0
Green Lantern – Rebirth / No Fear
Ik ben een groentje als het op DC comics aankomt. Iets meer dan een jaar geleden kende ik Superman en Batman, maar daar hield het wel mee op. Het lezen van Identity Crisis hielp om een hoop extra personages te introduceren en vanaf dat punt ben ik voorzichtig mijn interesse gaan uitbreiden. Green Lantern was altijd een van die ‘klinkt gaaf, maar waar begin je?’ types voor me, maar ik had geluk: in 2004 werd de verhaallijn Rebirth gestart die een ouder personage weer in zijn oude glorie zou herstellen en meteen een goed opstappunt zou vormen voor nieuwe lezers. Het ging hier om de terugkeer van Hal Jordan, de eerste Green Lantern.
Mythologie
Wat is het idee achter die lantaarn meuk? Ergens is het wel geinig om voor de eerste keer de uitgebreide achtergrond van een character en alle bijbehorende ‘mythologie’ stukje bij stukje mee te krijgen. Toch leest het wat zwaarder omdat je constant elk nieuw ontdekte feitje weer in het steeds groter wordend overzicht moet plaatsen. Daarom vind je hier een korte inleiding in het hele Lantern gebeuren om je alvast een rennende start te geven.
Ik vermoed dat Rebirth voor nieuwe lezers beter te behappen is dan voor kritische oudere lezers. Het punt is namelijk dat het hele verhaal neerkomt op het terugbrengen van een (min of meer) overleden personage naar z’n oude rol. De mensen die mopperen over het feit dat comics zelden echt verandering brengen en steeds weer teruggaan naar een klassieke en stabiele status quo kunnen hier hun lol op; alles hier heeft als doel om een personage dat evil is geworden terug uit de dood te brengen en hem meteen van allerlei blaam te zuiveren. Nu ben ik als DC noobie niet bekend genoeg met de Lanterns en komt de meeste kennis van wat voorheen gebeurde van Wikipedia, dus stoor ik me minder aan dit specifieke geval. Maar ik zou net zo goed op mijn beurt chagrijnig worden als Marvel ineens Jean Grey of Gwen Stacy terug tot leven zou brengen. Een hoop van wat er dus gaat volgen heeft dus eigenlijk een wat wrange insteek en staat minder in teken van het vertellen van een kick-ass verhaal dan een serie oude gebeurtenissen terugdraaien. Maar is het verhaal an sich dan nog wel de moeite waard? Ik vond van wel.
Rebirth
De eerste pagina van Rebirth is een overzichtje van de belangrijkste personages en hun rol in de Green Lantern mythos, en dat is zeker niet verkeerd. Zeker in het begin heb ik regelmatig teruggebladerd om te checken wie persoon X nou ook weer was. Zo zijn er niet minder dan 4 verschillende (ex) Lanterns die op aarde rondhangen: de geest van Hal Jordan, de wat arrogante barkeeper Guy Garder, architect John Stewart (niet te verwarren met die andere naamgenoot), en de bij aanvang van het verhaal enige actieve Lantern genaamd Kyle Rayner.
Rebirth begint met Kyle Rayner die in een ruimteschip op Aarde neerstort met een waarschuwing over een aankomende dreiging maar te zwaargewond is om deze te bezorgen. Tegelijk gaan alle ex-Lanterns zich ineens evil gedragen en vallen ze hun superhero collega’s aan. Hal Jordan, wiens ziel na zijn dood onder de hoede wordt genomen van geest der wrake The Spectre, ontdekt dat er al die tijd al een derde wezen in hun verbond zit dat rustig aan het wachten is tot het kan manifesteren. En kort daarna komt Sinestro, de oude mentor van Hal Jordan die iedereen doodwaande weer ten tonele.
Net als Identity Crisis zijn er een hoop brokken informatie over het DC universum en de ‘regels’ daarin die je meekrijgt. Zo hebben alle Green Lanterns behalve Kyle een zwakte voor de kleur geel. De kleur groen staat voor pure wilskracht, en geel juist voor angst. Sinestro heeft dan ook een gele ring, bevecht zijn oppositie met gele energieconstructies en vormt zo een prima tegenstander.
De grootste dreiging in deze comic komt van Parallax, een nieuw verzonnen wezen dat Hal Jordan’s krankzinnigheid en turn to the dark side in het verleden moet verklaren. Geinig dat deze entiteit een aantal zaken logisch met elkaar linkt, zoals de reden waarom Kyle geen problemen met de kleur geel heeft. Althans, voor mij als beginnende lezer leek alles onderling vrij coherent.
Ethan Van Sciver doet het tekenwerk, en zijn gedetailleerde, korrelige werk komt goed tot zijn recht. Vooral de actie wordt vrij sexy gebracht; vuur, lichteffecten, en de rauwe energie van de ringen knalt van de pagina’s af. Felle groen- en geeltinten vliegen je om de oren. Ja, de kleur groen is in deze serie wel 70% van het kleurenpalet. Mensen met een terminaal gevalletje groenitis opgepast dus.
Wat me steeds meer begint op te vallen is hoe de DC tekenaars Batman eigenlijk vrij gaaf weten over te brengen. De man die angst tot een wapen omvormt is in Sciver’s tekenwerk constant een donker silhouet op de achtergrond, lekker dreigend en badass. Een goed contrast met de over het algemeen (te?) kleurrijke pakjes van de overige supers.
Ook al moest ik als lezer wat moeite doen om alles in één keer mee te krijgen en er wegwijs in te worden, heb ik me dik vermaakt met deze nieuwe serie. Recent een tweede keer gelezen en het blijft nog steeds vermakelijk, plus ‘snap’ ik de setting nu wat beter. Is het een smoothe reboot? Misschien niet helemaal. Is het voor puristen een bevredigende manier om de groene toorts door te geven? Misschien niet helemaal. Is het een (niet al te wereldschokkende) mix van slick en fun in een hectisch sausje? Oh zeker.
No Fear
Als bovenstaande je wel is bevallen dan kun je min of meer direct door met de tweede verzamelde trade getiteld No Fear. Het heftige herstartpunt is achter de rug, de status quo is een nieuwe richting op geduwd en de stilte is even wedergekeerd. In No Fear is er meer tijd om de lezer wat andere kanten te laten zien van Hal Jordan, zijn familie en een groep van zowel nieuwe als oude collega’s. Langzaam wordt een platform gebouwd waar nieuwe verhaallijnen vanaf gelanceerd kunnen worden.
Nieuwe lezers maken in deze verhaallijn kennis met de Manhunters, de mechanische beschermers van het universum vóór de Lanterns in het leven werden geroepen. Ook krijgt Hector Hammond nu meer aandacht, de weirdo met het oversized hoofd die in Rebirth even zijn enge smoel liet zien. We zien Jordan als de nieuwe Green Lantern meer algemene superhero stuff doen. Een snufje onderzoek, een hoop geknal met vuisten en ring-energie, en een aantal lekker spectaculaire momenten zoals een perfect getimede sprong uit een neerstortende straaljager bovenop een nare tegenstander en bijna aan stukken gescheurd worden door een doorgeëvolueerde haai. Oh ja, en iets vaags met Gremlin-achtige aliens. Je weet wel, de dagelijkse beslommeringen voor een gespierde gast die spandex draagt.
No Fear heeft helaas te lijden onder inconsistent tekenwerk. Ethan Van Sciver komt even terug en zijn materiaal is dik in orde, Carlos Pacheco’s werk is fris en luchtig maar wel een tikkie te simpel in vergelijking. Simone Bianchi doet een issue tegen het eind van deze verzameling en door het grote stijlverschil past dat er niet echt lekker tussen. Zijn werk is gewoon geen goede match voor deze serie.
Al met al zijn de eerste echte solo-avonturen van Hal Jordan na zijn reboot goed bevallen. Het is een mix tussen charmante old-school avontuurlijke fluff en wat sinistere elementen die elkaar mooi afwisselen. De schaal is niet te vergelijken met Rebirth, je moet geen epische vertelling verwachten op dit punt. Nee, de grote klappers moeten nog komen, er broeit een grote verhaallijn achter de coulissen die het hele Lantern gebeuren flink overhoop gaat gooien. Maar dat is iets voor de nabije toekomst.
Ik ben misschien nog steeds een groentje als het op DC aankomt, maar dat is nu om een heel andere reden. Green Lantern rules!
geschreven door Bartelen op 20 oktober 2009
