Alleen een vroege scène in de joke-shop gaf me ADHD flashbacks, maar dat was al snel weer vergeten door de dromerige omgevingen die zouden volgen.
Ja, op dat niveau is zeker mooi werk geleverd. Hogwarts voelt als een authentiek gebouw waar om elke hoek weer iets spannends of stoffigs te zien kan zijn maar dat niet volgepropt zit met animerende troep. Voor de eerste keer lijkt dat Quidditchveld écht op een veld. De trein rijdt overduidelijk niet door een CGI landschap en mijn god, wat een verschil. Op deze manier werd het niet moeilijk alles wat op het scherm kwam met plezier te omarmen en je lekker te verliezen in 2.5 uur realiteitsontsnapping.
Harry Potter and the Half-Blood Prince wijkt op sommige punten af van het geschreven materiaal. Haast niet te voorkomen natuurlijk, passages moeten nu eenmaal sneuvelen of werken op film gewoon niet zo goed.
Om de een of andere reden moet Ginny nu Snape’s boek verstoppen in plaats van Harry die hier normaliter een voorwerp voor gebruikt dat later nog belangrijk zal worden. We krijgen een extra actiescène waarbij het Weasleyhuis wordt aangevallen waarvan het doel me wat ontging, maar het zorgde voor wat nodig spektakel. Grootste fout voor mij was Harry’s aanwezigheid bij de dood van Gandal– Dumbledore. In het boek moet hij verlamd onder die onzichtbaarheids-douche-van-de-meisjes-insluipcape toezien hoe de ouwe rakker wordt neergeknald, maar nu staat Potter passief te staren naar Draco die elk moment kan toeslaan. Door deze verandering lijkt de hoofdpersoon ineens een stuk zwakker en besluitelozer, en deels schuldig aan de dood van zijn mentor. Beetje zuur.
Het weglaten van bepaalde passages is ook wel wat zonde. We kunnen niet meekijken met de lessen van Snape, en eigenlijk is het hele educatie-element amper meegepikt. Meer flashbacks hadden Voldemorts jeugd beter uitgediept. Een aankomende bruiloft wordt (misschien maar terecht) genegeerd. We krijgen niet te horen wat er nou zo relevant is aan de naam Half-Blood Prince, dat kleinde detail is alleen maar DE TITEL VAN DE FILM! Oh, en Dumbledore’s begrafenis niet laten zien? Wie heeft dat in hemelsnaam goedgekeurd??? Toverstaf-nekschot voor de schuldige, meteen.
Ik zal nooit echt wennen aan het acteerwerk van Daniel Radcliffe. Hij is soms echt net te houterig en geforceerd, vooral als hij probeert te lachen en die hyenagrijns tevoorschijn tovert. Hij laat eindelijk een wat minder stijve hark zien in de scènes na het innemen van Felix Felicis, en dan is het of je ineens een andere acteur aan het werk ziet. Hij kán het wel! Ron en Hermione zijn niet zo zwaar aanwezig en op de juiste manieren juist comic relief of emotioneel tegenwicht. Dumbledore is me net ietsje te passief en mild, voelt niet echt als de Grote Tovenaar, maar drinken van het Horcruxwater liet zijn kwetsbare kant aardig zien. Neville heeft helaas maar 2 regels tekst, en ik had graag meer Luna gehad. Oh well. De man van het uur blijft wederom Alan Rickman die elke scène steelt als een gothy kleptomaan. Lovin’ it.
Daar over gesproken; liefde is een wel heel sterk thema in dit deel. Kleffende koters alom aanwezig, al had het stukken erger kunnen zijn. De hoofdpersonen draaien met z’n 3en alleen wel erg om de pot heen, als je die schavuiterige jeugd van tegenwoordig mag geloven was normaliter al half Hogwarts bezwangerd op dit punt. Waar ik me normaal flink kan storen aan blije zoenende mensen prominent in beeld was ik gewoon te betoverd door de film an sich om me hier druk om te maken.
Harry Potter and the I Can’t Believe They’re No Longer Jailbait is duidelijk bedoeld als voorproefje van een hoop ellende die nog gaat komen in Deathly Hallows. De situatie lijkt nu uitzichtloos, het Kwaad heeft zo goed als gewonnen. De vernieling die de Death Eaters achterlaten in Hogwarts zegt als beeld alles al, en de alwetende mentor Obi Wan Keno– Dumbledore is niet meer. Toch jammer dat we geen confrontatie met de good guys hebben gekregen die het eind wat spectaculairder had kunnen maken en een goed moment zou zijn om een hoop personages uit vorige delen terug in actie te zien.
Ach, de film en het boek moet je toch maar als twee aparte entiteiten beschouwen. Op zichzelf genomen is film 6 een sfeervolle en relatief volwassen geheel dat misschien net te veel losse eindjes achterlaat voor de kritische kijker. Als verre van hardcore Potterconnoisseur heb ik me in ieder geval prima vermaakt. Ik vrees alleen wel de terugkeer van het hyperactieve spektakel voor de in 2 delen opgesplitste Deathly Hallows finale. De tijd zal het zeggen.
geschreven door Bartelen op 20 juli 2009
Hm, wat ik al gezegd had tegen Bartelen….de fotografie is nogal overdreven. Het móet allemaal mooi zijn. Is het ook….maar wel een beetje op zijn Top Gears: overal een filtertje op en bám, wat een schitterende camera-werk….ahem. Maargoed, het werkt op zich, het komt duister over, het is iig geen CGI etc. Wat mij gevoelsmatig bijblijft van de film is dat zelfs als er gezoend wordt er een narig sfeertje hangt: Hermione die vogeltjes kapot laat vliegen tegen een deur, de camera die wegdraait van een zoenende Ron naar Draco op een toren.
Dumbledore is hier niet de sterke held meer maar duidelijk al verzwakt door de Horcrux-vervloeking, hij manipuleert Harry zeer onsubtiel om Slughorn zijn herinnering aan Snape af te geven.
Waar Bartelen kennelijk de ADHD mist als kiespijn, mis ik m wel. Het was voor mij altijd het leuke aan het verhaal: de onverwachte dingen, wat kan er in deze wereld allemaal nog meer. Ow en Harrys verbaasde gezicht als Dumbledore het huis van professor Slughorn opruimt: dit is deel 6 ja, hij is wel iets gewend tegenwoordig of niet dan????
Kortom: allemaal kleine nadeeltjes in een film waarbij ik de hand van mijn vriendje een aantal keer flink heb zitten fijnknijpen, omdat het stiekem toch hartstikke spannend was terwijl ik heus wel wist dat Dumbledore dood zou gaan, puh! En nee….die begrafenisscene moest eruit Bartelen….wat was de toegevoegde waarde geweest? Jammer dat het hoogtepunt van de serie nu geweest is. Het laatste boek kon mij niet zo bekoren helaas en ik kijk dan ook niet erg uit naar de volgende twee (help :S ) films.