2

Ice Age 3: Dawn of the dinosaurs

Een eikel ligt doodstil op de rand van een ravijn, wachtend op een gelukkige voorbijganger. Ver aan de horizon doemt een rookwolk op. Een gevaarte koerst deze kant uit met een snelheid waar the Stig trots op zou zijn. Het is de kleine Scrat! Iets te laat remt hij en krabbelt angstvallig achteruit, trappend met zijn voetjes om niet in het ravijn te duiken. Nét op tijd stopt hij. De eikel wankelt van het opstoffend zand, maar blijft liggen. Scrat zucht. Helaas. Eén windstoot te veel. De eikel rolt over de rand.

iceage3

Daar is hij dan! Het langverwachte volgende deel in de succesvolle Ice Age-reeks, Ice Age: Dawn of the Dinosaurs. Maar wat valt er eigenlijk nog te vertellen? Welke kant zou het verhaal opgaan? Per slot van rekening hebben we het over de ijstijd. Ijs, sneeuw, ijs en nog eens ijs. O ja, en het is koud. En dus rijst de vraag, begint de Ice Age formule, die aanvankelijk best verfrissend was, onderhand niet het creatieve nulpunt te benaderen? Laten wel wel wezen, deel 2 was amusant, maar kon deel 1 niet overtreffen. Daarbij staan ze in Hollywood niet bekend als scheppers van geniale opvolgers, dus deel 3 kan qua verwachtingen ons alleen maar in de kou laten staan, nietwaar? Bibberend van spanning nestelde Uw reviewer zich in de bioscoopzetel.

Scrat zijn ogen gaan wagenwijd open, hij heeft hem gespot op de bodem van het ravijn! De eikel hangt in een spinneweb. Binnen luttele secondes heeft hij de eikel vast, die muurvast zit geplakt aan het web. Scrat trekt, en trekt, en trekt. Hij zet zich schrap en is reeds meters van het web, dat akelig gespannen staat. Te gespannen. Met een ferme ruk aan de eikel weet Scrat de complete rots waar het spinneweb aan vastzit over zich heen te krijgen.

Het is nog altijd ijstijd, en de bekendste ‘kudde’ uit het Pleistoceen maakt zich op voor de komst van een nieuw karakter, een baby-mammoetje. Terwijl Manny de noodzakelijke voorbereidingen treft voor de telg en een mammoetveilige speeltuin opwerpt uit sneeuw en boomschors, voelen Diego en Sid zich als een respectievelijk derde en vierde (maar dan wel vierkant) wiel aan de gezinsauto van Manny en Ellie. Diego wil de kudde verlaten om zijn eigen weg te gaan, en Sid vindt per toeval een creatievere oplossing voor zijn wens naar een eigen gezinnetje. Een en ander leidt ertoe dat Sid zoek raakt in een wondere wereld onder het ijs, waar de laatste, uitgestorven gewaande dinosauriërs leven, en voila, de kudde maakt zich op voor een volgend doldwaas avontuur.

Na enkele rotsen opgestapeld te hebben op de steen waar de eikel aan geplakt zit, stroopt Scrat de vacht van zijn armen op. Zweetdruppeltjes biggelen van zijn voorhoofd als hij sjorrend aan de eikel wederom tien meter verwijderd is van de opgestapelde berg steen. Het werkt! De rots blijft liggen, het spinneweb knarst en kraakt! Dan ziet hij een kleine pikzwarte reus die vanaf een nabije trots verbaasd kijkt wat Scrat met zijn ‘huis’ uithaalt. Scrat schrikt! Wat een vieze spin! De spin schrikt ook! Wat een vieze eekhoorn! Terwijl ze naar elkaar schreeuwen, laat de eikel los, die zich lanceert richting de horizon. D’oh!

iceage32

Leek de formule aanvankelijk klaar om in de ijskast te worden geplaatst, niets is minder waar. Goed, de idee dat er plotsklaps een hele wereld is die de personages nóóóóóit hebben opgemerkt, is erg kazig bedacht. En het historische inaccurate gelijktijdig voorkomen van dino’s en mammoeten op aarde vraagt veel van oplettende bioscoopbezoekers. Maar hey, Ice Age is een animatiefilm, geen Discovery documentaire over de excentrieke symbiose tussen luiaards en mammoetkuddes of de veganistische voedingsgewoontes van sabeltandtijgers! Een comedy hoeft niet gestoeld te zijn op enig gevoel voor realisme. En dat blijkt. Daar waar Ice Age 2 meer draaide om de introductie van een nieuw personage (het lieftallige ..eh.. buideldier Ellie) en de aanstormende romance tussen Ellie en Manny, zo is Ice Age 3 weer een ouderwetse action-packed animatie vol (te) gekke twists en wendingen. De grappen buitelen over elkaar heen in hun jacht op de gunst van de lachspieren van de bioscoopbezoeker. De animaties zijn spectulair en beter dan ooit, en de vele turbulente ski-partijtjes en achtervolgingsscènes komen zo bijzonder goed uit de verf. Sinds de Pod-race uit de Phantom Menace zelden meer zo’n wervelende achtervolging gezien als wanneer de buidelbroertjes op een dinosaurusvogel de boel onveilig maken. En voor de tortelduifjes onder ons, ook dit deel heeft weer een romance in petto, voor het geval de komst van een baby-mammoet niet voldoende is om je met een warm en fuzzy gevoel de cinema te doen verlaten. En om je koude skeptische hart volledig te doen ontdooien, ontmoet de eikelbeluste Scrat zelfs zijn grootste aartsrivaal ooit in zijn kruistocht naar de Heilige Eikel.

Scrat sjokt door de jungle. De eikel waant hij verloren in deze dichte begroeing. Dan hoort hij kauwen. Hij stormt erop af, als er maar niemand aan zijn eikel zit! En daar staat hij dan. Midden op een open plek. De Eikel. Een lichte schittering fakkelt als een sterretje op het kleinood. Met een vreugdekreet rent hij erheen. Dan slokt een dinosaurus Scrat op. Een Sauropod, met een nek zo groot als vijf verdiepingen. Zijn ogen poppen bijna uit zijn kassen. Wat heeft hij nu in zijn bek zitten tussen de bladeren? Met een blik vol walging spuugt hij de kleine Scrat uit, kilometers ver weg.

Ice Age 3 zit weer boordevol ouderwets vernunftige grappen en slim bedachte spectaculaire actie, en bijgevolg kan dit deel zich ijskoud meten met de vorige delen uit de reeks. Vond je de vorige twee cool, dan val je je hier geen buil aan. Een welkome toevoeging aan de film is bovendien de krankzinnige Buck, ingesproken door Simon Pegg (jawel, Scotty uit Star Trek, de aimabele comediant uit Run Fatboy Run en Shaun of the Dead) die de kudde moedig langs knotsgekke capriolen gidst. Verder is het ook bijzonder verfrissend dat de mammoet ditmaal niet het grootste wezen op aarde meer is, waardoor de ‘kudde’ niet zo onoverwinnelijk meer overkomt als in voorgaande delen uit de reeks.

iceage3buck

Scrat holt boos terug, het dinospuug van hem afvegend. Wat denkt die dino wel! Hij moet het niet wagen aan zijn eikel te komen! Dan zal hij hem mores leren. Daar is de open plek. Hij zet een moordgang in, maar komt niet vooruit. Huh? Zijn benen bewegen als een wervelwind, maar de eikel komt niet dichterbij. Nee, Scrat gaat zelfs de lucht in! Wat is dat nou weer? De Sauropod, die Scrat aan zijn staart heeft opgepakt om het gekke ding van dichtbij te kunnen bekijken staart naar hem. Wat een leuk speeltje! Hij stuitert het ding op zijn neus als een zeehond die een balletje ontdekt. Het lukt! Eén keer, twee keer, zeventien keer. Scrat wordt misselijk en braakt over de dino’s ogen heen. Van schrik mist zijn neus Scrat, die voor de verandering maar weer eens ter aarde stort.

Wat deel 3 verder overweldigend maakt, is dat hij in een select aantal bioscopen in 3D draait. Je zit naast Sid als hij van een bergwand afsuist met duizelingwekkende vaart, een vallend sneeuwvlokje was nog nooit zo mooi en je voelt de lava in je gezicht spatten als je langs de vulkaanstromen raast op de rug van een vliegende Archaeopteryx (gokje, zoveel weet ik niet van dino’s maar volgens Wiki waren deze hagedisjes in ieder geval voorzien van vleugeltjes). Bovendien lijkt het filmkijken een intieme ervaring te worden in 3D, aangezien de voltallige zaal stiller was dan ik ooit bij welke film dan ook heb mogen meemaken. En er waren zelfs kleine kreetjes van ontzag wanneer een grote dino in beeld kwam of er gevaar dreigde. De zaal hield soms écht zijn adem in, om maar even aan te geven hoe intens de aandacht werd opgeslorpt dankzij een ridicuul uitziend brilletje. Eén van de meest onwerkelijke ervaringen ontstond tijdens de aftiteling van de film. De aftiteling is ook in 3D en bevat laagjes die dichtbij je netvlies liggen terwijl er ook rotstekeningen van de dinosaurussen ver in de achtergrond verscholen lagen. Vanaf de eerste rij en wachtend op een extra stukje aan het eind (tevergeefs overigens), begonnen mensen ondertussen al de zaal te verlaten. Dwars door de aftiteling heen. Bijzonder grappig om mensen dwars door de film te zien lopen zonder dat zij beseffen dat er allerlei letters over hun hoofden rollen.

Hehe, eindelijk. Scrat klopt het zand van hem af en stapt dapper op de open plek af. Daar staat ze. De eikel en een welgevormde vrouwelijk eekhoorntje. Wat? Scrat bevriest van schrik. Een vrouwelijk eekhoorntje? ‘I believe in Miracles, you sexy thang!’ briest Tom Jones op de achtergrond. Als dat maar goed gaat. Pixar geeft het ijzingwekkende antwoord op het witte doek, en in 3D nog wel. Mis deze (sneeuw)storm niet.

avatar geschreven door op 7 juli 2009

2 reacties op “Ice Age 3: Dawn of the dinosaurs”

  1. avatar Anne schreef:

    Terwijl Manny de noodzakelijke voorbereidingen treft voor de telg en een mammoetveilige speeltuin opwerpt uit sneeuw en boomschors, voelen Diego en Sid zich als een…
    een stukje uit bovenstaande info.
    in de film hoor je terwijl manny de speeltuin laat zien een muziekje (piano?)
    ik zou graag willen weten hoe dat liedje heet. Ikzelf kan het op youtube niet vinden.. iemand anders??

  2. avatar Doctor Clavin schreef:

    http://www.amazon.com/Ice-Age-Dinosaurs-John-Powell/dp/B002APNQDG/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=music&qid=1254673700&sr=1-1

    Het nummer wat je zoekt heet ‘Pregnant’ volgens mij, en is onderdeel van de soundtrack, van de apart voor Ice Age geschreven score dus.

Reageer

Anti-Spam vraag :