0
Pontypool (2009)
Zombiefilms; is er een mogelijkheid om hiermee nog iets vernieuwends te doen? Het komt eigenlijk zo vaak op hetzelfde neer… een groepje mensen komt terecht in een uitbraak van de ondoden, moet schuilen en doet verwoede pogingen om niet ook als hersenloze kannibaal te eindigen. Pontypool kan ook deze elementen niet helemaal vermijden, maar doet toch weer een paar dingen helemaal anders. Hoera, er zit nog leven in het zombiegenre!
Het begint lekker sfeervol; de cowboyhoed dragende DJ genaamd Grant Mazzy rijdt ‘s ochtends door een sneeuwstorm op weg naar het lokale (Canadese) radiostation om daar het nieuwsprogramma te verzorgen. Onderweg komt hij een verwarde vrouw tegen die om hulp lijkt te vragen, maar voor hij kan assisteren smeert ze ‘m weer. Anyways, de werkdag begint als normaal tot er een nieuwsbericht binnenkomt over een meute mensen die rond het kantoor van de plaatselijke dokter zijn verzameld en met geweld naar binnen proberen te dringen… De ervaren horrorfan weet dan natuurlijk al wel hoe laat het is.
Er zijn een paar factoren die Pontypool een kijkje waard maken. Ten eerste is daar Stephen “Senator Vreenak” McHattie als de DJ met een fijn zware bromstem die ontevreden is over de door zijn baas opgelegde restricties van zijn show. McHattie moet de film grotendeels zelf dragen, we zien hem het meest in beeld en dan ook nog eens close-up. De groeiende verwarring die Mazzy voelt bij de binnenkomende berichten over de vreemde relletjes in de stad komt goed over, we krijgen als kijker dezelfde informatie als de mensen in de studio en ‘gevangen’ in de presentatieruimte gedurende het ochtendprogramma kunnen we geen kijkje buiten de deur nemen om gerucht van feit te onderscheiden.
Nu is de cast sowieso opvallend klein, wat de sfeer ook wel ten goede komt. Geen verzameling met clichèfiguren zoals in een ‘standaard’ zombiefilm. Nu zijn we alleen vergezeld van Mazzy’s ietwat op safe spelende baas en de SCHANDALIG cute assistente die ook niet zo goed weten wat te denken over de uit de hand lopende situatie.
Een tweede sterk punt is de insteek voor de zombies. De manier waarop ze ontstaan en hun motivaties daarna zijn opvallend anders dan wat we voorheen hebben gezien. Als je eenmaal te weten komt hoe de vork in de steel zit zul je misschien even vreemd opkijken. De insteek was zó onverwacht dat je hem even moet laten inwerken. Uiteindelijk vond ik deze nieuwe vorm van infectie en verspreiding waanzinnig gaaf, al blijft het een beetje moeilijk om te accepteren.
Het derde item is meteen ook het sterkste; audio. Niet gek natuurlijk, als het geheel zich in een radiostudio afspeelt. De film Session 9 toonde al aan dat je een gigantisch beklemmende sfeer neer kunt zetten met (opnames van) stemmen. In Pontypool is het de voornaamste manier om de eerste helft qua spanning op te laten bouwen. Muisstil zat ik als kijker mee te luisteren, zweet vormend op het voorhoofd. Kijk de film dan ook niet in een onrustige omgeving, anders is het effect totaal weg.
Nu zijn er een paar haken en ogen die wat afbreuk kunnen doen aan het geheel. Of het komt door een beperkt budget of het een weloverwogen beslissing was is de vraag, maar de film heeft een beperkt speelterrein. Verwacht geen epische scènes vol met kwijlende ondoden die en masse mensen openscheuren, of een wilde vlucht door de stad op zoek naar een uitweg. De schaal en insteek is totaal anders, en je moet voorbereid zijn op een beperkte explosie van gruwelijkheden. Deze film gaat meer tussen je oren zitten, iemand die aan de telefoon hangt en beschrijft wat hij ziet gebeuren is misschien nog wel naarder dan het te tonen.
De spanningsboog is het zwakste punt aan de film. Hij komt langzaam op gang, kent een bijzonder sterk middelste deel, maar kan de intensiteit niet tot het eind vasthouden. Ook reageren de personages soms net iets te kalm op narigheid om hen heen, een persoonlijke afwijking die me normaliter vrij hard uit een film kan halen. Viel hier wel mee, maar toch een beetje jammer.
Of je Pontypool kunt waarderen zal voor elke zombiefan anders zijn. De film durft in ieder geval dingen anders te doen, en dat is voor mij al genoeg.
geschreven door Bartelen op 11 augustus 2009
