3
Transformers 2: Revenge of the fallen
De zon staat laag aan de horizon, maar door opstoffend zand zie je een aantal silhouetten. Mannen. Met een hoofdletter ‘M’. Doordat de zon in hun rug staat, zie je hun gezicht niet. Wel klinkt op de achtergrond ineens keihard Linkin Park. Quasi-stoere spierballenrock gemaakt om gewichten op te pompen. Stoïcijns beweegt de lange rij mannen, die elk een bazooka of ander kolossaal wapentuig bij zich draagt, in jouw richting. Halverwege de zesde gitaarriff herken je de puntgave, metroseksuele tronie van de leider van het gezelschap. Het is DrClavin, die je herkent aan zijn uitmuntende fysieke gesteldheid. Biceps, triceps en een recordniveau testosteronlevel waarmee hij grijnzend dames op 5 kilometer afstand in katzwijm doet tuimelen. Precies op dat moment droppen er drie bommen vlak voor de mannen, waarschijnlijk afgevuurd door Paramount om deze review te verhinderen. Met katachtige reflexen snoekduiken de fiere knapen om de vuurzee heen. Ze heffen hun guns ter hemel, brullen luid en schieten een kogeltje of zevenduizend richting de straaljager die zojuist de bommen wierp. Meer explosies. De mannen stuiven uiteen om de paddestoelen des doods te ontwijken. Plots hoor je alleen nog maar subbassen. Ze zoemden eigenlijk al ritmisch vanaf de eerste regel, maar nu hoor je de subwoofers pas goed landen. De straaljager blijkt een robot ter grootte van een flatgebouw. Er wordt geschoten. Nog meer explosies, ook al vuurt er niemand meer bommen af. Subwoofers worden harder gezet om boven het geweld uit te komen. Inmiddels horen we Nickelback. De robot brult naar de mannen, maar DrClavin zet geen stap achteruit. Hij heft zijn railgun (jaja, hij en alléén hij mocht het prototype testen), stapt richting de kwaadaardige Decepticon. Zijn voetstappen klinken als een driedubbele uitlaat onder een Audi formule 1-auto. Geen idee waarom maar dat is gewoon zo. Hij ontwijkt nog twee explosies, deelt de robot een ferme vuistslag uit. Een golf van bloe.. eh… motorolie spuit er uit de kin van de robot, die het uitschreeuwt als een gewonde woeste Ogre van de pijn en ter aarde stort. DrClavin zet zijn railgun op de borstkas van de robot, wacht op het refrein van Linkin’Park, en haalt de trekker over. Eén grote explosie. Niet getreurd. Wie komt er koelbloedig uit het vuur gelopen, zijn legeruniform precies zo beschadigd dat zijn borsthaar zichtbaar is geworden. Juist. DrClavin. Teransforminator.
The end
Eigenlijk kun je na deze alinea stoppen met lezen. Klonk bovenstaande als een film die je graag zou willen zien, dan is Transformers 2: Revenge of the Fallen écht iets voor jou. Zoniet, dan hoef je met dit warme weer gelukkig niet tweeënhalf uur je netvliezen en gezonde verstand te pijnigen. Transformers 2 begint waar deel 1 is opgehouden. Sam Witwicky (Shia LeBoeuf) staat op het punt het ouderlijke huis te verlaten om te gaan studeren. In de garage waakt Bumblebee nog altijd over hem, en ja, het is nog altijd aan met sexmagneet Mikaela Banes (Megan Fox). Jeweetwel, uit de romantische comedy Transformers 1: Beauty & the nerd. Helaas voor Sam komt er niet veel van studeren terecht, want niet alleen wordt hij op de Universiteit onmiddellijk besprongen door de geilste studentes (en waar is eigenlijk die Universiteit, ik wil daar ook studeren!), maar tot overmaat van ramp zoeken de Decepticons naarstig naar Sam omdat hij een geheim met zich meedraagt van strategisch belang in de strijd tegen de Autobots. O ja, de Autobots zijn ondertussen gefuseerd met het Amerikaanse leger.
You’re in the army now
Dat Almachtige Amerikaanse leger speelt een bijzonder prominente rol in de film. Laatst werd al in een interview met ShiaLeBoeuf gesproken hierover. Wat bleek? Er mocht van al het wapentuig van het leger van de VS en de UK gebruik gemaakt worden, als het leger er qua imago maar goed afkwam in de film. Na actiefilms als deze stijgt namelijk het aantal recruten enorm, zeker als het leger cool en stoer overkomt. En geloof me, sinds de Nederlandse marine helicopters, boten en troepen massaal inzette om eens lekker het leger te komen promoten in Jackie Chan’s ‘Who am I?’ is er zelden zo’n over the top staaltje legerpropaganda op het grote doek geweest. Zelden zag ik zoveel Amerikaanse vlaggen (en Britse, als trouwe bondgenoot in Irak mochten die er ook een paar planten in de film). Verder bulkt het van de tanks, helicopters, vliegdekschepen en hoovercrafts. Zonder dat deze apparatuur in Transformers veranderen, jammer genoeg. Want daar zou deze film eigenlijk over moeten gaan toch? En inderdaad, ten opzichte van deel 1 is er ietsje meer ruimte voor de robots, al blijft de nadruk nog steeds liggen op de mensen. Sam is nou eenmaal de sleutel in wat moet doorgaan voor het verhaal. De andere mensen doen er weinig toe en vormen slechts décor tussen de explosies door. Megan Fox lijkt alleen in korte broekjes en schaarse hempjes zwoel bezweet maar altijd sexy rond te huppelen, zelfs in de zanderigste woestijnen en er is zowaar gedacht aan een comic sidekick in de vorm van Leo Spitz (Ramon Rodriguez), waarmee ook Transformers eindelijk zijn eigen Jar-Jar Binks heeft. ‘I can’t take that guy anymore’, beklaagt zelfs één van de mede-acteurs zich gedurende de epische rit door de brute vuurhaarden. De show zou in een film die Transformers heet dan ook gestolen moeten worden door.. juist… Transformers. Net als in het voorgaande deel, is dat wederom niet het geval. De Transformers sjokken gedwee achter de mensen aan, totdat het startsein gegeven wordt dat ze weer even lekker mogen knokken.
Explosies!
Michael Bay heeft weer zijn uiterste best gedaan om de film vol brandende olie, zoevende kogels en schurend staal te proppen, zonder zich te storen aan de wetten der logica. Het ene moment staan Sam en kornuiten in een museum te Washington en wanneer ze er naar buiten gaan bevinden ze zich ineens op een immens vliegtuigenkerkhof omgeven door bergen. Let wel, op dat moment bevinden ze zich nog altijd middenin Washington DC. Gelukkig staan ze een seconde later aan de andere kant van de wereld. Er zijn zulke gigantische gaten in de storyline dat de eerder genoemde vliegdekschepen er zo doorheen kunnen varen. Maar hey, Transformers is een actiefilm, dus dat valt nog te vergeven, nietwaar? De verwachtingen zijn immers niet zo hoog als de reclame voor de film vergezeld gaat van de quote ‘nu met 200% meer robots!’. Dan verwacht ik een overdaad aan knokkende robots!
Transformers?
Jammer genoeg zien de Transformers er nog altijd uit alsof ze halverweg de aflevering van ‘Pimp my Autobot’ onverwachts werden weggeroepen om te knokken. Ofwel, stalen geraamtes met veel grijs- en metaaltinten, waardoor het in sommige gevechten lastig te zien is wat er precies gebeurd of voor welke partij je juichend op de bioscoopstoel moet gaan staan. Wel krijgen de personages meer karakter. Waren de Decepticons in deel 1 voor elkaar inwisselbaar en zonder een sprankje persoonlijkheid, in dit deel wordt er meer onderling gesproken. Nog altijd lijken de karakters in de verste verte niet op de tekenfilmpersonages. De enige aangename uitzondering in het geheel vormen de Constructicons, een reuze-kolos bestaande uit verschillende eenheden. Daarbij kunnen Transformers blijkbaar niet alleen meer in autos, maar tegenwoordig ook in strakke blondines veranderen of in een soort Gremlins. Bay heeft iets teveel Battlestar Galactica gekeken. Om nog meer afstand met de originele karakters te bewerkstelligen executeert de in de tekenfilm akelig ethische Optimus Prime al zijn eerste Decepticon koelbloedig aan het begin van de film. Megatron is nog altijd volstrekt onherkenbaar voor de fan, en Starscream is geen huichelachtige luis in de pels van de Decepticons meer. Soundwave is van de cassettebandjes afgestapt en blijkt een voorkeur voor satellieten te hebben. Voor nieuwe generatie-fans allemaal geen probleem, maar voor fans van het eerste uur die de cartoonpersonages op het witte doek willen zien een afknapper van jewelste. Die willen een Kever en geen Camaro. Bovendien ontberen deze Transformers elk gevoel voor humor. Er wordt wel een geforceerde poging gewaagd door zoveel mogelijk robots dan maar jolige kinderachtige accenten te geven, van Jamaïcaans tot Cockney Engels, maar de komisch bedoelde onstuimige Autobots Skid en Mudflap wisten mijn lachspieren dermate te bevriezen dat ik weldra een operatie zal moeten ondergaan. Zelfs enkele injokes (een filmposter van Bay’s eerdere explosie-epos Bad Boys, of een Mountain Dew automaat op de studentenkamer (verwijst hiernaar wellicht) wisten me niet te bekoren. Deze minpunten worden vervolgens nergens anders mee gecompenseerd dan wat extra explosies en rondhobbelende militairen, waardoor Transformers 2 een povere vertoning blijft voor de liefhebber.
Ready.. set.. go
Het is op dit moment, dat je de subbassen de grond onder je voeten voelt trillen. DrClavin lacht naar je. De straaljager op de achtergrond explodeert nogmaals. Zomaar. De hitte overspoelt je en schroeit je wenkbrauwen weg. De trotse reviewer zwaait. Limp Bizkit klinkt inmiddels. Je lacht, al gebeurt er niets grappigs. De wetten van de logica een laatste maal tartend, prijken er plots metalen vleugels en een jetpack op de rug van je held. Nog een laatste explosie en je voelt wat kogels langs je oor razen terwijl je dekking zoekt. Een laatste stuiptrekking van de straaljagerrobot, die nog een laatste keer kennismaakt met Clavin’s railgun. Vuur. Rook. De straaljager brult als een woeste Orc. Een ware Decepticon, al zien we zijn logootje zo snel even niet. The end. Je weet genoeg. Tijd om de bioscoopzaal in te stappen?
geschreven door Doctor Clavin op 3 juli 2009
Will I watch this movie? Ik zal Shia voor me laten antwoorden:
Inderdaad een te lange zit. Valt in de categorie “park your brains at the door”, maar zelfs daar is het af en toe te pijnlijk voor…
Ik heb ‘m hier in New York op een IMAX scherm gezien, zodat de explosies haarscherp en de basdreunen nog pijnlijker waren. Nog nooit zoveel geface-palmt tijdens een film tho.
Then again:
http://graphjam.com/2009/06/27/song-chart-memes-see-transformers/