0
The Science of Sleep (2006)
Ik ben best een wilde dromer, en vooral na een drukke dag wil er in mijn remslaap een flinke hoeveelheid weirdheid langskomen. Zodra die alarmwekker dan (veel te vroeg) weer afgaat komt er een kort moment van desoriëntatie waarin je niet zeker weet of je wakker bent of nog slaapt en de twee nog even door elkaar lopen. De mentale switch gaat al snel genoeg om; dit is de werkelijkheid, en die steeds sneller vervagende beelden waren allemaal niet echt. Maar hoe vreemd zou het zijn als ik een overactieve fantasie heb en het moeilijk wordt om mijn dromen en de realiteit uit elkaar kan halen? Heel vreemd, als ik The Science of Sleep mag geloven.
In essentie is The Science of Sleep een straight-up liedfesverhaal. Na het overlijden van zijn vader wordt Stephane met het vooruitzicht van een creatieve baan in Frankrijk terug naar zijn ouderlijk huis gelokt. Zijn moeder heeft hem echter voorgelogen want zijn nieuwe werk is geestdodend saai, met een nukkige baas en afwijkende collega’s waarvan de oversexte Guy nog enigszins een vriendschap met Stephane vormt.
Het wordt ineens interessant als Stephanie zijn nieuwe buurvrouw wordt. In eerste instantie vindt hij haar al bezette vriendin Zoë leuker, maar als hij ontdekt dat Stephanie ook een creatieveling is ontstaat er een wat persoonlijkere maar fragiele band tussen de twee.
Klinkt tot zover niet als een film die je nou echt móet zien. Het sterkste punt zit ‘m echter in de fantasie- en droomwereld van Stephane. Hij blijkt een wat vreemde knul te zijn met een iets te actief onderbewuste. Zijn dromen zijn magisch en wild en lopen soms door in de werkelijkheid; als hij in zijn slaap een briefje schrijft voor Stephanie met allerlei warrige zinnen en wat onbeschaamde onthullingen, blijkt dat dit ook in het echt gebeurd is en het onder ‘r deur door geschoven is. Oeps!
Maar er zijn grotere problemen die door zijn gedrag veroorzaakt worden. Hij komt steeds later op zijn werk tot frustratie van zijn collega’s, doet steeds wildere dingen om Stephanie voor zich te winnen, en maakt hele vreemde beslissingen gebaseerd op halve aannames en zijn onderbewuste twijfels. Hier zit hem voor mij als kijker een groot probleem; ik wil graag met Stephane sympathiseren maar hij maakt het me niet al te gemakkelijk! Dames, als blijkt dat een kerel die je wel ziet zitten via het raam je huis binnen is gekomen dan knikker je ‘m toch ook buiten en bel je de politie? Ook zal zijn z’n bedoelingen (meestal) goed, dan is het alsnog moeilijk om je een voorstelling te maken van Stephane’s beslissingsproces. Dat kan frustrerend werken als je liever een ‘gewoon’ iemand in de hoofdrol bezig ziet, maar wat mij betreft is een karakter zonder gebreken maar saai om te volgen.
Deze film uit 2006 is zowel geschreven als geregisseerd door Michel Gondry, de man die ook voor een groot deel verantwoordelijk was voor de unieke sfeer in het geniale Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Voor The Science of Sleep mag hij nog een stapje verder en nóg meer fantastische elementen op het scherm toveren. Dat dit gebeurt met een zeer beperkte hoeveelheid CGI en voornamelijk met primitieve technieken en materialen is een ontzettend goede keuze. De film wordt er echt stukker charmanter van. Een kinderlijke onschuld straalt er zelfs van af, en voor volwassenen met een drang naar escapisme is dit een hele fijne 1 uur en 45 minuten jezelf verliezen in iets prikkelends en verfrissends. Niet dat het ergens kinderachtig wordt, maar als je niet kunt glimlachen om een tijdmachine die je slechts 1 seconde voor of terug in de tijd kan sturen dan heb je geen ziel. GEEN ZIEL!
The Science of Sleep is zo’n filmpje dat vermoedelijk aan de meeste mensen voorbij is gegaan, maar waar je wel helemaal verliefd op kan worden. Net als het wonderschone The Fall is dit een keiharde aanrader als die grijze saaie werkelijkheid je even helemaal te veel wordt. Dagdromen is hier toegestaan. Als je tijdens het kijken maar niet in slaap valt. Hm, of toch juist wel?
geschreven door Bartelen op 27 september 2009
