0
Son of M
In het Marvel comic-universum hadden vroeger de grote events een groot nadeel: er was nooit zo’n goede follow-up. Heftige dingen vinden plaats maar aan het eind van het event zijn de dingen weer terug bij af met minimale veranderingen, en er zal amper meer naar verwezen worden in opvolgende publicaties. Na de gebeurtenissen van House of M leek dit voor de verandering haast onmogelijk; als meer dan 95% van alle mutants hun krachten kwijtraken kun je de gevolgen hiervan niet zomaar opzij schuiven. Een van de betere comics die hier op inhaakte was de miniserie Son of M en ging na een standaard begin ineens allerlei hele freaky richtingen op.
Quicksilver heeft het als zoon van Magneto nooit gemakkelijk gehad. Zijn personage heeft dan ook te lijden onder een minderwaardigheidscomplex en voelt zich altijd een loser tegenover zijn vader. Daarbij komt ook nog eens dat met supersnelheid als mutant power de wereld om je heen voornamelijk een frustrerend trage boel lijkt. Best een interessante mix, al kan ik me niet echt veel verhalen voor de geest halen waarin deze heer Pietro Maximoff een boeiende rol speelde. De ontdekking dat juist zijn invloed Wanda overhaalde de wereld op z’n kop te gooien in HoM maakte de speedfreak weer relevant, en tegelijk eigenlijk ook wel een eikel. Dat ook zijn krachten op M-day zijn weggehaald betekent gelukkig geen einde van dit personage.
Een klein stukje voorgeschiedenis: in het Marvel universum zijn er enkele rassen die de ruimte onveilig maken. Twee hiervan hebben een geschiedenis vol onderlinge strijd, de gedaanteverwisselende Skrulls en de militaristische Kree. Deze laatste groep experimenteerde millennia geleden op de toen primitieve mens om hun genetisch potentieel te bepalen en analyseren. Deze experimenten werden de Inhumans genoemd en zijn sindsdien losgebroken van hun Kree scheppers om een eigen samenleving op te starten op de Aarde, ver buiten het zicht van de steeds verder ontwikkelende mens.
Deze groepering werd geïntroduceerd in de Fantastic Four comic in 1965. Zie hier voor een overzichtje van de belangrijkste leden. Door de jaren heen zijn er wat kruisbestuivingen geweest tussen deze groep en de ‘normale’ menselijke characters. Zo zijn Medusa en Crystal beide lid geweest van de Fantastic Four, en de laatste heeft iets gehad met zowel de Human Torch als Quicksilver. Met Pietro heeft ze een kind, Luna, waar zij de voogdij over heeft. Oh ja, en de Inhumans leven ondertussen op een uniek ‘blauw’ deel van de maan, waar zuurstof te vinden is.
Ja, I know, klinkt allemaal zooo kazig als je het eenmaal aan het typen bent. Alsof ik een seizoen Bold and the Beautiful meets Buffy beschrijf. Maar goed, de 6-delige miniserie Son of M start met een aan lager wal geraakte Quicksilver. Nu hij zijn powers kwijt is geraakt blijkt het haast onmogelijk om nog normaal in de maatschappij te functioneren. Dit kan zo niet langer; Pietro wil zijn snelheid terug en de enigen die dat voor elkaar zouden kunnen krijgen en hem niet de rug hebben toegekeerd zijn de Inhumans.
Het proces waar deze net-niet-mensen hun krachten mee krijgen is echter verboden voor ‘gewone’ homo sapiens. Misbruik kan leiden tot gruwelijke genetische afwijkingen en onvoorspelbare rommel. Maar Pietro is geobsedeerd; hij moet en zal weer méér dan een mens zijn, the consequences be damned. Als hij dan hoort dat zijn dochtertje als half mens volgens de Inhumans wetgeving óók nooit blootgesteld mag worden aan de powers-gevende kristallen die ze gebruiken, is het hoog tijd om het heft in eigen hand te nemen. De nare beslissingen die vervolgens worden gemaakt veranderden hem in ieder geval voor mij van een character zonder benut potentieel tot een intrigerend figuur wiens voortgang ik moest bijhouden. Een man die zichzelf steeds verder naar het randje van de verdoemenis toe werkt maar het idee heeft juist goed bezig te zijn… I like.
Son of M begint niet al te spannend; een zielig hoopje Quicksilver dat de good old days mist, en een cameo van Spiderman die vol zit met verdriet en woede over het gezin dat hij had in Wanda’s herschreven realiteit en nu kwijt is. Wel typisch dat we hier de enige reactie van Spidey hierover zien, in zijn eigen serie werd er destijds amper meer naar gerefereerd. Foei. Als Pietro na een mislukte zelfmoordpoging door de Inhumans wordt ondergebracht wordt het plots interessanter. Vooral wanneer hij in contact komt met de powers-gevende kristallen die hem zijn snelheid teruggeven, maar op een onverwachte manier… door hem in de tijd te laten reizen. YEAH BABY WOOH! Later keren we terug naar Genosha, post-M-day, komen de Inhumans lijnrecht tegenover de Amerikaanse overheid te staan met heftige gevolgen, en krijgen we een beangstigende hint over hoe de toekomst van het Marvel universum er uit zal zien.
De tekenstijl van deze miniserie zal niet voor iedereen werken. Het komt tenminste niet overeen met de wat slickere, sexy illustraties die zo kenmerkend zijn voor de grote Amerikaanse comics. Het lijkt eerder of je een Frans stripboek voor je neus hebt. De kleuren zijn minder schreeuwerig en vaak wat grauw, het lijnwerk is wat korreliger dan normaal en sommige passages zijn vrij trippy. Het gaf de serie een eigen smoel en past vrij goed bij de wat grimmige inhoud. Het geheel leest lekker weg en de time travel insteek wordt origineel gebruikt. Als je een (boven)gemiddelde Marvelfan bent zul je vermoedelijk best veel uit Son of M halen; veel bekende koppen waar noemenswaardige dingen mee gebeuren. De gebeurtenissen in Son of M komen gelukkig ook terug in een aantal andere series, maar daar komen we vanzelf wel op bij het ‘afwerken’ van de crapload aan comics die nog voor je klaarligt. En voor de mensen die het spoor ietwat bijster zijn:
geschreven door Bartelen op 13 augustus 2009
