0
Drag Me To Hell (2009)
Sjonge jonge, oktober is weer gearriveerd. Onvoorspelbaar en onguur weer, wind die om het huis huilt, buiten wordt het steeds vroeger donker.. ideale omstandigheden om vaker dan normaal een horrorfilmpje door de huiskamer te knallen in de Bartelen Mansion en met Halloween in het achterhoofd ook een mooie periode om dit genre iets meer in de spotlight te zetten op Dorkside. En het hoeft echt niet alleen maar die ranzige of sadistische vorm ervan te zijn. Als je net als ik ook wel vermaakt kan worden door zwarte humor en een roestige kruiwagenlading aan jumpscares dan is Drag Me To Hell zeker een kijkje waard.
Als aangekondigd wordt dat Sam Raimi voor het eerst in jaren weer een niet-superheldenfilm schrijft en regisseert, dan zijn er flink wat oren die gespitst worden. Nu was zijn uitstapje naar de Spiderman franchise op zich wel geslaagd (als we door de studio geforceerde elementen uit film 3 even wegdenken) maar de man is toch wel het beste thuis in horror. Zijn Evil Dead serie is iets waar elke griezelfan als koter eigenlijk mee op zou moeten groeien, alleen ben ik een beetje wantrouwig over de voor 2010 geplande remake. Maar goed, terug naar de hoofdattractie, zijn nieuwste kindje.
In Drag Me To Hell krijgt Alison Lohman’s personage Christine te maken met een oud en beetje viezig zigeunervrouwtje wiens banklening ze niet verlengt. Nu wordt deze dame uit haar huis gezet, en dat pikt ze niet. Een confrontatie in de parkeergarage later en Christine is de eigenaar van een authentieke Gypsy Curse™. Nu zal een demonisch wezen haar na 3 dagen de hel in sleuren en voor die tijd al flink vervelend komen doen met visioenen, geluidseffecten en het door de kamer smijten van voorwerpen/mensen. Kan de vloek ongedaan worden gemaakt voor de tijd om is? De trailer die destijds uitkwam vertelde voor mijn gevoel al het hele verhaal, en het viel me tegen hoe conventioneel Raimi’s film in dit stadium al aanvoelde. Hoort een trailer me niet enthousiast te maken in plaats van verveeld? Gelukkig was het eindproduct positiever dan wat ik door de trailer verwachtte, een situatie die meestal omgekeerd is.
Wat opvalt aan Drag Me To Hell is de wat retro-horror sfeer die het geheel uitademt. Geen overload aan sadisme, er is op een extreme bloedneus-situatie weinig tot geen gore, en het verhaal is vrij rechttoe-rechtaan. Een beetje jammer, want je kunt eigenlijk precies voorspellen hoe de film zich voltrekt en hebt steeds het idee al deze zaken al eerder ergens te hebben gezien. Raimi doet weinig echt nieuws, en dat stelt toch wel een beetje teleur. Maar met niet al te hoge verwachtingen (blijf gewoon ‘dit is geen Evil Dead 4′ voor jezelf herhalen) is er echt wel een hoop kijkplezier uit dit werkje te halen.
Het sterkste punt is niet te scheutig omgaan met zwarte humor. Drag Me To Hell is zo’n film die voornamelijk entertaint en af en toe ook nog een creepy moment op het scherm kwakt. Dit is geen angstige roller coaster ride maar een festijn van ranzige momenten en nasty stukjes met een knipoog. Hoe vaak zie je immers een aambeeld op iemands hoofd vallen met zo’n kracht dat de ogen en een liter breinslijm uit het slachtoffer worden gelanceerd? Uiteraard in het gezicht van onze hoofdpersoon, en hoe kun je dan niet lachen? Dit soort smerigheden zijn een terugkerend thema: balsemvloeistof, speeksel, een emmerlading insecten; alles wordt over onze dame in nood uitgestort.
Toch is het zonde dat er zo veel CGI gebruikt moest worden. Het is extra jammer dat zoveel van deze effecten er nog eens vrij nep uitzien. Niet dat je überhaupt echt in het verhaal gezogen gaat worden, maar overduidelijk digitale vliegende zakdoeken, uitgekotste katten(!) en eerder genoemde bloedneusfonteinen zullen zeker niet doen vergeten dat je een pulpwerkje aan het kijken bent dat je op geen enkel niveau serieus moet nemen. Het toppunt (van awesomeness) was een vuilbekkende geit. Ja, dat las je goed.
De jump scares zijn dan op zich wel aardig. Als je makkelijk schrikt dan kun je hier je lol op; constant komt Christine het enge zigeunervrouwtje tegen. Van de standaard ‘ik word wakker in bed naast een eng iemand’ tot de ineens het scherm in springende variant. Subtiel is het nergens, maar dat is in dit geval geen gemis.
Ik werd niet echt omver geblazen door Alison Lohman’s performance. Ze kijkt over het algemeen wat glazig uit d’r ogen en leek wat tam te acteren. Pas als ze ‘s nachts op een begraafplaats in de regen los gaat komt ze echt uit haar schulp. Toevallig was dat ook de scène die het meest aan Raimi’s eerdere werk deed denken qua muziek, cameravoering en sfeer. Justin Long speelt haar vriendje en blijft een gigantische douchebag om te zien. Zo’n beetje David Schwimmer’s nóg minder charismatische kloon. Lorna Raver is dan weer perfect als de curse-happy mevrouw Ganush. Ze wordt uiteindelijk wel te vaak als schrikeffect ingezet waardoor de impact steeds een stukje verder afneemt, maar ze is wel het coolste aan de film.
Drag Me To Hell is popcornhorror met een knipoog. Niets zal aanstootgevend zijn, maar het is entertaining en verre van pretentieus. Het einde verdient overigens een thumbs up; het komt echt ineens en liet me gemeen grijzend achter. Precies wat de bedoeling was dus.
geschreven door Bartelen op 9 oktober 2009
