1
U2 – Pop
Normaliter laat ik muziek recensies aan de deskundigen over, maar over deze cd wilde ik toch graag mijn mening kwijt.
Dit omdat ik vind dat deze plaat destijds écht onterecht (en snel!) in de kruidvatschappen kwam te liggen en niet de waardering krijgt die hij zou moeten hebben.
Intro, schmintro…
U2 heeft natuurlijk geen introductie nodig, want jong of oud, iedereen kent ze. De goede meezingers “With or without you”, “Sunday bloody Sunday”, “Beautiful Day” of voor de jongsten onder ons het nieuwe hitje “Get on your boots” zijn natuurlijk wereldwijd beluisterd..
Vanaf eind jaren 70 maken deze mannen al geweldige songs en statements. Ze begonnen als een groepje schooljongens die elkaar via een pamfletje vonden, waarbij Bono zichzelf aanmeldde als gitarist en zanger, terwijl hij beiden niet kon (zeggen de verhalen). Er werd gestart onder de naam ‘Feedback’. De naam verandert later in de Hype, iemand verlaat nog de band (die kan zichzelf wel voor zijn kop slaan vermoed ik) en uiteindelijk dopen ze zich om tot U2, naar een Amerikaans spionagevliegtuig welke in 1960 boven Rusland werd neergehaald. En sindsdien begonnen ze langzaamaan aan de weg te timmeren. En meer dan 20 jaar later, blijven ze actueel.
Toch formidabel hoe ze steeds met nieuwe hits op de proppen komen en een groot publiek weten te bereiken. Terwijl ze toch zo gewoon gebleven zijn…
Anyways, om terug op mijn punt te komen. Na enkele fantastische cd’s zoals “Zooropa” en “Achtung Baby”, kwamen ze daar met een wat experimentelere “Pop”.
In mijn beleving destijds, ik was nog maar net de puberteit uit, werd deze cd door menigeen afgekraakt. Waar ik nog steeds niets van begrijp.
Bubble popping, sugar dropping, rock and roll…
Het is een combinatie van dansbare, maar allesbehalve disco, tunes en melodieuze serieuze songs. Cryptische alswel recht-door-zee teksten vind je terug in de liederen. Ook Bono is gevarieerd bezig tussen zingen en ZINGEN.
Uiteraard is “Discotheque” wel een van de bekendste singles van deze cd, ook wel terecht, het is een lekkere track waarop je toch haast niet stil kan zitten? Het is allereerst een vreemd soort geluid wat je deze mannen hoort maken, althans dat was het voor mij. Maar na een keer goed luisteren, kon ik deze bombastische sound erg goed waarderen.
Nou ja, ik ben geen muzikant, dus of het echt bombastisch is valt te betwisten, maar het is een vol geluid wat je over je heen gestort krijgt.
Samen met enkele uithalen van Bono, zoals in “MOFO” zijn dit wel de extreemste geluidsuitstortingen op deze plaat.
Are you still holding on...
Enkele anderen neigen die richting op, maar zijn net een tikkeltje rustiger, zoals “Gone” en “Last night on earth”, welke ook nog wel enige bekendheid kreeg in de top40 als ik het mij goed herinner. Erg begrijpelijk ook wel, wederom een schot in de roos met teksten als “The more you take, the less you feel” en “she’ll be dead soon and then she’ll sleep”, waardoor het doel van de tekst toch wel voor iedereen duidelijk is. En herkenbaarheid maakt hits, nietwaar? Wellicht toch nog iets te vreemd om een nummer 1 hit te scoren, doch een sterke song. En niet te vergeten een amusante clip om het te vergezellen.
http://www.dailymotion.com/video/xj1euSurgery in the air…
De meest bizarre vind ik “Miami”, dat is wel een nummer welke echt een beetje afwijkt van de rest. Mogelijk gewoon door het vreemde ritme wat ik erin hoor, maar in zijn eigen ‘wijs’heid kan ik hem niet vergelijken met een ander nummer wat ik ken. Hij is eentonig en ook weer niet. Gewoon een beetje apart.
If coke is a mystery and Michael Jackson, history…
De rustigere nummers die je vind, hebben allen hun eigen twist. “If God will send his angels” (ja ook gebruikt in de soundtrack van de film City of Angels), “The Playboy mansion”, “If you wear that velvet dress”, “Please” en “Wake up dead man” zijn uit deze categorie. Persoonlijk vind ik het erg knap dat er veel rustige nummers op staan, die niet op elkaar lijken. Wat me tegenwoordig zoveel opvalt aan ‘nieuwe’ bands is dat ze vaak wel leuk beginnen op een cd of met een hitje, maar dat alles daarna op elkaar lijkt. Dat is hier absoluut niet het geval.
Uiteraard, Bono is Bono en zingt als Bono, maar de teksten en de subtiele geluiden eromheen geven alle songs de juiste sfeer. Stel je de tekst van “Wake up dead man” eens voor op de muziek van “The Playboy mansion”.. Dat zou toch niet zo goed kloppen als het nu doet.
Looking for the one…
Mijn persoonlijke favorieten van deze cd zal ik wel even naar je hoofd slingeren, zorg dat je ze luistert! De eerste is “Do you feel loved”, ik viel voor de zwoele stem van Bono bij het zingen van deze tekst. Het venijnige ondertoontje ook in de gitaar en with their words where I want them, trekt mij helemaal mee in de muziek.
Uiteraard is “Staring at the Sun” zoals voor velen, ook een parel die ik graag beluister. Maar dit komt zeker ook door de akoestische uitvoering die ik in mijn hoofd heb zitten, die dit nummer nog meer kracht geeft. Het is wellicht een song met wederom een van hun bekende protesten tegen oorlog en onrecht, toch geeft het mij niet een dergelijk gevoel zoals een “Bloody Sunday’ dat doet. Dit protest is rustiger en persoonlijker, maar desalniettemin een echte U2 klassieker.
Wellicht sentimenteel en verbonden met enkele gebeurtenissen die destijds gaande waren, blijft “Wake up dead man” ook een nummer wat voor mij een speciale plek heeft in de favorietenlijst. Maar niet alleen omdat ik de tekst in die tijd kon plaatsen, maar ook omdat het nummer in zichzelf gevarieerd is. Ik hou wel van enige melodieuze meetrekkers hier en daar in een lied. De achtergrondgeluiden en misschien simpele gitaaraanhalen geven voor mij juist de spirit aan in deze song.
Listen over rhythm that’s confusing you…
Dus voor mij een onbegrepen en niet genoeg gewaardeerde plaat. Maar mogelijk is hij voor een muzikant of een echte muziekkenner wel te plaatsen in de schappen tussen Frans Bauer en de TukkersOrchestraDoetMozart. Maar ik was het daar niet mee eens en ik hoop dat ik een luisterend oor heb gevonden.
De grote vraag is alleen bij deze cd, welk nummer is nu het meest Pop?
geschreven door Pyromaartje op 16 augustus 2009
Volgens mij werd de plaat vooral vergruisd omdat U2 op de dance/techno-tour ging met een overgeproduceerd vol klinkend bombastisch geluid, en U2 wordt toch vaak gezien als een rockband pur sang. Selling out dus. Meeliften met iets dat door anderen (dj’s) beter wordt gedaan. Dat pikt niet iedereen.
Ben het ermee eens dat het zeker een leuke plaat is met een aantal sterke nummers, en de laatste cd waarop ze nog wat durfden te experimenteren. De plaat verkocht overigens prima, slechte kritieken en gruwelijke recensies ten spijt.