0

Bob Dylan – Christmas is in the heart (2009)

Sneeuwvlokjes bevriezen geruisloos de verkeersaders van Nederland en in een doorsnee stil-trein temidden van diverse verongelijkte blikken, verstoort een conducteur dapper mijn luistergenot.
‘Meneer, niet iedereen waardeert uw muziek’, deelt hij mede en wijst naar de immense koptelefoon die mijn oren warmhouden.
‘Tja, dat is inherent aan Bob Dylan’, werp ik tegen.’Zijn stem is een acquired taste. Ach, ik stoor me er allang niet meer aan.’
De conducteur geeft niet op. ‘Maar iedereen om U heen wel.’
‘Dat klopt.’ Het valt niet te ontkennen. De beste man heeft een punt hier. ‘Het is inderdaad gek, dat geef ik toe. Een kerstalbum vol liedjes die mensen slechts kennen in mierzoete uitvoeringen van Bing Crosby of Mariah Carey. Dan is ome Bob’s rasperige gemompel inderdaad wel even schrikken.’

Oppassen
De conducteur oogt inmiddels lichtjes geïrriteerd. Vermoedelijk geen liefhebber van de grootmeester. ‘Meneer, protestdichters als Dylan kunnen onmogelijk suikerglazuren Kerstkitsch uit hun strot krijgen in tijden van recessie, U neemt me in de maling.’
‘Toch niet. Nu bewandelt Dylan nooit geijkte paden, maar een kerstplaat leek zelfs voor hem een slee te ver. Als ik je een half jaar geleden had verteld dat de beste man deze kerst voor airplay zou vechten met Wham en Band Aid, zou ik vierkant zijn uitgelachen. Of hij de kerstjolijt meent, of als trotse opa gewoon voor zijn kleinkinderen iets leuks wilde doen blijft een raadsel. De opbrengsten gaan overigens naar de zwervers van het land waar het album is gekocht, dus geld lijkt geen motivatie te zijn geweest.’

Nieuwsgierig?
‘Zeg… hoe is-ie?’, fluistert de conducteur met lichte pretoogjes, die doet vermoeden dat de man ook alleen maar zijn werk staat te doen.
‘Voortdurend zie ik Dylan ongeschoren in een bevlekt kerstmannenpak op straat staan zingen. Maar met veel schik terwijl hij luidkeels ‘ Hark the Herald Angels Sing’  brult samen met een zalvend begeleidingskoor en zelfs een paar danspasjes waagt in het springerige ‘Here comes Santa Claus’. In de pauze even een slok gluhwein en dan is daar een blues die van mede-dronkaards the Pogues of Tom Waits afkomstig had kunnen zijn. Met zijn begeleidingsband giet Dylan kundig oude traditionals in een salon-fähig bluegrass of countrymanteltje en zelfs tot knarsende polkas (Must be Santa). Zodat Dylan werkelijk op de achtergrond gedraaid kan worden tijdens het kerstdiner. Wel even de goede nummers inprogrammeren, want er zijn ook missers. Zo bezorgt Drummer Boy’s ge-pa-ra-pa-pa-pam mijn lachspieren instant rsi. Nu behelzen de meeste kerstalbums slechts een handvol acceptabele nummers, dus het zij Bob vergeven.

Dan volgt een wijze tip van de conducteur die ik liefdevol omarm. ‘Zou je hem niet liever voor de Kerst bewaren?’

avatar geschreven door op 19 december 2009

Reageer

Anti-Spam vraag :