1
Diary of the Dead (2007)
Het is niet makkelijk om een zombiefilm van te voren op kwaliteit te kunnen beoordelen. Gelukkig zijn er namen waar je op kunt vertrouwen in dit genre; als George A. Romero een zombiefilm maakt, dan moet het wel een kijkje waard zijn, toch? De man was immers verantwoordelijk voor 3 klassieke werkjes back in the day. Zijn Land of the Dead was dan misschien wat minder, maar iedereen kan wel eens een steekje laten vallen. Maar nu… ugh… met zijn Diary of the Dead heeft Romero voor mij aangetoond de magie echt niet meer te bezitten. Hmm, meer dan 20 jaar geleden een zeer sterke trilogie maken en zoveel jaar na dato met matige opvolgers komen? Typisch gevalletje George Lucas syndroom.
Diary of the Dead is in slechts 23 dagen gefilmd, en dat zie je er echt wel van af. Veel tijd om sets een beetje interessant te laten lijken was er niet. De film voelt vrij leeg, en in totaal zien we niet eens zo veel zombies door de film schuifelen. Locaties zijn veelal verlaten en nergens komt het gevoel over van een samenleving die langzaam instort. Of je moet televisie-opnamen van relletjes en schietpartijen een goed substituut vinden voor zelf gefilmd materiaal.
Het overkoepelende gegeven is niet eens echt verkeerd. Een aantal filmstudenten en een leraar zijn een horror aan het schieten in het bos als ze op de radio horen dat de doden weer tot leven komen. Vervolgens gaan ze als groep op reis in een camper op zoek naar de familie van één van de dames, en de rest gaat als een stel makke schapen (zonder eigen families, blijkbaar) mee. De grootste douchebag in de groep vindt dat hij deze gelegenheid moet gebruiken om alles te filmen wat er gebeurt, om zo De Waarheid vast te leggen en te delen met de wereld. De hele film is dus eigenlijk een later gemonteerde documentaire over de zombieuitbraak.
Een reality/docu aanpak kán in dit genre heel erg gaaf werken. Blair Witch en Cloverfield bewezen al dat horror op deze manier best wel verfrissend kan zijn en de aankomende World War Z verfilming wordt er ook zeker eentje om in de gaten te houden. Maar Diary slaat de plank volledig mis door een combinatie van een totaal niet overtuigende cast, dialoog om van te huilen, en de stomste beslissingen die ik mensen op de vlucht voor de zombie-apocalypse ooit heb zien maken.
Om met de cast te beginnen; het zijn allemaal van die typetjes die uit een tiener-soap getransplanteerd lijken. Zelfs de gast die een nerd voor moet stellen is een ‘gewone’ gast met een bril en hij lijkt op geen andere manier af te wijken van de rest. Speaking of which; iedereen is ook onderling inwisselbaar. Niemand heeft een persoonlijkheid, behalve de tenenkrommend pretentieuze Briste leraar die we tot 20 keer toe diep uit zijn heupflesje zien drinken zonder dit aan te vullen. Oh ja, en hij heeft een DUISTER VERLEDEN waar hij constant naar moet hinten. Whatever, man. De belangrijkste dame in de film kijkt constant geïrriteerd en komt uitgeblust over.
Een goed geschreven script kan nog een hoop redden, maar we krijgen een hoop semi-diepzinnig klinkende mijmeringen over hoe deze generatie geobsedeerd is door het zien van ellende en we passief zijn yada yada. Ik krijg de kriebels als ik woorden als ‘blog’ en ‘upload’ in een film hoor, en deze zit er vol van. En om de eye-roll factor helemaal hoog te krijgen worden er achterlijke zinnen uitgebraakt als “It used to be us against us. Now it’s us against them, except they are us.” Plons de Kikker had betere tekstschrijvers, holy shit.
De grootste fout zit ‘m in het gedrag van de hoofdpersonen. Al hun reacties op de narigheid om hen heen zijn te mat of voelen ongeloofwaardig. Als een van de vriendinnen zelfmoord pleegt lijkt dat amper een reactie uit te lokken. Over zombies heenrijden met je camper is blijkbaar even enerverend als je teennagels knippen. Mensen onderzoeken door zombies aangevallen locaties door solo op te splitsen, personages staan in deuropeningen te ruziën met de rug naar de gang toe, de cameramensen blijven liever filmen dan hun vrienden die aangevallen worden te helpen, niemand lijkt nerveus te zijn of zich zorgen te maken. Hierdoor wordt meteen alle spanning weggezogen; als de fotomodellen op je scherm zich nergens druk om maken, waarom zou je dat als kijker dan doen? Oh ja, en de Britse leraar houdt niet van pistolen dus gebruikt hij pijl en boog als wapen. Wat een lamme zooi zeg. Vergeleken hiermee heb ik Dead Snow veel te kritisch beoordeeld. Mijn excuses, Noorwegen!
In 2001 heb ik op een verjaardagsfeest, rond een uur of 3 ‘s nachts, min of meer randomly besloten een zombiefilm te maken samen met de aanwezige (redelijk aangeschoten) feestgangers, waarvan enkelen zelfs nu ook Dorkside recensent zijn. Tsja, we waren jong. Dat in 15 minuten gefilmde brolwerk is honderd maal beter dan wat Romero op het scherm heeft gekwakt met zijn Diary of the Dead. Ik had tenminste een ranzige toiletscène, Diary biedt alleen teleurstelling.
geschreven door Bartelen op 25 september 2009
Ah ja, Zombie zwei-tausend-eins… Dat waren nog eens tijden. Middelvingers voor de Albert Heijn en blubberende aardbei kwark. En dan die ontknoping!