0

Dorkside Decennium Top 5

Poe hee, wat zijn die afgelopen 10 jaar toch snel gegaan he! En wat hebben ze ons een hoop fijnheid (en een nog veel grotere hoop bagger) gebracht. Een mooi moment dus om even met de Dorksiders terug te blikken om het spreekwoordelijke kaf van het koren te scheiden, de krenten uit den pap te vissen en de spelden uit de hooiberg te plukken in de grote Dorkside Decennium Top 5!

 

Bartelen’s rijtje met frut

Beste Film – Moeilijk! Kies ik voor het bitterzoete en complexe liefdesdrama Eternal Sunshine of the Spotless Mind, of ga ik voor de ellendige dystopie van Children of Men? Ah, who am I kidding, natúúrlijk kies ik voor de kille en beklemmende toekomstvisie die zo meesterlijk naar het scherm werd gebracht door Alfonso Cuarón. Children of Men wist me vanaf het begin vast te grijpen, 109 minuten lang in elkaar te beuken en daarna miserabel achter te laten. Het verhaal is prikkelend en voelt, griezelig genoeg, best geloofwaardig. De lange takes zorgen voor een ongekend realisme, waardoor elke emotionele klap extra hard aankomt. Een minutenlange (door CGI geholpen) one-shot-take vormde een van de meest intense en verlammende kijkervaringen ooit. Meesterlijk.

Beste Boek – Ik loop in deze categorie wel schandalig ver achter, en als ik wat lees is het veelal niet van de laatste 10 jaar, maar ondanks dat is de fijnste verrassing toch wel World War Z geweest. Van tevoren hoorde ik dat het onderwerp de zombie-apocalypse zou zijn (which is awesome) en dat het boek opgezet was als een serie interviews (not as awesome). Ik kon me moeilijk voorstellen hoe die panieksituaties en zombie-gerelateerde gruwelijkheden door interviews echt goed neergezet zouden worden, maar ik heb me om niks druk gemaakt. WWZ is voor boeken wat Dead Set is voor film en tv; de beste zombie-productie in het genre. Griezelig geloofwaardig, alomvattend, het wisselen van perspectief is gigantisch verfrissend en de zombies zijn naar en écht overal. En nu is het wachten op de aangekondigde film!

Beste TV serie – De makkelijkste categorie om in te vullen. The Wire is voor mij namelijk niet alleen de beste televisie serie van dit decennium, maar gewoon keihard Of All Time. Ik vind het zelfs moeilijk om hier een recensie over te schrijven omdat ik simpelweg nog niet genoeg skillz heb om de eenzame hoogte waarop The Wire zich bevindt in fatsoenlijke woorden te kunnen beschrijven. Oppervlakkig gezien is dit een serie over drugshandelaren en politieagenten in Baltimore, maar als je eenmaal in de setting duikt dan merk je pas hoe verdomde GOED alles toch in elkaar steekt. Memorabele personages, perfecte dialogen en een fantastisch in elkaar stekend plot dat de politie-serie clichés prima vermijdt en juist een tegelijk deprimerend en fascinerend beeld geeft van een stad, nee, een samenleving die van binnenuit aan het wegrotten is.

Beste ComicDaredevil. Ja, dat verwacht je niet, toch? Met een extreem matige filmversie nog in het achterhoofd is bijna niet voor te stellen wat een wereld van verschil de comic is. Brian Michael Bendis nam het schrijfwerk van deze titel over rond eind 2001 en zou meer dan 4 jaar lang de wereld van blinde advocaat Matt Murdock naar de kloten helpen, voor ons plezier. Dardedevil werd onder beheer van Bendis en met het waanzinnig sfeervolle tekenwerk van Alex Maleev een must-have, een grimmige onderdompeling in de bizar complexe wereld van een getergde held. Ik dacht dat Peter Parker het erg had, maar Murdock krijgt zó waanzinnig veel ellende te verduren dat je het echt te doen krijgt met een personage dat alleen op papier bestaat. Knap.
De directe runner-up in deze categorie is zeker het noemen waard; Scalped. Beschreven als ‘de Sopranos op een indianenreservaat’, maar dan doe je de titel geen eer aan. Jason Aaron brengt een broeierig crime-drama alsof het geen moeite kost, alles vloeit zo perfect over in elkaar. Elke nieuwe trade verzameling die uitkomt voelt als een schouderklopje van god die me belooft dat alles wel weer goed komt, en het lezen van de nieuwe issues is ondertussen een klein ritueel geworden bij deze reviewer. De materie heeft het respect verdiend, dat zeker. Als Scalped ook op langere termijn qua kwaliteit overeind blijft zal het die blinde superheld-gast van de toppositie stoten, zonder meer.

Epic Fail – In een decennium vol waanzinnige foutheden moet (voor mij) het ergste toch echt de ontdekking zijn dat ik zonder ironie plezier beleef aan het luisteren van N-trance’s nummer Set You Free uit ’95. I feel so… so… dirty.

 

Grafherrie’s rijtje met fruit

Beste film – Jeetje, moeilijk, voornamelijk omdat er nog zoveel films zijn die ik nog niet heb gezien maar die wel op mijn lijstje staan. Met die slag om de arm en het gegeven dat ik nog een waslijst aan Werner Herzog films te zien heb… Les Triplettes De Belleville van Sylvain Chomet uit 2003. Werkelijk briljante animatie film waar geen woord in wordt gesproken. Vertelt het absurde verhaal van de jeugd van een Franse jongen die droomt Tour de France rijder te worden en gedurende zijn eerste Tour in handen valt van de Frans-Amerikaanse onderwereld en wordt ontvoerd naar Amerika. Waanzinnig mooi vormgegeven animatie, briljante humor en een spannende ontknoping. Op de voet gevolgd door bijvoorbeeld Dancer In The Dark, Donnie Darko en Requiem For A Dream. Beste korte film: Tanghi Argentini van Guy Thys uit 2006, over een ambtenaar die dringend tango moet leren als hij op een blind date gaat. Dit is vooral persoonlijk omdat ik recent zelf tango ben gaan dansen.

Beste documentaire – Ook hier bitter weinig gezien (en vooral veel Attenborough) maar BBC’s Planet Earth uit 2006 had mij met openhangende mond aan het beeld gekluisterd. Onze planeet zoals je hem nog nooit gezien hebt…

Beste TV serie – Ik loop opnieuw verschrikkelijk op zaken achter, maar van wat ik gezien heb… de remake van Doctor Who, de klassieke BBC serie. De nieuwe Doctor Who is vaak spannend, verslavend en kent briljante afleveringen (vooral die van Steven Moffat’s hand, die dus overigens de leiding neemt voor seizoen 5!). De overkoepelende verhaallijn van de afgelopen drie seizoen (met David Tennant als de Doctor) laat ons vaak de donkere kant zien van wat het betekent een tijdreizend en bijna almachtige Time Lord te zijn. Kijk vooral uit naar de aflevering Blink en de drie-delige ontknoping van seizoen 4. Op de voet gevolgd door Firefly (had zo mooi kunnen zijn) en Shaun The Sheep (klei animatie FTW).

Beste boek – Zo mogelijk loop ik met het lezen van boeken nog meer achter dan het kijken van video’s, maar… The Scar van China Miéville uit 2002. Volgend op het al even briljante urban steam punk fantasy debuut Perdido Street Station uit 2000 verhaalt dit over een Waterworld achtige piraten stad die de oceanen bevaart, de reis van een gevangene, bizarre monsters uit de diepte en een gapend gat in de realiteit. Een genre-overstijgend en bijzonder divers verhaal wat heerlijk wegleest. Ook gewaardeerd: De Wetten Van De Magie van Terry Goodkind die met het 11e boek recent eindelijk tot een einde kwam. Maar aangezien die fantasy cyclus al voor 2000 begon telt die niet echt mee natuurlijk…

Beste album – zie ook mijn recente top 10 naar aanleiding van Halloween. Het enige vlak waarop ik enigszins bijloop, maar met een verzameling van meer dan 10.000 albums tegelijkertijd een moeilijke opgave. Ik zou hier zo 50 andere albums kunnen noemen die me ook diep geraakt hebben het afgelopen decenniummaar laten we in plaats daarvan zeggen… Bersarinn Quartet met het gelijknamige debuut uit 2008. Onwerkelijk mooie instrumentale ambient / electronica / trip-hop van cinematische proporties.

Epic fail – de millenium bug. Technisch stammend van voor dit decennium maar serieus, wat voor hype was dat nu helemaal??

 

Pyromaartje’s rijtje met flut

Beste Film – Hmm.. Ik heb wel een beste film in elk genre denk ik. Moeilijk om daar er eentje uit te kiezen. Als ik dan toch moet kiezen, dan zou ik gaan voor een film die over het algemeen mij het meeste aanspreekt. Dat zou dan zeker Big Fish moeten zijn. Een onschuldig fantasierijk, tikje dramatisch en met bizarre uitstapjes die toch weer bij elkaar komen gemaakt verhaal. Deze film kan ik, net als LOTR en Serenity (en nog veel meer) blijven kijken. Als je ‘blue’ bent kijk je deze film en wordt je toch steeds weer meegenomen.

Beste Boek – Op dit moment, er ligt nog een hele stapel op me te wachten, is dat de serie boeken ‘Een lied van IJs en Vuur’. Ik had een deel van het Rad des Tijds gelezen, toen ik het eerste deel hiervan kreeg. Wow, dat was wel even andere koek! Voor mij was het tevens ook de eerste keer dat ik dingen las, die bijna realistisch waren. Moord is gewoon moord en mensen doen nare dingen in oorlog, zelfs in fantasy. Het verraste me waarschijnlijk omdat ik nog niet veel fantasy heb gelezen, enkel de Hobbit en Rad des Tijds. Maar er gebeurt zoveel, er zijn zoveel mensen en gedachten die je kunt volgen, dat en vele plotwendingen en onverwachte gebeurtenissen houdt het zeer interessant.

Beste TV serie – Jammer dat het hier alleen over het decennium gaat, want Star Trek the Next Generation en Deep Space Nine zijn voor mij tijdloos. Al sleurden Firefly en Battlestar Galactica mij ook helemaal in space de afgelopen jaren. Maar heel eerlijk, ben ik ook braaf fan van de serie ER. Het is een beetje een slimmere variant van een soap, althans dat probeer ik mezelf dan maar voor te houden.

Beste Videogame – Videogames en ik.. sja, ondanks alle verwachtingen heb ik er toch wel een paar geprobeerd en ben ik wel een klein beetje een gamer geworden, een minigamer dan wel. Dit is voornamelijk te danken aan het uiterst verslavende World of Warcraft. Blizzard is de afgelopen jaren dan wel enthousiast bezig het spel te versimpelen, wat naar mijn mening het spel niet ten goede komt, maar het blijft toch een erg vermakelijk stukje escapisme. Het is een fijne manier om te ontspannen en je gedachten onschuldig te verzetten, terwijl je volksstammen Murlocs uit aan het roeien bent.

Epic Fail – Jeetje, er zijn zoveel Epic Fails! Momenteel is en blijft de allergrootste epic fail Napoleon Dynamite. Niet alleen omdat de film zo gruwelijk martelend slecht is, maar misschien nog wel meer omdat er blijkbaar nog zo’n “Adje” uit voort kon komen wat succesvol is?!?! Nederland Epic Fail!

 

Cubez’s rijtje met zut

Beste Film – De beste film(s) van dit decennium is niet zo heel moeilijk. The Lord of the Rings trilogie is duidelijk het fijnste wat dit decennium mij aan films heeft gebracht. Natuurlijk was Dr. Horrible’s Sing-A-Long Blog geweldig en de episch, de Dawn of the Dead remake uiterst gaaf en Dancer in the Dark prachtig, maar als ik de jaarlijkse nerdybeurs mag geloven zullen we minimaal de komende 20 jaar nog mogen genieten van Gandalf lunchboxes en Frodo en Sam actionfigures (inclusief limited edition leatherpants). En dat is iets wat alleen Gene Roddenberry en George Lucas was gelukt tot nu toe. Hoe dan ook was de eerste (en tweede, derde en vierde) keer LotR (The Fellowship of the Ring) in de bioscoop werkelijk een magische ervaring. En al moet ik toegeven dat ik op dit moment niet zoveel behoefte meer heb om de films te zien (wat mede komt door de overkill die we de afgelopen jaren hebben gehad) het is en blijft denk ik de beste film(reeks) die ik de afgelopen 10 jaar heb gezien.

Beste TV serie – Firefly of de nieuwe Battlestar Galactica…Firefly of Battlestar Galactica…hmmm, moet ik echt kiezen? Firefly is gewoon extreme fijnheid die veel te vroeg is gestorven en Battlestar Galactica is enorm spannend en geweldig geacteerd. Iene, miene, mutte…aaaah, screw dat, ik kies er gewoon lekker twee!

Beste Album – Een heleboel albums die ik geniaal vind blijken voor 2000 gemaakt te zijn, dus het was even zoeken. Maar goed, without further ado…het album Vespertine van Björk (op de voet gevolgd door Discovery van Daft Punk). Ik kan moeilijk uitleggen waarom, het is gewoon een zeer fijn album wat me na 8 jaar nog niet verveeld en dan moet er dus iets goed zitten.

Beste Videogame – World of Warcraft. Ja, in mijn rijtje geen obscure dingen, maar harde commerciële successen blijkbaar. Ik kan wel aan komen zetten met het uiterst geniale Portal, Team Fortress 2, Left 4 Dead of Neverwinter Nights, maar dat speel ik niet wekelijks meer. Er is maar 1 spel waar ik al sinds 2004 iedere maand netjes 14 euro voor neer tel om te kunnen spelen (en waar ik dus ondertussen al ongeveer 1000 euro aan heb uitgegeven…wait a minute…dat is een enge conclusie). En dan moet ik dat spel dus wel het beste vinden anders doe ik toch iets fout. Toch? 😛 *twitch*

Epic Fail – Windows Vista, need I say more?

 

V’ s rijtje met prut

Beste Film – Mulholland Dr. van David Lynch (2001).

Onbegrijpelijk, maar dan op een goede manier. Lynch is immer een onnavolgbaar filmmaker. Mulholland Dr. combineert het beste van de man: een continu nachtmerrieachtige sfeer, grappig geweld, enge seks en plottwist die zo onrealistisch is dat het een ongenaakbaar mooie film oplevert.

Beste boek – Consider the Lobster van David Foster Wallace (2005)

Een Amerikaanse essayist, filosoof, ex-tennisster en zelfmoordenaar op zijn schranderst. Wallace etaleert in een tiental essays op soms geniale wijze zijn liefde voor taal, literatuur, sociologie en achterlijke popcultuur. Hij reist in dit boek van John McCains verkiezingscampagnebus stampvol melige journalisten, via ultrarechtse talkshowhosts, via Kafka, naar de Adult Video News awards. Zijn verslagen zijn altijd hilarisch en gevat en uitgebreid gedocumenteerd met informatieve voetnoten a la: “Ms Jasmin St Claire allows butane gas to be pumped via PVC into her colon and set afire on expulsion, resulting in a 3.5-foot anal blowtorch for Cream Productions’ 1998 Blow it Out Your Ass.”

Beste Album – () van Sigur Ros (2002)

Met hun volstrekt unieke geluid bereikte de IJslandse post-rock band Sigur Ros een vooralsnog ongeëvenaard hoogtepunt in hun carrière en tevens het genre met het verschijnen van dit titelloze album. Groots en meeslepend zijn de acht nummers. En lang. Met de ijle kopstem van zanger Jonsi als voornaamste kenmerk bouwt de band in ieder nummer langzaam maar zeker naar een geestverruimende en meestal oorverdovende climax.

Beste Videogame – Half Life 2 van Valve Software Corp. (2004)

Goed, de game was visueel prima in orde en ook het verhaal was, voor een computerspel, nog best te behappen. Maar bovenal was het de gekmakende afwisseling die Half Life 2 bood, die het tot de meest verslavend game-ervaring van de afgelopen tien jaar maakte. Qua schieten hadden we natuurlijk al Wolfenstein en Doom en vanzelfsprekend Half Life 1 achter de kiezen. Maar nog niet eerder deed ik dat vanuit auto’s, hovercrafts of een hijskraan. Of met de meest geniale uitvinding in een game ooit: de nog altijd onvolprezen gravity gun.

Epic Fail – The X-files –  I want to believe (2008)

Een kleine 8 jaar na dato kwam een film uit die de inmiddels jammerlijke ter ziele gegane hitserie uit de jaren 90 weer nieuw leven in diende te blazen. Als voormalig fan van deze Amerikaanse serie, die van samenzweringen, aliens, autopsies en FBI-bureaucratie algemeen erkend film- en tv-materiaal wist te maken, dwong ik mijzelf deze film te zien zodra de bios dat toestond. Die dag kreeg het woord teleurstelling een nieuwe definitie. I want to believe, de tweede X-Files film, bleek een ongeïnspireerd, slecht uitgevoerd, low-budget rommeltje te zijn. Zelden leverden op zich sterke elementen als een Frankensteinachtig monster, pedofilie, religie en kanker zo’n sentimentele, onbegrijpelijke en met name niet-heftige draak van een film op.

 

Egregius’s rijtje met but:

Is er uberhaupt iets dit decennium uitgekomen wat beter was dan wat er al in de jaren ’80 of ’90 gedaan is?

Beste Film – Cube, by far. Oh nee, die is uit 1997 (en dan heb ik het niet over de Dorkside admin, die is van eerder). Hmm..ik moet zeggen dat 13 Tzameti het meeste adrenaline bij me opwekte. Goed, Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) en Babel (2006) waren eigenlijk ook hele mooie films. Fuck it, ik geef hem aan Aronofsky’s The Fountain (2006), puur uit sympathie dat hij het gewoon weer geflikt heeft iets ongelofelijks en origineels neer te zetten, ondanks alle tegenslagen. Doorzetters, dat is wat ik vaker wil zien in 2010+.

Beste Documentaire – Oeh lastig. Ik heb eigenlijk niet zoveel gezien behalve wat Irak-oorlog-kritische docus, en conspiracy-theory docus. Maar Genghis Blues was toch wel de indy topper in het genre voor me. Zo verfrissend om zo’n goed geslaagde low-budget docu te zien die met zoveel liefde is gemaakt, en het sympathieke verhaal vertelt van een blues zanger wiens bescheiden droom uitkomt. Oepsdieisuit1999.

Beste Videogame – De computerspellen waar ik de meeste lol aan heb beleefd zijn Bard’s Tale (1985), Master of Magic (1994), Master of Orion 2 (1996), Dune II (1992), maar Dwarf Fortress pwns my soul. ‘Nuff said.

Beste Album – Eigenlijk wil ik m’n vingers hier niet aan branden, want er is gewoon teveel, zelfs in het afgelopen decennium. Maar ik ga Magyar Posse zeggen, met hun album Random Avenger.

Epic Fail Wat mij betreft het feit dat Transformers-fans, over de hele wereld, er gewoon weer ingestonken zijn, en weer hun geld aan Michael Bay gedoneerd hebben. Serieus, hoe kunnen jullie dit soort gedrag aanmoedigen?

Geschreven door , , , , en op 31 december 2009

Reageer

Anti-Spam vraag :