0
Identity Crisis
Tot nu toe ben ik een beetje eenkennig geweest als het op comic reviews aankomt. Marvel all over the place, en weinig aandacht voor de concurrentie. Tsja, als ik thuis een blik werp op mijn verzameling dan besef ik me dat ik over 90% wel wat zou willen schrijven maar soms een goede start-recensie nodig heb om een hoop opvolgende comics te kunnen behandelen. Dit geldt dus ook voor mijn meuk van DC comics. Net als Marvel zijn die knakkers ook al tientallen jaren bezig, met een berg aan characters, backstory en uitgegeven issues als gevolg. Voor iemand die een beginnende interesse heeft in het DC universum een onmogelijke taak om daar makkelijk wijs uit te worden. Gelukkig is er een in 2004 uitgegeven 7-issues serie genaamd Identity Crisis die waarschijnlijk het beste opstappunt vormt voor potentiële nieuwe lezers. En ik kan het weten, want ik was er één van!
Iedereen kent Superman en Batman, maar hoeveel characters uit de DC stal kun je verder opnoemen? Als je niet zo heel ver komt; geen probleem. Identity Crisis doet z’n best om in een niet al te heftig tempo je voor te stellen aan een aantal belangrijke helden en villains uit de gigantische voorraad. Als dit je allereerste DC comic is zul je een hoop onbekende (en niet altijd bij naam genoemde) figuren slechts één of twee panels langs zien komen. De focus blijft op een behapbaar aantal personages. Het mooie is dat de big hitters als Superman en Batman niet ál te veel aandacht opeisen maar alsnog wel duidelijk hun rol in het DC universum overbrengen met hun acties.
Identity Crisis doet vanaf het begin iets heel geniepig slims om de lezer op een emotioneel niveau in de houdgreep te nemen, en dat is door je al vrij snel met een dramatische gebeurtenis om de oren te meppen: de vrouw van één van DC’s superhelden wiens identiteit publiekelijk bekend was wordt vermoord. De opbouw hier naartoe is (op de goede manier) frustrerend omdat je aan je water voelt dat er iets naars gaat gebeuren en de relatie tussen de dame en heer in kwestie schattig wordt neergezet. Je gunt die twee een gelukkig bestaan samen ook al ken je ze niet eens echt en boem… ze is er niet meer. Deze gebeurtenis komt als een gigantische schok voor de superhero community. Wie zou deze dame hebben vermoord, en waarom? Hoe is de dader het extreem beveiligde appartement binnengekomen? En wie is er nou eigenlijk nog veilig?
Deze vragen zijn het zwaarst voor de personages die zelf families hebben, of ze nu opereren onder een alias of niet. Clark Kent brengt meer tijd door op de boerderij van zijn ouders, Atom bezoekt zijn ex-vrouw, Green Arrow maakt zich zorgen om zijn zoon (die ook opereert onder diezelfde naam), de huidige Robin (Tim Drake) probeert zijn bezorgde vader gerust te stellen, etc. Familie is een belangrijk thema in Identity Crisis en geeft het verhaal een menselijk element waar elke lezer wel iets uit kan halen. De dramatische gebeurtenissen die op dit gebied plaatsvinden zijn zeker effectief, ik moest af en toe even slikken bij de pijnlijkste passages.
Na de emotionele begrafenis van de vermoorde dame wordt er meteen overlegd; wie kon de moord gepleegd hebben? Alle mogelijke verdachten worden in kaart gebracht en toegewezen aan de beschikbare helden; de klopjacht kan beginnen. Één groepje dat bestaat uit Green Arrow, Black Canary, Zatanna, Hawkman en Atom heeft echter een eigen target in het achterhoofd: een villain die een connectie had met het slachtoffer, waar niemand anders wat van afweet. Gedurende hun zoektocht naar deze Dr. Light wordt een jarenlang gesloten gebleven beerput opengetrokken die het smetteloze gedrag van sommige helden in twijfel trekt.
Nadat het klassieke verhaal The Dark Knight Returns uitkwam in 1986 bleek dat comics met een duistere en grimmige insteek flink verkochten. Lezers lustten wel pap van een alternatieve take op de kleurrijke en ‘veilige’ superhelden, en sindsdien zijn een hoop storylines met terugwerkende kracht ook wat minder onschuldig gemaakt. Identity Crisis heeft er een vrij logisch voelende insteek voor; wat nou als een supervillain je identiteit weet te ontdekken… als hij deze informatie doorspeelt aan zijn evil collega’s ben je nergens meer veilig. Het hoeft maar één keer fout te gaan. Wat voor maatregelen mag je nemen om je identiteit veilig te stellen? Met deze opzet probeerde DC enkele van de bekendere helden (en de creepy Dr. Light) wat edgier te maken, waarbij ze in het verleden wat dubieuze beslissingen hebben gemaakt.
Maar net als Marvel moet ook een groots opgezette DC vertelling een hoop powers en punches hebben. Je leest die meuk natuurlijk deels hiervoor, right? Op dit punt wordt het wat tricky. Wat oudere lezers ergerden zich bij uitkomen aan enkele out-of-character momenten van verschillende personages, en na wat meer DC ervaring kan ik ze nu niet echt ongelijk geven. Zo vecht een groep good guys met huurmoordenaar Deathstroke, een engerd die 90% van zijn brein gebruikt en een tactisch genie is. Nou kan dat zo zijn, maar erg geloofwaardig is het niet dat hij er voor kan zorgen dat The Flash, de snelste man in leven, op een zwaard inrent. Green Lantern, een andere held met een ring die met zijn wilskracht energiecontructies op kan roepen, gaat Deathstroke met zijn vuisten te lijf in plaats van een forcefield om hem heen te gooien of, you know, iets nuttigs te doen. Op een paar van dit soort awkward momentjes na is de actie best ok.
Een ander raar ding is de manier waarop het verhaal op den duur splitst maar niet meer terug samenkomt. Zoals gezegd, nadat de vrouw van een van de helden wordt vermoord, gaat één groep achter Dr. Light aan omdat zij een geschiedenis met hem heeft. Al snel wordt duidelijk dat Light niet de dader geweest kan zijn, maar nu zijn er wel dingen uit het verleden aan het licht (pun unintended) gekomen. Nu krijg je zowel de zoektocht naar de échte dader, nieuwe aanslagen van deze persoon, en het hele ‘bad thing that happened years ago’ concept. Het wordt hierdoor eigenlijk net iets te veel van het goede, en in de eerste leesbeurt zul je misschien daardoor wat moeite hebben om de motivaties van iedereen uit elkaar te houden.
Het tekenwerk is erg dubbel; enkele passages zijn waanzinnig sfeervol en spetteren van de pagina. Het kleurgebruik is vrij prima all-over. Daarentegen zijn sommige stukken beduidend minder, wat zelfs een beetje afleidt. Bepaalde gezichtsuitdrukkingen zijn echt middelmatig, maar het volgende panel weer in orde. Toch is gemiddeld genomen het tekenwerk zeker geslaagd.
Het meest frustrerende aan deze comic is de motivatie van de dader. Hoe meer je er over na zult denken, hoe krankzinniger het wordt. Het is zonde dat hiermee het voorgaande toch wat naar beneden wordt gehaald, en als je eenmaal weet wie de moord heeft gepleegd zul je een tweede leesbeurt niet ineens extra clues vinden, die zijn er echt niet. De onthulling komt uit het niets en was echt een beetje zuur.
Ik lijk wat negatief te zijn, maar over het algemeen is Identity Crisis de moeite waard. Pas toen ik een tijdje terug de argumenten van de meest kritische DC fans las begreep ik op welke punten het verhaal op z’n zwakst was. Als je niet bekend bent met de setting en de meeste personages zul je hier vermoedelijk weinig van merken. Wat deze comic overigens wel goed doet is je hongerig maken naar méér. Batman is hier echt wel the man, de in eerste instantie kazig lijkende Green Arrow is nog best wel ok, Deathstroke is eigenlijk toch wel een gave villain, Atom maakt een pijnlijke maar potentieel interessante ontwikkeling door, etc. Het is wat jammer dat mijn favoriete DC personage Green Lantern er nog wat bekaaid van afkomt, maar gelukkig biedt een recente serie-herstart genoeg goed materiaal om op Dorkside te bespreken.
Nee, ik moet toegeven, die DC superhero-meuk is zeker zo slecht nog niet. Of het ooit de Punishers, Spidermans en X-teams uit mijn kast kan verdrijven valt te betwijfelen, maar ik ben benieuwd tot hoe ver het zal komen.
geschreven door Bartelen op 21 september 2009
