0

Tim Burton – De zwartgallige dood van Oesterjongen & andere verhalen; De feestdagen van Stokjesjongen.

oesterjongen2Er was eens…

Hans Christian Andersen. Een imposante doch lelijke kerel, en niet geheel verwonderlijk lijkt één van zijn bekendste sprookjes dan ook sterk autobiografisch. Die van het lelijke eendje dat er zo afstotelijk eruitziet, dat niets of niemand met hem te maken wil hebben. Burton, wiens macabere humor aanvankelijk niet door zijn eerste werkgever Disney, kon worden gewaardeerd, zal dat gevoel herkennen. Zijn bundeltje ‘De zwartgallige dood van Oesterjongen & andere verhalen’ staat vol lelijke wondertjes der natuur. Freaks. Monstrositeiten. En van een aantal komen we te weten hoe zij de feestdagen beleven. De lezer wordt door Burton meegevoerd in een schimmige en naargeestige wereld vol groteske kindertjes. In elk hoofdstukje maken we kennis met één ervan. En voor kenners van de schepper van Skeleton Jack, de lijkenbruid, en de duivelse Beetlejuice zal het niet tot de verbazing wekken dat de kinderen uit deze bundel niet bepaald rondbanjeren in een regenboog-achtige Teletubbies-wereld vol oneindig geluk, maar ligt er voor hen eerder een grimmig, zwartgallig – en ja, vaak ook geestig – noodlot op de loer.

Death to innocence!

Of het nu gaat om mummiejongen die moeite met de andere kinderen op school heeft omdat hij voortdurend maagden wil offeren, het meisje dat alleen kon staren, of de superheld Vlekkenjongen met de volstrekt zinloze gave overal vlekken achter te laten, je gaat van elk karakter houden. Het blijven wel allemaal kindertjes natuurlijk. Zelfs robotjongen, de inteeltbaby van de magnetronoven. De fraaie vormgeving draagt hier zeker aan bij. De kleine gedichtjes die elk kindje beschrijven zijn uiterst schattig, en verhogen de Carebear-knuffelscore van de bundel met een factor 10. Om nog maar te zwijgen van de passende illustraties van Burton zelve, in de hem zo typerende wijze: onschuldig ogende enorme koppen met grote, zwarte ogen op een klein, teder lijfje dat welhaast bezwijken moet onder een hoofd met de proporties van een wereldbol. En dan ook nog eens in een mooie hardcover. Damn, dit is bloed-in-een-blikje voor doorgewinterde goths en ander vleermuisgespuis.

Dorkies en Stokjesjongens

En met de feestdagen voor de deur moet het een schrale troost zijn dat hoe somber je kerst ook zal verlopen, het zal je toch altijd nog wel beter vergaan dan Houtskooljongen tijdens de feestdagen of Stokjesjongen die bij het versieren van de kerstboom ontdekt dat deze er eigenlijk gezonder uitziet dan hijzelf. Dat enkele van de vertederende gedichtjes Kerst als invalshoek neemt, maakt Burton’s ‘Zwartgallige dood van Oesterjongen & andere verhalen’ dan ook tot een prettig onaangenaam kerstcadeautje voor liefhebbers van Burton’s werk. Voor liefhebbers inderdaad, want het is wel een ‘acquired taste’, zoals wijnkenners weleens genoegzaam slissen wanneer ze hun druipende neus uit een glas Aldi-wijn tillen. Zo ook met Burton. Zijn gothische en zwartgallige humor moet je wel liggen. Had je al niets met films als ‘Edward Scissorhands’ of ‘James & the Giant Peach’ vol gelijksoortige zonderlingen, dan vind je hier niets van je gading. Liefhebbers, zoals ondergetekende, doden hiermee echter op aangename wijze de Kerst samen met de niet-zo-knuffelige-Jongen-met-de-spijkers-in-de-kop. En zetten de figuurtjes ervan alvast op hun verlanglijstje voor volgend jaar waarna ze onmiddelijk een ticket boeken voor Burton’s expositie in het prestigieuze MoMa te New York. Je merkt het al. De freaks, zij leven nog lang en gelukkig…

oesterjongen5

avatar geschreven door op 15 december 2009

Reageer

Anti-Spam vraag :