0

Kieron Gillen/Jamie McKelvie – Phonogram; Rue Britannia

phonogram-rue-britannia2Het was weer die tijd van het jaar. Een bepaalde periode was verstreken en de goden der Immer Voortschrijdende Oudheid beleefden hun jaarlijkse wederopstanding. Dit, om DrClavin eraan te herinneren dat hij een jaar dichterbij de vergankelijkheid was. Verjaardag. Wellicht uit onvrede dat  eerdere presentjes te lang op stapels bleven liggen en vanuit het oogpunt dat ik deze waarschijnlijk wel sneller zou lezen, vond de strip ‘Rue Britannia’ zijn weg naar de ronde (draai?)tafel waar gulle gevers hun cadeautjes stapelden.

Weg met Yanks!

Op de kaft van de strip prijkt een met een drietand neergesabelde jonge vrouw, die haar laatste adem uitblaast op de Britse vlag, de Union Jack. Het doet onmiddellijk denken aan Brett Anderson (frontman van de Engelse band Suede) die tijdens de hoogtijdagen van de Britse indie begin jaren negentig op de kaft van een tijdschrift staat voor diezelfde vlag. Een kaft, waar jaren na dato nog over gesproken wordt in verschillende Britpop-documentaires (en waar Brett zelf niet blij mee was) omdat hij één krachtig statement maakte: British music rules! Eindelijk geen Amerikaanse prut meer! Weg met de Yanks!

Nu, tien jaar nadat Kula Shaker eigenhandig Britpop om zeep hielp (.. pauzeert even om eenieder de kans te geven zich teleurstellend oud te voelen…) zijn bands als Menswear, Heavy Stereo of Echobelly haast uitgepoetst in onze collectieve herinneringen en de vieze smaak die zij er achterlieten vergeten. David Kohl, de ‘held’ uit de zes-delige comic-serie Phonogram: Rue Britannia, dweept nog altijd over de straten van London op zoek naar nieuwe muziek. Gelokt door de kans op een ontmoeting met Lady Vox, laat hij zich een tent inlokken waar vrouwelijke singer-songwriters hun best doen om het publiek voortijdig naar huis te kraaien. Het blijkt een val en al snel blijkt David Kohl een ‘phonomancer’, een soort magiër die songtunes als spreuken gebruikt. Muziek is immers magisch, nietwaar? Niet te verwarren overigens met ‘retromancers’ die slechts publiek met oude tunes bezweren voor eigen gewin (dj’s). Hoe dan ook, David verneemt dat er gerommeld wordt met de gestorven godin die hij aanbad, ‘Britannia’, en wordt gedwongen dit tot op de bodem uit te zoeken.

Echobelly?

Wat volgt is een prachtig simplistisch getekend verhaal, sfeervol in zwart-wit vormgegeven. Wel dien je het traag ontspinnende verhaal de kans te geven zich te ontwikkelen, want na lezen van de eerste issue weet je nog steeds niet wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Is dit iets over superhelden die iets met muziek hebben? Wat doen die goden er in? Is David een mensch of toch een hogere bestaansvorm? Toch zijn het juist de verwarrende wendingen (zoals een Koninkrijk der Herinneringen en zelfs enige tijdsreis-aspecten) die de lezer weten te raken. Het is genieten van de ontelbare ‘puns’ voor de lezer met dezelfde collectieve herinnering als David. Met andere woorden, essentiële kennis van Britpop anno jaren negentig. Zo wordt David vervloekt bij het gebruiken van een spreuk van een Amerikaanse band (Afghan Whigs), worden bekende albumhoezen verbasterd op de kaft van elke issue, en worden hippe-snoepjes-van-het-moment destijds (van Lush tot Kenickie en Echobelly) in het huidige licht op hun werkelijke waarde geschat. Onder meer in de vermakelijke begrippenlijst waarin deze bands een gepaste beschrijving krijgen. De makers zijn zonder twijfel zelf eveneens luitenanten uit het corps arrogante muziekpolitie, zoals de elitaire David Kohl.

Dus…

De fraaie tekenstijl en een verfrissende, speelse kijk op mijn geliefde indie-scene zuigen je werkelijk in het verhaal. Alsof de Draw-o-mancers hun eigen verdorven spreuk hebben geketend aan dit hoopje papier. Als je echter niets met Madchester hebt, zul je er misschien iets minder door gegrepen worden. In Engeland is de muziekbeleving nu eenmaal nét iets anders dan in Frans Baueristan, en weet men wél wie Inspiral Carpets zijn. Voorkennis vereist dus, maar hey, zoals David Kohl zelfgenoegzaam opmerkt: ‘It could be worse. There could be an Echobelly revival!’

Trailer:

trailer rue britannia

avatar geschreven door op 5 september 2009

Reageer

Anti-Spam vraag :