0

Batman – The Long Halloween

batman tlh2‘Private reviewer’, prijkt er op de groezelige deur van het kantoor dat zichtbaar betere tijden moet hebben gekend. Betere tijden. Als in, een decennia of vijf geleden. Nu floreren slechts de resten van verlaten zielen, spinnewebben en lege whiskeyflessen het kantoor waar onze held zich ophoudt en dat zich al decennia in dezelfde staat bevindt. Je gaat zitten in de stoel, die krakend protesteert tegen de bips die zojuist zijn middagdutje ruw verstoorde. ‘Hi toots’, klinkt het vanuit de schaduwen. Je knijpt met je ogen. Daar staat hij in het duister, de man waarvoor je gekomen bent. De enige die je kan helpen beslissen of ‘The Long Halloween’ een mysterie zal blijven voor je, of uit de schappen zal moeten worden getild, dr. Clavin. ‘Now what brings a nice person like you to this crapshack?’, vraagt hij. Je blik slingert in vertwijfeling heen en weer tussen de lege sigarettenpakjes op de grond, de stoffige comic van een onveranderlijk fleurige Batman met een olijke Robin aan zijn zijde op het bureau, en de kakkerlak die vanonder een ladenkast het schouwspel argwanend bekijkt. ‘Let’s get down to business’, begint Clavin.

Comic Noir

Welkom in de wereld die ‘film noir’ heet. Waarin detectives hun leven lang wachten op die éne zaak die hen roem zal bezorgen, en er in de tussentijd niets dan whiskey en tijd gedood wordt. Een universum vol gangsters, die gehuld in krijtstrepen maatpakken en gleufhoeden, met tommy-guns hun tegenstanders een kopje kleiner maken. En voor iedereen die dacht dat superhelden-comics altijd kleurige strips zijn met een notoire bad guy vol superkrachten die ergens met een ‘boom’, ‘ka-pow’, en ‘pow!” verslagen wordt, think again. Batman: the long Halloween (TLH) is een onderdeel van de reeds bekende ‘Batman-re-boot’, waarmee getracht werd Batman in het leer en uit fel spandex te halen om zo nieuwe fans te winnen.

Eigenlijk is TLH het vervolg op Batman: Year One, en is dan ook één van de comics waar de huidige generatie films van Christopher Nolan op is gebaseerd. In DC’s Batman: Year One maakte Gotham City kennis met een vleermuis-achtig wezen nadat miljonair Bruce Wayne na jaren afwezigheid in het Oosten plotseling terugkeert in de stad waar tegenwoordig Carmine ‘The Roman’ Falcone de scepter zwaait. Een modernere, hernieuwde inkijk op Batman’s jonge jaren dus. TLH gaat verder waar Year One ophield, maar is goed te lezen zonder dat je Year One hebt gelezen, al zul je wel enkele in-jokes missen (bijvoorbeeld de origine van ‘The Roman’s litteken). Overigens huizen er in de tijdlijn tussen Year One enTLH nog een aantal comics (o.a. Batman: the man who laughs en Batman and the Monster Men), maar die zijn voor dit verhaal niet belangrijk en vormen geen belemmering voor het lezen van TLH.

batman tlh1

Halloween-thema

The Long Halloween bestrijkt een periode van, je raadt het al, Halloween tot Halloween. Maar eigenlijk ook weer niet. Het verhaal strekt, om de miereneukerige nerdcore-comickies voor te zijn, van juni het ene jaar tot Halloween het jaar erop. Maar goed, The Long Halloween bekte lekkerder, en laten we wel wezen, het verhaal komt pas goed op gang vanaf de eerste Halloween, dus we nemen het voor lief. Op Halloween wordt er namelijk een tweede moord gepleegd op een gangster-icoon. De politie, aanvankelijk niet erg bezig met moord numero uno want tja.. criminele afrekeningen kunnen ze nu eenmaal gestolen worden. Ze hebben wel wat beters te doen. Maar wanneer blijkt dat bij elke feestdag er een maffia-bons wordt omgelegd, en er in de pers van een seriemoordenaar wordt gesproken (met de inspirerende naam Holiday), wordt het menens. Niet dat de politie dan nog altijd erg onder de indruk is, maar commissaris Gordon, de enige rechtschapen mens onder onze blauw-geüniformeerde ‘vrinden’ is dat wel . De straten moeten schoon, en wie beter om Romano’s syndicaat op te rollen dan aanklager Harvey Dent en uiteraard Batsey. Ze sluiten een pact waarbij ze 13 issues lang (what’s in a number, no?) hun tanden in Falcone’s kornuiten en de rivaliserende maffiafamilies zetten, waarbij onconventionele methodes mogen worden toegepast maar de regels der Wet wel niet mogen worden gebroken (slechts ehm.. gebogen). Gaandeweg ontspint de geschiedenis van Two-Face, en passeren er enkele oudgediende, gezichten uit wat inmiddels Batman’s Rogue Gallery heet. The Joker komt langs, the Riddler laat zijn gezicht zien, Poison Ivy bezorgt Batman een bosje bloemetjes en Scarecrow gaat een alliantie aan met Mad Hatter. Interessant voor de liefhebber is ook de terugkeer van Solomon Grundy, DC’s favoriete zombie die om de zoveel tijd vanuit de riolen van de stad een ontmoeting heeft met verschillende DC-helden. Een tweede karakter dat de moeite van het noemen waard is, heet The Calender Man, die weliswaar wel erg aanvoelt als een copy-paste Hannibal Lecter, maar het verhaal net weer een iets beklemmender tintje geeft.

batman tlh4

Batman Re-boot

Waarom we van een Batman Re-Boot kunnen spreken, moge duidelijk zijn. Allereerst is er een reeks bloedige en grafisch nietsverhullend weergegeven serie moorden, die in Bob Kane’s klassieke Batman nergens zal worden gevonden. En begint het verhaal natuurlijk in deze reeks helemaal weer van voren af aan, commissaris Gordon weet zich niet altijd raad in de omgang met de vleermuis, Harvey Dent heeft zich nog geen alter ego aangemeten, e.d. Belangrijker is de nieuwe stijl. Zijn de ‘oude’ Batman strips kleurig en vrolijk met een positief wereldbeeld, de nieuwere strips schetsen een meer verdorven wereld. In sommige comics zelfs ‘beyond all hope’, zoals Frank Miller’s ‘The dark knight returns’. Batman zwerft hier niet door een wereld vol hoop, maar ís man’s vleesgeworden laatste hoop. In TLH is het ook weer niet zó grillig, maar wel is de stad donker, de wereld duister, en daglicht schaars, al komt dat de comic noir keuze duidelijk ten goede. Hoe dan ook, de keuze voor film noir-achtig tekenwerk, een verhaal gelardeerd met gangsters en een échte whodunnit over 13 issues werkt wonderbaarlijk fantastisch.

Hoe dan ook, TLH lezen is een feest (zonder Holiday-moord) voor zowel oude als nieuwe fans van de vledermuisman. Voor oldschool-fans hebben Jeph Loeb en Tim Sale (het award-winnende duo van onder meer Superman for all seasons) vele rogues en een interessant en goed-uitgewerkt verhaal in petto, voor nieuwelingen die hun eerste comic ooit oppakken is er een moderner ogende Batman, een stoere spierbundel in een fraaie Sin City-achtige stad (..en zou Christian Bale na het lezen van deze strips bepaald hebben dat zijn versie van Batman een ongeschoren uitsmijter moet zijn met de stem van een verongelijkte whiskeydrinker bij het sluiten van de pub?). TLH is een beetje, best-of-both-worlds. De gangsters en Holiday gaan zich dan te buiten aan bloedige moorden, Batman buigt inderdaad slechts de regels. Het hele verhaal speelt zich af in een donkere stad, maar nergens wordt het ook weer zo naar en grimmig zoals in Frank Miller’s werk. De wereld en zijn burgers vallen nog te redden hier.

batman tlh3

Meesterwerkje

En hoe! TLH werd vrijwel unaniem lovend ontvangen in de pers en prijkte onmiddelijk in de top10 beste Batman-comics ooit gepubliceerd, en dat is niet zo verwonderlijk. Jeph Loeb (schrijver) en Tim Sale (tekenaar) leveren met The Long Halloween een juweeltje af in. Weet het verhaal de lezer niet te kidnappen met een puntje-van-de-stoel verhaal waarin je tot op de laatste pagina afvraagt wie Holiday moet zijn, dan kaapt het visueel verbluffende tekenwerk en kleurengebruik je wel. Want TLH wordt gekenmerkt door grote, prachtig ingekleurde platen. Dan maar een pagina meer, als het er maar geweldig uitziet, moet het credo zijn geweest.

Meer dan eens worden twee paginas geheel in gebruik genomen om één plaatje te tonen, dat als een klein hoogtepuntje in het huidige issue eruit wordt getild. Een fraaie zwart-witte explosie in de sneeuw, Batman die tegen het silhouet van Gotham in een goed gekozen perspectief een robbertje vecht met Catwoman, het levert enkele onvergetelijke, doeltreffende beelden. Het spaarzame gebruik van felle kleuren zorgt er tevens voor dat deze kleuren effectiever worden. In een zwart-witte tekening van een moord, springt het rode bloed er ineens veel meer uit, en geeft het zelfs bij vlagen een kunstzinnig randje. Het maakt TLH tot een uiterst sfeervolle en smaakvolle comic waarin Batman met de principes van weleer succesvol een nieuw décor en nieuwe schurken zonder superkrachten uitprobeert.

‘Het was een dirty business. Zoals dit altijd een dirty business is. Je had de review niet moeten lezen. Niemand zou zo’n review moeten lezen. Konden mensen eenvoudig maar hun aandrang beteugelen en de comic oppakken, dan was mijn bizarre job overbodig.’vertrouwt de ruwe Clavin je toe. Terwijl de patiënt in de stoel een traan laat over het nieuws dat deze zich na dit bezoek pijlsnel richting stripshop dient te spoeden om daar een schaamteloze rib uit het lijf te bezorgen om TLH te kopen, voegt de private reviewer eraan toe: ‘Verandert het dan nooit?’

avatar geschreven door op 28 oktober 2009

Reageer

Anti-Spam vraag :