0

The Simpsons – Treehouse of Horror XX

treehouse2

Ah. Twintig jaar geleden. De tijd van dikke lagen Clearasil op vet-geisers, Milli Vanilli als the-next-best-thing sinds Michael Jackson, en mijn poging tot breakdance die eruitzag als een defect rondtollende ananas op Cowabunga-Bart’s nieuwe single, Do the Bartman. Toen the Simpsons écht grappig en ondeugend waren. Tijden veranderen, en de serie is de laatste jaren door het publiek regelmatig vergruisd. Onder meer omdat er inmiddels geen grijze hersencel meer in Homer’s brein valt te bespeuren. De Halloween-episodes vormden echter altijd een uitzondering. Niet verwonderlijk, de schrijvers konden hier hun fantasie laten varen met verrassend creatieve resultaten. Van onvergetelijke filmparodieën (een real-life Homer in een Tron-parodie of King Kong Homer) tot gedichten van Edgar Allen Poe (The Raven) of scherpe maatschappijkritiek (zo keken Kang en Kodos uit over een door hen verwoeste aarde, zich verwonderend waarom ze niet als bevrijders onthaald waren, een politiek incorrecte knipoog naar Bush en de Irak-oorlog). De karakters hoefden niet kindvriendelijk te zijn, en de grenzen van de serie werden opgerekt. Dit jaar’s aflevering begint met een aantal iconen uit de horror, o.a. Dracula en Frankenstein, die opgelucht over straat zwalken tijdens Halloween. De enige avond in het jaar dat ze ongestoord over de straten van Springfield kunnen dolen. Gepest door Jimbo en consorten over hun ouderwetse kostuums, besluiten ze nieuwe kostuums te halen en weldra maken Harry Potter en Spongebob de straten onveilig. Ze belanden op een feestje bij huize Simpsons, en spoedig is er de bloedige aftiteling, met een leuk gevonden ‘XX’ op het scherm. Tijd voor drie verhalen vol jubilerend bloed.

Dial M for Murder (or dial # to return to main menu)
Met deze spitsvondige titel begint de masters of non-sense hun eerste verhaal, een hommage aan Alfred Hitchcock, the master of suspense. Feitelijk incorrect, want het verhaal lijkt meer over Strangers on a train te gaan, maar goed, een comicbook-guy (of Dorkside-reviewer) die daarover zeurt. Lisa is verbolgen wanneer de lerares haar een keer overslaat, en beklaagt zich bij broerlief Bart. Bart, zelf al twintig seizoenen niet op zo’n goede voet met mrs Krabappel, sluit een sinister pact met haar. Als Lisa nu Krabappel een streek levert, doet hij dat met mrs. Hoover. Geheel in zwart-wit gestoken, en als fan van Hitchcock, is de Halloween-episode al meteen goed begonnen. Het is genieten als Bart Ome Alfred (die zoals bekend zelf altijd in zijn films een keer een bijrolletje had) van zijn eigen décor van North by Northwest laat tuimelen, als scénes overgaan als in de serie ‘Alfred Hitchcock presents.. ‘ met een silhouet van de meester zelve of tijdens de klassiek Alfrediaanse bedreiging in de speeltuin.En ofschoon ik aardig wat Hitchcock’s heb gezien, weet ik zeker dat zelfs ik niet alle hints en verwijzingen heb opgemerkt. Ken je echter Hitchcock niet, besteed dan de eerste tien minuten van de Halloween aflevering maar even in de filmencyclopedie om erachter te komen welke films onmisbaar zijn voor elke filmliefhebber (tipje: North by Northwest en Psycho, om mee te beginnen).

Don’t have a cow, mankind
Met een stevige verwijzing naar Bart’s eerste zinnetje, trekt het tweede deel van start. Alsof de schrijvers lijken te hebben willen zeggen, na de klassieke periode volgt een nieuw begin. De tweede aflevering sluit dan ook bij recentere en hippere films aan die bij een jonger publiek zeker bekend zullen zijn. Krusty Burger heeft een nieuwe hamburger op het menu, een vlezige klomp varkensgriep op een droog broodje. Het vernieuwende recept blijkt echter voorzien van een vervelend neven-effect: je wordt er wel een boosaardige zombie van. Zo ongeveer ’28 days later’ is gans Springfield verworden tot brain-burgersna(c)kende zombies. En terwijl buiten zombie-Ralph zichzelf opeet, moeten de Simpsons zien te overleven in een vijandige wereld. Tien minuten lang is het buitelen over referenties naar films als Zombieland, 28 whatever’s later, Dawn of the Dead (remake versie), en I am Legend. Genoeg voer voor bloeddorstige horror-insiders en Simpson-fans die weleens het hoofd van Apu’s lijf getrokken willen zien. Ook wemelt het van de fijne quotes in het tweede deel, zoals wanneer Rainier Wolfcastle, Simpsons’ eigen Schwarzeneggert, de familie met getrokken pistolen te hulp schiet om luttele secondes later door zombies te worden verscheurd. Homer schudt zijn hoofd: ‘Alweer een politicus die zijn belofte niet houdt’. Priceless. En zo zijn er nog talloze te vinden in het meest ‘komische’ deel uit dit jaar’s Halloween-aflevering.

treehouse1

There’s no business like Moe’s business
En na een klassiek begin gevolg door een hip tussenstuk, is het dan de tijd uiteen te zetten wat ons verder nog in komende Simpsons te wachten staat? Wat volgt, is het meest originele stukje in Treehouse XX. Op de eerste plaats, omdat er amper geparodieerd wordt. Ten tweede, omdat het de eerste musical is van alle Halloween-episodes.  Het doek gaat opzij, en de musical begint te Moe’s. Homer spiest zichzelf op een vat bier in de kelder per ongeluk, en zijn bloed sijpelt in het bier. Vreemd genoeg blijkt het als een krachtige afrodisiac te werken in combinatie met het goudgele Duff, en Moe beleeft zijn hevigste opleving sinds de Flaming Moe’s. Echter geen Aerosmith op bezoek nu, Moe zingt zijn eigen liedje wel. Of eerder, een serenade richting Marge om haar hart te winnen. D’oh no! Toegegeven, de liedjes bevatten sterke teksten en met name Homer’s moment in de spotlights steelt de show, maar het derde deel voldeed niet geheel aan de verwachtingen. Misschien omdat de musical iets te veel deed hopen op een tweede Sweeney Todd met een op hol geslagen Moe die zodra Homer als een overrijpe sinaasappel was uitgeperst, in Chief Wiggum of Apu een nieuwe bron voor zijn geheime ingrediënt zou zien. Het derde deel vormt een vreemde eend in de bijt omdat er verder niemand écht doodgaat, en de kijker niet tot zijn oksels in afgehakte ledematen en soppend in het bloed komt te staan. Het is en blijft een toneelstuk voor de burgers van Springfield. Misschien omdat de makers geen enkele andere kans zagen Kang en Kodos in de aflevering te kunnen verwerken? Originaliteitsprijs van deze Treehouse of Horror, die wint dit deel wel, maar na twee bloedige tafereeltjes blijft de horrorlustige kijker met kleine vraagtekentjes achter over dit stukje M-oëzie.

Dus..
Zoals bij de beste episodes, worden de Martin Princes en Doctor Frinks het er niet over eens. Comicbook-guys op ‘het net’ geven de aflevering een dikke acht, Millhousjes vonden het weer niets. De katholieke kerk in de VS was in ieder geval niet blij met een snedige vondst uit het tweede deel, die ik niet zal verklappen. De animaties zijn beter dan ooit, en alle vaste elementen van de Halloween afleveringen (o.a., Kang en Kodos, het vernachelen van de namen van alle medewerkers) zijn verder eveneens aanwezig. Natuurlijk, het is niet continu schaterlachend over de vloer rollen van het lachen. Het nieuwe is wel van the Simpsons af, zelfs van de Halloween-afleveringen. En ja, een beetje horror-fan bedenkt al snel dat ze wellicht ook een District 9 spoof met Kang en Kodos hadden kunnen maken, een Twilight rip-off met Lisa, het vegetarische vampiertje, of een 30 days of night parodie wanneer Burns zijn oude zonneschotel nogmaals de zon laat blokkeren. Ideeën te over, en dan blijkt maar weer dat dertig minuutjes verdomde kort zijn. Toch valt er genoeg ouderwets te genieten, en zit elke deel vernunftig in elkaar. Een waardig twintig-jarig jubileum voor de Halloween-afleveringen. Of ben ik nu slecht nostalgisch, bedwelmd door de kleffe geur van Clearasil?

avatar geschreven door op 31 oktober 2009

Reageer

Anti-Spam vraag :