1
Lord of the Rings: Online
De zomer loopt weer op zijn einde, en dat betekent dat dr Clavin het steeds beter merkt dat zijn WoW-account reeds enkele maanden is opgezegd. Vormden zonovergoten maanden een welkom excuus vanachter de computer rechtstreeks in fel blinderend zonlicht te kruipen om daar onder het genot van een koel Elfenbiertje boeken en comics ter hand te nemen (en ja, sommige wespen betreuren die beslissing, mwuhaha), met de komst van de regen- en onweersbuien begint het te kriebelen in de oude oorlogswond. Jeuk in de linkerbil van wizard Cadcha waar hij zijn eerste Orcpijl ving. Trillende handen op woensdagavond, wanneer het uiteengespatte guild voorheen bij elkaar kwam om elkander eeuwige vriendschap te bezweren. Tot Warhammer ineens leuker bleek.
MMORPG PLZ LOL
Met de laatste ontwikkelingen in Blizzard’s World of Warcraft vers in het geheugen, was terugkeren naar een Guildloos continent geen optie. Een MMORPG in je .. eh… eentje spelen? En was de grootste reden om te stoppen niet de onvrede met de laatste expansie waarbij er weer een landje bijkwam, een rasje bijkwam, karakters weer tien levels hoger mochten waardoor er in de oude gebieden waar Clavin rondhobbelde geen hond meer te vinden was voor massale raids en dungeons? Oftewel, het dwingende karakter van een spel met een al niet goedkope maandelijkse contributie om telkens maar weer een uitbreidingsset aan te schaffen zonder enige vernieuwing? Personages die alleen noemenswaardig levelen door suf grinding? Het kwam flink de keel uit. Misschien dan maar die andere MMO.. enfin je weet wel.. uit de kast trekken? Een grote kennismakingskist projecteerde op de wanhopige gameloze gamer in de verre diepte beneden een helsgele zonnestraal. Lord the Rings online. Eveneens een spel dat geld zou kosten, ware het niet dat er de eerste 45 dagen gratis door Hobbiton mocht worden gedwarreld. Bevend en trillend schoven de verschillende schijven beurtelings in de pc. Het duurde een dag of drie, genoeg kwartjes in de pot ‘Vloeken te Huize Clavin’ om een half jaar speeltijd aan te schaffen, en drie blousen die Hulksgewijs sneuvelden na verschillende foutmeldingen eer het spel geïnstalleerd, ge-update en speelklaar was, maar al gauw stilden de MMORPG-ontwenningsverschijnselen.
Aanvankelijk waren de verwachtingen niet hoog. Het moge duidelijk zijn dat Lord of the Rings op een zeker door Tolkien vervaardigd meesterwerk is gebaseerd. En omdat een boek bij iedere lezer weer een nét iets ander beeld oproept, is het knap lastig tot een goede verfilming te komen, laat staan een goede game. Een tweede reden om argwanend het spel maar liefst 16 gigabyte aan harde schijfruimte te laten opslokken, heeft wederom met het boek te maken. De game zal ‘iets’ met het boek moeten doen. Het boek der boeken. The one book that binds nerds. En dat betekent dat je ofwel al weet hoe het spel gaat aflopen, of er heel creatief te werk moet worden gegaan. In 90% van de games gebeurt dat echter niet en vermijd je de game liever als een hondsdolle Wookie. Maar in dit geval overwon nieuwsgierigheid het naar wat Turbine Games met de NerdBijbel zou hebben gedaan. Het blijft de Nerdbijbel.
Op een groen, groen, groen…
Was het wantrouwen terecht? Het viel mee. Met Peter Jackson’s trilogie is er al een imposante verfilming voorhanden, en het is dan ook niet verbazingwekkend dat de game uit hetzelfde vaatje fantasy-junks probeert te trakteren. En hoe! De gehele wereld ziet er behoorlijk overtuigend uit. De Shire is een heerlijk vredig en ingeslapen Middeleeuws aandoend dorpje. De hobbits zijn schattiger dan ooit en je kunt aardig wat schaven aan je karakter om de ultieme kleine, dikke avonturier tot leven te wekken. Grappig detail, je naam moet zelfs aansluiten bij bestaande klanken uit bekende namen van zijn/haar ras (bijvoorbeeld, je hobbitsnaam mag eindigen op –odo, maar niet op –oda). Om nog maar te zwijgen van een visueel verbluffend en authentiek aanvoelend landschap vol watervallen, in nevelen gehulde bossen, en de groenste heuvels die je ooit in een game zag. Hierbij vergeleken lijkt World of Warcraft bijna een gedateerde koddige Disneycartoon waar Bambi elk moment het slagveld per ongeluk edoch ongedeerd kan oversteken! Visueel staan de puntjes hier duidelijk op de i (van hobbit, I presume).
Ook qua tijdlijn is het elegant opgelost. Je eigen personage bevindt zich ten tijde van De Boeken der Boeken in de uit die boeken bekende gebieden. Frodo is uit de Shire vertrokken en op weg naar Rivendell. De laatste uitbreiding heette Mines of Moria en resette de hele boel om te verwijzen naar de ontsnapping van Het Gezelschap uit diezelfde mijnen. Oftewel, terwijl jij je eigen verhaal speelt, reist het gezelschap zelve ook ongemerkt verder, een principe dat met minder succes ook in LOTR-Risk werd doorgevoerd overigens. De nieuwste uitbreiding zal ‘Siege of Mirkwood’ heten en er schijnt zelfs beloofd te zijn dat gamers ooit de slag bij Helm’s Deep kunnen meemaken. Jouw karakter schrijft in dit wereldje zijn/haar eigen verhaal. Niet voor niets heet je persoonlijk log een Boek, en schrijf je er door het doen van quests hoofdstukken, ‘Chapters’, in. Qua quests is het echter vrijwel hetzelfde als in World of Warcraft. Ook hier blijft het niveau veelal ‘Slacht tien X-jes’ (vervang X door elk schepsel dat je zieke brein weet te bedenken). Wat het spel wel een feest van herkenning maakt, is dat er regelmatig aan de gebeurtenissen uit de trilogie worden gerefereerd, of je zelfs personages ontmoet die Peter Jackson compleet weggumde uit de films, zoals Tom Bombadil. En stiekem gaf de confrontatie met de Zwarte Ruiters of het rondbanjeren door de Prancing Pony ook wel een kick, en zo blijkt het boek het spel een meerwaarde te geven door het van wat meer diepgang te voorzien dan in de doorsnee MMORPG.
Monstah-play
Daarnaast valt er, naast een landschap rijp voor tonnen Kodak-moments, ook spelmatig een hoop te genieten. Ok, toegegeven, je mag alleen maar een karakter bij de goeierikken aanmaken. Elf, human, hobbit of dwerg dus, maar geen bloeddorstige Kobolds of gemene Orcs. En goed, de classes die je hier kunt spelen komen vrij overeen met die uit andere MMORPGs, met uitzondering van de Minstrell wellicht. Daar staat tegenover dat er wel een inventieve speelmodus beschikbaar komt zodra je een karakter op level 10 hebt weten te krijgen (lees, je een avond of twee je hebt vergapen aan Hobbiton en Bree), en wel Monsterplay. Nee, je karakter neemt geen Super Mario-achtige reuzeproporties aan bij het slikken van een blauw pilletje, maar enkele monsters worden dan speelbaar. Je kunt dan je eigen level 60 spin aanmaken, en zelfs meteen argeloze alliance-peepz gaan oppeuzelen en deelnemen aan grootschalige kasteelbestormingen.
Verder kent het spel, net als de meeste MMORPGs ook haar eigen festivals en feestdagen. Maar waar in WoW dergelijke festivals zich veelal beperken tot het uitdelen van etenswaren met een minieme buff of grappige huisdiertjes, zijn er hier gave creatieve vondsten. Eerder berichtten we al over het hilarische ‘Keg’, afgelopen Springfestival wierpen de makers een heus labyrinth op, een speels doolhof van grote heggen en struiken waarin allerlei grappige quests konden worden verricht. En ook tijdens quests doemen er regelmatig verrassingen op. Zo werd mijn fiere Hobbit naar het hiernamaals gekegeld toen hij te dicht bij een boom ging staan die -vrij onverwacht voor een boom- tot leven kwam en met een flinke zwiep van zijn takken liet weten niet van mijn aanwezigheid gediend te zijn. En had ik al genoemd dat je er een instrument kunt leren spelen en zelfs je eigen band kunt beginnen? Het maakt LotR tot een dynamisch en interessant spel dat meer dan de moeite waard is een keer te checken.
Dus?
Eigenlijk is het enige minpunt dat je zoals gebruikelijk een maandelijkse speelboete moet betalen om te mogen inloggen (en een fuzzy warm gevoel in de onderbuik moet krijgen van de DorkAlmanak). Met een beperkte beurs zullen veel gamers waarschijnlijk toch eerder uitwijken naar het cartoony en gebruiksvriendelijkere World of Warcraft, of de grillige zwartgallige wereld van Warhammer Online, maar wie die spellen beu raakt en tóch zijn/haar MMORPG-verslaving wil blijven voeden, vindt in Lord of the Rings een verfrissend alternatief voor aanstormende winteravonden. Als bewijs, mijn handen trillen nu enkel nog bij het zien van Zwarte Ruiters.
And now for something completely different:
geschreven door Doctor Clavin op 19 september 2009
Ahz, dat hadden wij kunnen zijn (in het filmpje)! Als we lang genoeg hadden geoefend op onze harpjes..