0
Alias
Dat comics niet voor kleine kinderen zijn is hopelijk al wel vastgesteld. Maus, Young Liars, Phonogram.. en dan zijn er nog een kruiwagenlading aan even goede voorbeelden die alleen nog niet gereviewed zijn. Nu ben ik een onbeschaamde Marvel comics fanboy. Kan er niks aan doen, sorry. De series van deze uitgever hebben natuurlijk een hoop fantastie / escapisme in zich, en hebben nou niet direct een echt ‘volwassen’ imago. Een interessante vraag wordt dan: zijn er eigenlijk Marvel comics die niet voor “kleine kinderen” zijn?
In 2001 ontwikkelt Marvel een eigen label met de titel ‘Max’. Comics die hier onder worden uitgegeven zijn specifiek geschreven voor volwassenen, minder subtiel en met donkere thema’s. Nou klinkt het wel heel erg alsof het semi-pornografische comics zijn, maar dat is gelukkig niet het geval. Het idee alleen al… ugh. Wat de Max series wél zijn is vrij van de ‘braafheid’ die in de normale uitgaven aanwezig is. Hier hebben we personages die een kleurrijk scala aan scheldwoorden kunnen gebruiken, met elkaar in bed belanden, en niet om het nummer in een gigantische knokpartij met superpowers terechtkomen. Met andere woorden; dit zijn Marvel comics, maar dan realistisch(er).
De eerste serie die onder de naam Max werd uitgegeven heet Alias en is geschreven door de ondertussen tot celebrity status verheven Brian Michael Bendis. Juist, die gast achter House of M en zo. Dit werk komt uit de periode dat hij geen verhalen schreef over samenwerkende groepen superheroes (zoals de Avengers e.d.) maar juist de focus wist te leggen op een select aantal personages. Veel lezers vinden hem het best tot z’n recht komen met een kleine cast, en ik kan dat zeer goed begrijpen.
Alias gaat over de als private investigator werkende Jessica Jones. Ze heeft superpowers; ze is sterker dan normaal, kan min of meer vliegen (maar niet goed landen) en is kogelvrij… althans, dat vermoedt ze. Jones is zelfs korte tijd lid geweest van de Avengers, maar ze schaamt zich hier een beetje voor en besefte zich dat het hele kostuum-gebeuren niets voor haar was. Zoals het elke private investigator ever betaamt is Jessica een beetje een loser. De klussen zijn verre van charmant, zoveel geld komt er ook weer niet binnen en mensen zijn vaak wat afstandelijk als ze merken dat Jones powers heeft, ook al gebruikt ze die zelden.
Jessica is een gaaf personage omdat ze geen supermodel is, wat anger management issues heeft, lekker bijdehand kan zijn en menselijke fouten maakt. Haar manier van praten is best verfrissend, voor comics-begrippen. Dit is geen Gilmore Girls achtige vlot babbelende “zie mij eens geweldig gevat zijn” rotzooi, maar een geloofwaardig aanvoelende mix van twijfels, onuitgesproken woorden, half afgebroken zinnen en stopwoordjes. Als Bendis op dreef is, schrijft hij dialoog dat knettert van de energie. En ja, hij is met Alias flink op dreef.
Er zijn 4 verzamelde trades die de hele serie van 28 nummers bundelen. Aangezien Jessica Jones een privé detective is krijgt ze mensen over de vloer die specifieke verzoeken hebben. Zo wordt ze gevraagd een verdwenen dame te vinden, die een connectie blijkt te hebben met Captain America himself. Ook krijgt ze te maken met een van zijn verse bruid weggelopen Rick Jones, zo’n beetje de Wesley Crusher van het Marvel universum. Later moet ze een tiener opsporen die misschien gedood is omdat ze een mutant bleek te zijn, en komt ze op het spoor van een drug die mensen korte tijd superpowers kan geven.
Met elke zaak komen we ook meer te weten over Jessica zelf, en aangezien ze een nieuw personage is dat speciaal voor deze eigen serie verzonnen is (maar later in ‘officiële’ Marvel publicaties terug zal komen, net als de Sentry dus) is het interessant om te ontdekken hoe deze vrouw zo defensief lijkt te zijn en vaak vluchtgedrag vertoont. De grootste stukken vallen op z’n plaats met de details over een wel heel erg heftige gebeurtenis uit haar verleden in de 4e en laatste trade getiteld ‘The Secret Origins of Jessica Jones’. Een fascinerende afsluiter die meteen een relatief onbekende bad guy ineens een gigantisch beangstigend monster weet te maken en wat trippy mindgames speelt waarbij hij lijkt te beseffen dat alles zich in een comic afspeelt. Klinkt kazig, maar Bendis brengt het echt subliem.
Er komen in de 28 nummers wel wat concepten en personages uit wat oudere comics langs. Je hoeft geen expert te zijn om alles te kunnen volgen, al zijn er wat subtiele knipogen of verwijzingen voor de fans. Maar het sterkste punt is hoe Alias een beeld geeft van hoe mensen omgaan met het feit dat ze in een wereld leven waarin halfgoden rondvliegen of tieners in hun puberteit vage powers kunnen manifesteren. Superhelden zijn celebrities en iedereen zou er wel een willen zijn. De ‘capes’ hebben groupies, imitators en fans. We zien alles vanuit het man-on-the-street oogpunt, en de superheroes zelf komen zelden in beeld wat het gevoel geeft dat ze in een ivoren toren rondhangen en niets met de gewone burgersul te maken willen hebben. Wat ergens ook logisch voelt.
In de laatste trade komen wel wat meer van de bekende personages langs, met een flashback waarin Jessica over de laarzen van Thor heen kotst als hoogtepunt. Overigens zijn dat soort momenten de uitzondering, de setting en presentatie is vrij sober en soms wat ongemakkelijk geloofwaardig.
Het enige echte nadeel van de serie is misschien het tekenwerk. Ik kan me voorstellen dat je de wat blobberige gezichten en het ruwe lijnwerk enigszins lelijk vindt. Ook wordt er in sommige van de passages waarbij we een lang gesprek volgen veel ge-copy-paste. Maar voor mij is ten eerste het schrijfwerk zó sterk dat wat minder slicke visuals geen probleem zijn, en ten tweede vind ik de stijl eigenlijk goed bij het materiaal passen. Dit zijn geen goody-goody personages in sexy outfits en de fysieke attributen van een worstelaar of plastisch chirurgie verslaafde; de mensen die we hier meestal tegenkomen zijn ‘gewone’ types die verre van speciaal of heroïsch zijn. Michael Gaydos doet het meeste tekenwerk, en wordt bij de segmenten waarin Jessica flashbacks heeft of droomt afgewisseld door Mark Bagley, een oude rot in het vak die een hele lange periode de visuals van Spiderman series verzorgde. Zijn kleurrijke, vloeiende werk is een gigantisch verschil met de ingetogen en wat donkere stijl die normaliter gebruikt wordt. Die tegenstelling werkt helemaal prima.
Er zijn trouwens wel meer fijne visuele verrassingen. In het deel waarin Jessica Jones een verdwenen tienermeisje moet opsporen vindt ze haar collage-plakboeken. Vervolgens zien we enkele pagina’s hieruit, lekker arty en teenager-angst-y. Later zal er één issue helemaal bestaan uit paginagrote afbeeldingen zonder tekstballonnen maar met het dialoog in de panels geplaatst alsof het zo uit een script komt. Dit soort experimentele dingen maken Alias extra de moeite waard voor lezers die houden van ‘wat anders’.
Als je na 28 nummers de smaak te pakken hebt voor méér avonturen van miss Jones en haar consorten wordt het wat tricky. Bendis laat een aantal personages terugkeren in de serie The Pulse, die niet meer onder de Max naam zou vallen. Een probleem bij het schrijven was namelijk dat hij niet al te vaak de bekende superhelden mocht gebruiken in een comic met grof taalgebruik, seks, geweld en drugs. The Pulse heeft dus wél meer bekende Marvel characters, maar raakt een deel van het gritty realisme kwijt. Een extra nadeel is dat die serie ook meer inhaakt op de storylines die op dat moment speelden, en niet echt meer op zichzelf staat. Na iets meer dan een jaar wordt The Pulse gecancelled en duikt Jessica vanaf dat punt regelmatig op in de serie New Avengers, meestal samen met Luke Cage, die in Alias al neergezet wordt als gigantische player met een hart van goud. Bad-ass goud.
Aaaanyways, voordat ik de lezers voorgoed in slaap sukkel met deze onbedoeld lange uiteenzetting: Alias rules. Het is slim, geloofwaardig, verfrissend, gedurfd. Als je wat huiverig bent voor normale kleurrijke Marvel comics kan dit een mogelijk opstappunt zijn. Kinderachtig is het in ieder geval niet!
geschreven door Bartelen op 22 november 2009
