0
Kraftwerk – Minimum / Maximum
Pimp my Idols! Aflevering 1: Kraftwerk
Een gouden tand ontbloot zich wanneer de rapper zijn glimlach richting de camera keert. ’Welkom kijkertjes! Welkom bij de tuning crew, voor een nieuwe aflevering van Pimp My Idols!’ Xaddict buigt door zijn knietjes, doet iets wat een halve moonwalk moet voorstellen terwijl gouden kettingen rinkelend van zijn lijf schudden, en went zich tot de frontzanger van het Germaansche Kraftwerk, Florian Schneider. ‘Yo, wat denk je dat het geworden is, dog?’, en vanachter zijn donkere zonnebril geloven we voor de goede orde maar even dat de aimabele rapper Florian recht in de ogen aankijkt. ‘Ach ja, was soll dieser Hund sagen’, brengt Florian nerveus uit. ‘Inderdaad, je moet niet zagen, hakken en zagen is voor een andere generatie!’, voegt de rapper eraan toe en begint te keuvelen over het kijken van een filmpje hoe Kraftwerk eruitzagen vóór hun manager ze in dit project luisden. Florian staat erbij en kijkt ernaar.
‘Kijk die oude knakkers nu nog eens zeg. Bovendien hebben we rekenmachines op onze mobieltjes tegenwoordig. Gelukkig dat ze nog net niet met looprekjes over het podium slingeren zoals de Rolling Stones, anders had ik niets kunnen beginnen’, verzucht Xaddict. ‘Een aantal droogstoppels met fantastische melodieën. Grondleggers van de electronica en zo ongeveer de eersten die de synthesizer introduceerden in de popmuziek. Die een grandioze hit hadden met een nummer van maar liefst 22 (!!) minuten, Autobahn. En, ook erg bijzonder voor Duitsers, een fantastisch gevoel voor humor. Dat betekent, dat het voor de verandering niet klinkt als Rudi Carrell in een vrouwenjurk!’ Florian bloost bij al deze mooie woorden terwijl Henning Schmitz, eveneens bandlid, stoïcijns voor zich uit staart.’
iMac
De rapper vervolgt, ‘en nu dan een nieuwe cd. Een live-cd nog wel. Van de tour die Kraftwerk deed in 2004.’ Hij loopt richting een pallet dat midden in de verder lege fabriekshal staat, en dat met een doek angstvallig het afgedekte object tegen zonlicht beschermt. Met een ferme ruk trekt Xaddict het doek weg. ‘Dit is het geworden!’ Spotlights gieren door de ruimte. Er loeit een sirene en even meent Ralf Hütter dat dit het startsein is voor een nucleair alarm omdat Sellafield alsnog is ontploft. Het blijkt niet zo te zijn. Xaddict laat een camera inzoomen. Er staat een laptop. Een grijze, logge laptop die ongetwijfeld twee decennia geleden erg hip was, maar pijnlijk evident door de tijd is ingehaald. ‘Om er nu een iMac van te maken vonden we wat ver gaan’, grapt Xaddict. De laptop blijkt bij het openen een fraai fotoboek vol fotos van de tournee, een dubbelcd en dubbeldvd te bevatten, terwijl vanaf het scherm de leden van Kraftwerk prijken. Zo’n fantastische verpakking zal niet snel worden geëvenaard.
Florian staat perplex. Dit was meer dan waar hij op gehoopt had. De dvd wordt in de speler geschoven en wat meteen opvalt is de helderheid van het geluid. Gelukkig dat er tussen de nummers de mixer even het publieksapplaus omhoog draait, anders zouden we heus vergeten dat het hier een live-optreden betreft. Al kun je je altijd afvragen in hoeverre een act als Kraftwerk, de onbetwiste koningen van de computermuziek, bliepjes en electronica, eigenlijk écht live spelen of de robots simpelweg voorprogrammeren. Hoe dan ook, de geluidskwaliteit is overweldigend, en tijdens nummers als Numbers of Trans Europe Express dwarrelen de geluidseffecten rondom je heen met de juiste Dolby surroundset. Verfrissend. De visuals zijn des Kraftwerks, dus daar hoef je de dvd eigenlijk niet voor te bekijken. Wat dat aangaat is Kraftwerk live ook wel een tikje saai om zo in de huiskamer te bekijken, hoe kunstig de regisseur uiteindelijk ook wisselt tussen de mannen verzonken in hun notebooks, de robots, en de voorbijflitsende wielrenners op de grote schermen.
Japanse visuals
Xaddict kijkt tevreden. Dat is gelukt, ook al werden uit tientallen verschillende optredens nummers aan elkaar geknipt en geplakt die samen één concert vormen, de kijker merkt het alleen doordat af en toe de visuals in het Japans zijn, en een nummer later weer in het Russisch. Niet storend, wel opvallend. Dan laat Xaddict met een vette knipoog de cd’s horen. En ook hier een minimum aan publiek (‘die staan natuurlijk allemaal te dansen en hebben geen tijd om te juichen’, grijnst Xaddict), en een maximum aan geluidskwaliteit.
Florian en Ralf kijken elkaar eens aan. Ze weten het zo net nog niet. Ja. Het geluid is dik in orde. En ja, het publiek gaat los en vreet het alsof ze gratis Iphones krijgen uitgedeeld. Maar is dit zoals ze Kraftwerk ooit hadden bedoeld? Kraftwerk maakte muziek die moest voelen alsof robots plotsklaps de instrumenten hadden opgepakt en een bandje waren begonnen. Wie de oude opnames goed luistert, hoort een zeker hoekigheid in de nummers, die op deze cd’s volledig ontbreken. Na een overigens prima versie van Man-Machine, één van de grootste hits van Kraftwerk, gaat het onmiddellijk mis. We horen subwoofers, lage bassen, en een modern wanna-be techno beatje onder Planet of Visions. Xaddict doet een raar dansje dat het meest lijkt op een verstopte kangoeroe.
Wir sind jetzt opgepoetst
‘Elke hoekigheid of hapering hebben we weg weten te poetsen’, verklaart Xaddict. Ralf kijkt verbaasd. Dat gaf de muziek op de albums juist dat kille, berekenende waardoor het leek alsof robots inderdaad waren gaan musiceren. Het kan ook zijn dat Tour de France, waarvan de meeste nummers richting techno gaan, simpelweg een minder album was. De oude hits, Radio-activitat, the model, een ingekorte Autobahn, ze vormen toch de hoogtepunten in de set. Maar ook hier zijn de calculerende maten weg, de gek getimede samples of voice-overs, alles zit netjes op de juiste plek, is goed te behappen voor een nieuwe generatie die louter gewend is aan hapklare brokken in een rechttoe-rechtaan format. Kon er vroeger slechts ‘de robot’ worden gedaan op Kraftwerk, een lompe vierkwartsbeat brengt Kraftwerk terug in de disco. ‘2.0’, oppert Xaddict, maar Ralf en Florian lijken te twijfelen.
De verpakking is wonderschoon, maar de nummers hebben ongezien in het proces een deel van hun bijzonderheid en karakter verloren door de poging vlotter dan Tiësto te klinken. Gelikter dan ooit, maar een dramatisch dieptepunt in zeggingskracht. Vreemde gewaarwording tevens dat de muziek gepimpt klinkt terwijl de truttige visuals dan weer wel werden meegenomen op tournee. Op de dvd staat overigens een extra nummer van Kraftwerk in een verbluffend décor bij MTV, en dan werkt de nieuwe aanpak al stukken beter. Xaddict knikt, als je pimpt, moet je het goed doen, nietwaar? Ralf en Florian poseren zichtbaar als twee computerboeren met kiespijn met Xaddict voor hij het programma afkondigt. ‘De volgende aflevering remasteren we meteen de back-catalogue’, belooft Xaddict vol trots.
geschreven door Doctor Clavin op 15 oktober 2009
