2
Bondage Fairies – Cheap Italian Wine
Het zal gekomen zijn door mijn Sega Master System, die interesse in 8-bit tunes. De gigantisch catchy deuntjes van het bijgeleverde spel Alex Kidd in Miracle World ga ik echt never nooit meer uit mijn brein kunnen krijgen, en als klein gastje nam ik de muziek van mijn spellen op cassetteband op om ze op mijn gemakje later nog terug te kunnen luisteren. Good times. Meer dan 15 jaar later, op een leeftijd waarbij ik geacht word volwassen te zijn (haha, yeah right) kan ik nog steeds waanzinnig genieten van muziek uit dit tijdperk, of recente producties die voornamelijk bestaan uit bliepjes en blopjes. Het enige probleem hiermee is dat het een beetje kan gaan vervelen als het constant opstaat. Leuk klinken doet het zeker, maar soms bevat het nét te weinig afwisseling.
Gelukkig zijn er alternatieven. Bands die 8-bits muziek combineren met een wat rauwer punk/rock geluid en soortvan sleazy lyrics bijvoorbeeld, iets wat ik nog niet zo vaak heb gehoord. Toegegeven, ik ben niet zo’n kenner van dit genre als collega reviewer Egregius, maar wat de Bondage Fairies (bestaand uit de Zweedse rakkers Elvis Creep en Deus Deceptor) op hun album Cheap Italian Wine voor elkaar krijgen was voor mij in ieder geval een prettige verrassing.
Het album opent met de korte track Rymd die zo de intro van een NES Castlevania spel zou kunnen zijn en tegen het eind lekker uptempo wordt en waarbij er ineens soundbytes doorheen worden gegooid. De toon is gezet! De echte knaller is echter het opvolgende Zeta Reticuli, wat een dikke, vette, smeuïge sound heeft dankzij de vrolijke bliepjes en rockbegeleiding. Tel daarbij de prettig nonchalante ‘zang’ op en je eindigt met een bijzonder dansbare mix van allerlei fijne zaken.
Mocht je op dit punt nog niet opgewonden zijn, dan kan de ‘instrumentale’ track Skå-Edeby je vermoedelijk helpen met lekkere 8-bit-bliepjes en een kreunende dame die het nummer begeleidt. Works for me! Het album heeft sowieso een paar instrumentaaltjes, tracks van rond een minuut die als afwisseling helemaal lekker werken en de focus iets meer op de retro sound leggen.
Of het nou nummers zijn als ‘Garbage Indie Bands’, ‘Why I Didn’t Like August 93′ of ‘Jens and the Magician’ (met een quote uit het C64 spel Impossible Mission), het is allemaal even aanstekelijk. Het tempo is hoog, vettige vonken springen overal vanaf en je zult ongetwijfeld binnen no-time de melodietjes meeneuriën.
De Bondage Fairies hebben niet echt een homepage op hun MySpace pagina na dan, waar de heren zelf aangeven dat hun muziek in het genre ‘shit’ valt en al doorschemert dat ze dingen lekker eigenwijs doen. Als je op Wikipedia zoekt naar de bandnaam kom je terecht op de pagina van een Hentai-magazine over elfjes die dubieuze dingen doen met dieren en oh god please make it stop. De band heeft zijn (haar?) naam van dit stijlvolle magazine afgeleid, maar het is niet zo erg als je denkt. De Bondage Fairies hebben verder geen link met bondage, of euh.. fairies.. al zijn de teksten wel duidelijk seksueel geladen. “My girl is in heat so now I’ve got to keep her in the bed.” Geen platte ranzigheden, gelukkig. Het is precies prikkelend en stimulerend genoeg om je in niets meer dan je ondergoed spastisch te laten dansen als dit album opstaat en je alleen thuis bent. Of misschien ben ik gewoon vreemd.
De Italiaanse wijn mag dan goedkoop zijn, maar hier word ik graag dronken op. Party down, bottom’s up!
geschreven door Bartelen op 11 december 2009
Ik blijf erbij, als je nog niet van de Duitse band Welle: Erdball hebt gehoord, dan moet je die echt uitchecken. De ongekroonde koningen van de bitpop. Ik geloof dat ik je al eens iets van ze hand doorgespeeld, non?
Ja, Welle: Erdball is een van die namen die al jaren in mijn mentale lijstje ‘moet dit eens proberen’ staat, maar waar ik nooit aan toe kom. Zal eens wat van ze gaan zoeken binnenkort.