1

Where’s Neil when you need him?

De vraag klinkt haast vilein. Waar is de mafkees als je hem nodig hebt? Ben je klaar om die zilveren plak in de speler te schuiven, is-t-ie weer een rondje om het kerkhof aan het doen. Voor die enkeling die me onmiddellijk de wedervraag stelde ‘Neillie? Neillie? Who the @#& is Neilie?’, laat ik die eerst beantwoorden. Neil is er voorlopig toch nog even niet.

Neil?

Tot voor kort kende ik hem ook nog niet. Eerlijk. Begin dit jaar bezocht ik een stripbeurs in het kader van Dorkside writer’s block, en eenmaal daar klampte ik een stripverk..eh… graphic-novel-pimp aan. Omdat ik voor de verandering de zomervakantie dit jaar eens niet met spinneman wilde doorbrengen. Met lichte minachting wees de man de onwetende dreuzel voor hem op het vakje met de ‘G’. Van Gaiman. ‘Je mot de Sandman vast emme. Ik lees het zelluf nie, moar tis de meestverkochte strip in mun zoakkie’. Ik durfde niet verder te informeren naar zijn zakie, en rekende het eerste deel snel af, onderwijl oogcontact zoveel mogelijk vermijdend. Thuis wil ik hem in het rek zetten, en verrek, ik hád al een Gaiman! Een boek nog wel, Stardust! En verdomd als het niet waar is, het G1M1-virus besmette de eerstvolgende dvd ook al, als zondagochtend MirrorMask in de speler gaat. En onlangs blijkt hij zowaar de hoofdschuldige wat betreft het verhaal van de fraaie animatie ‘Coraline’. Neil Gaiman dus. Schrijver van sprookjesachtige horror en fantasy.

Niet alleen ik ben bijgevolg lichtelijk fan, nee, Tori Amos was het al. Samen met enkele bands waarvan bekend was dat zij ook de jaarlijkse contributie hadden betaald omwille van hun abonnement op het Neil Gaiman Fanclubmagazine, nam ze dan ook ‘Where is Neil when you need him?’ op. Een verzamelcd dus, voor en door zwartgallig gezinden en nare dromers. Ze had ook al in meerdere nummers aan Neil gerefereerd, dus een verschijning op een tribute-cd was slechts een kwestie van tijd.

Neilcd

Nog steeds geen Neil te bekennen, dus bespreek ik de cd wel zonder hem. Ogenschijnlijk is Tori Amos het meest bekende paard in de stal hier, maar zoals zo vaak in een Neil Gaiman-epistel, is niets wat het lijkt. Zo doet de gitarist van Paradise Lost mee bij het obscure Tapping the Vein, is Lunascape een zijproject van Hooverphonic’s zangeres Kyoko Baertsoen, blijkt Joachim Witt (de zanger van Rammstein probeert al jaren als hem te klinken) na dertig jaar nog te bestaan, en gaat achter Future Bible Heroes Steven Merritt schuil, het creatieve brein achter het onvolprezen Magnetic Fields. Bovendien maakt mijn bloeddruk een sprongetje als ik op een teken van leven wordt getrakteerd van shoegazers Curve, wanneer hun zangeres Dean Garcia zomaar meezingt bij het obscuurdere Rose Berlin (niet verwonderlijk overigens, even googlen leert al snel dat haar dochter in dit bandje zit).

Music maestro..

De muziek van de meeste bands valt onder saaie triphop, darkwave, voortneuzelende triphop, grimmige techno, of dreigende triphop. Future Bible Heroes levert een tragikomisch, musicalachtig circusnummer, dat naadloos bij de songtekst past. En de sfeer die de film Coraline bij me opriep wordt perfect gevangen door het dreigende ‘Coraline’ van Rasputina, vol snerpende cellos en afstandelijke beats. Voltaire, een stevigere Depeche Mode, zet weer een dansbare meezinger in met ‘Come sweet death’. Helaas zijn dit de uitschieters op een verder pijnlijk middelmatige cd. Elk fijn nummer wordt snel gevolgd door tenenkrommende dark techno van Razed in Black, Duitse triphop (Joachim Witt), of wannabe-Middeleeuwse folkmetal (Schandmaul). Triphop is alweer een aantal jaren ‘uit’, maar dat hindert Ego Likeness niet een dreinerig, neutraal deuntje op deze cd te plempen dat dynamiek of spanning totaal ontbeert. Iets waar de Iraanse zangeres Azam Ali dan weer wel in slaagt met het bezwerende ‘The Cold Black Key’. Kwelen als Placebo’s Brian Molko helpt the Crüxshadows niet om ‘Wake the white Queen’ tot iets luisterbaars te toveren. Lunascape levert een prettig voortkabbelend nummer, maar kan zeker niet tippen aan het oeuvre van hoofdproject Hooverphonic. Zo origineel als Gaiman wordt bestempeld, zo’n gebrek aan muzikale creativiteit blijken zijn fans te bezitten, een uitzondering daargelaten. Na enige luisterbeurten beklijven angstvallig weinig nummers en dat kan geen goed teken zijn. Een groot deel van de bands is dan ook slechts bekend van bijdrages aan soundtracks van films als Vampire the Maskerade, Grim Evil van Cartoon Network, of het achtergronddeuntje uit de game Rage 2. Het is tekenend voor deze cd. De meeste nummers zijn aardig, maar niet top. Volstrekt inwisselbaar met elke willekeurige act in het genre. Al springt daardoor het handjevol amusante nummers wel sterker boven het koren uit.

Nei-hie-ieeeeel?

Waar is Neil wanneer hij nodig is? En hij was hier écht nodig geweest. Maar de luiaard zat zeker crematie-as-snuivend op een grafsteen nieuwe grimmige superhelden te bedenken, het ‘Neil’-signaal volledig negerend dat tegen een flatgebouw ketste en de hemel verlichtte. Iemand had hem moeten vertellen dat triphop in 2009 écht passé is, en al helemaal zo middelmatig als hier uitgevoerd. Of dat darkwave niet voor niets rete-obscuur is en alleen in groezelige kleine krakershollen door de speakers gaat voor vleermuisminnende pluizebollen. Met een strengere selectie en wat grotere namen zou er een interessantere en meer waardige tribute-cd uit gekomen zijn. Aan de andere kant, het project gebeurde met goedkeuring van Neil Gaiman zelve. Er rest maar één conclusie: godzijdank is Neil in ieder geval schrijver geworden, en laat hij zelf instrumenten met rust. Zijn er dan helemaal geen pluspunten? Jawel. Naast een handjevol waardige nummers, is er nog één elementje wat de cd toch redt van de stapels ‘te vernietigen zilverwerk’en ‘wtf was I thinking?’, waar ook vergelijkbare soundtracks van Charmed of The Craft liggen te wachten op Judgement Day. Alle artiesten lieten zich bij het schrijven van hun nummers inspireren door het werk van, je raadt het al, Mr Neil. Er wordt grif gerefereerd aan bekend én minder bekend werk. Van Coraline tot The day I swapped my dad for a goldfish, de witte koningin uit MirrorMask komt voorbij (in het nummer van de Cruxshadows), Coraline is eenzaam en krijgt boodschappen ingefluisterd van ‘Andere Moeder’ (Rose Berlin), en er is zelfs een discussie uit de Sandman-strips verwerkt op de cd. Voer voor fans dus en het maakt de cd ook wel weer tot een sympathiek project. Zou de cd wellicht bij het eerstvolgende Gaiman-fanclubblaadje worden gevoegd waar de bands lid van zijn?

avatar geschreven door op 26 juli 2009

Een reactie op “Where’s Neil when you need him?”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Ah leuk, dat album zelf ook een tijdje geleden beluistered. Nu val ik wel in de categorie vleemuisminnende pluizebol en ben redelijk van een aantal van de bands op dit album, maar ik ben het met je eens dat de kwaliteit van het geheel redelijk matig is. Azam Ali’s bijdrage sprong er voor mij echt uit en heeft mij er toe bewogen de rest van haar werk op te sporen. Erg aan te raden voor wie van Dead Can Dance-achtige wereldmuziek houd.

Reageer

Anti-Spam vraag :