0
Gamer (2009)
Bij aanvang was ik 100% zeker dat ik Gamer niet echt boeiend zou vinden. De trailers gaven het idee dat het een standaard actiefilm zou zijn met een geinige maar niet al te diepzinnige insteek. Maar ja, ik ben ook maar een zwak mens met soms een zwak moment, en dan kan het gebeuren dat na een reeks met introverte en subtiele films er een behoefte ontstaat aan wat simpels. En wat is simpeler dan de mannelijke oerdrang naar geweld? Om te zorgen dat ik niet in een testosteron-gevoedde woedegolf oude vrouwtjes op straat zou aanvallen heb ik dus maar Gamer aangezet. Tot mijn grote verbazing begonnen mijn ogen niet te bloeden van ellende en (daar gaan mijn laatste restjes zelfrespect) werd ik op bepaalde punten zelfs nog enigszins vermaakt ook.
Hopelijk kun je je Crank nog herinneren, geschreven en geregisseerd door Mark Neveldine en Brian Taylor. Ditzelfde team is ook verantwoordelijk/schuldig voor Gamer, wat een paar thema’s van hun oudere film pakt en ze naar een ander (krankzinnig) niveau tilt. Er zaten een paar subtiele hintjes in Crank dat het geheel zich misschien in een computerspel afspeelde. De 8-bit intro en uittro, de onverwoestbare hoofdpersoon, de GTA-vibe, etc. Nu krijgen we dus een film die de scheidslijn tussen werkelijkheid en spel nog dunner maakt, met alle subtiliteiten die we van een Nedelvine/Taylor productie mogen verwachten; creatief sadisme, een hoog tempo, en meer topless dames dan op de wekelijkse wet t-shirt night in huize Bartelen.
In Gamer volgen we meneer Kable, gespeeld (pun unintended) door Gerard Butler. Deze beefy gast is een ter dood veroordeelde crimineel die zijn executie probeert te vermijden door mee te doen aan het gigantisch populaire televisieprogramma Slayers. Alle kandidaten zijn criminelen die dankzij een onzinnig wetenschappelijk proces een soort van biologisch IP-adres krijgen waar anderen op in kunnen loggen. Hey, niemand beweerde dat dit een realistische docu zou worden. Anyways, het gevolg is nu dat de ter dood veroordeelden kunnen meedoen in Slayers, waarin zij de controle over hun lichaam opgeven en op afstand worden bestuurd door anderen en in teams elkaar mogen afslachten. Overleef 30 speelsessies en je straf wordt kwijtgescholden. Waar ken ik dat concept toch van? Oh ja, de qua looks vrij vergelijkbare Death Race. Maar waar die laatste gewoon werkt als simpel entertainment, is er met Gamer iets meer aan de hand.
Ja, het is een actiefilm met een hoop geknal en explosies en vuur, maar er zit een heel erg creepy kant aan. Zo zien we een eerder ‘spel’ van dezelfde maker als Slayers met de naam Society. Hierin kunnen mensen zich aanmelden als een personage, ieder (voor veel geld) bestuurd door een speler die vanuit de woonkamer een persoon onder zijn of haar beheer heeft. Al deze levende avatars komen in een Sims-achtige omgeving samen en worden daar als wish-fulfillment marionetten gebruikt. De ultieme manier om een leven in je handen te hebben en iemand te laten doen wat je maar kunt bedenken. Aangezien het hier gaat om een Nedelvine/Taylor project komt daar een hoop ontblote dames en (zelf)destructief gedrag bij kijken, maar ergens is dat niet eens zo vergezocht. Zodra je complete controle over een ander levend wezen hebt, wordt de verleiding dan niet groot om de extremen op te zoeken en je duistere kant los te laten? Jij zit veilig thuis, achter een beeldscherm, en de speler onder jouw beheer heeft niets te zeggen over de acties die je uit moet voeren. Dit geldt ook voor de vrouw van hoofdpersoon Kable, die meespeelt in Society omdat ze het geld nodig heeft en zodoende bestuurd wordt door een ranzige, halfnaakte dikzak die er op kickt om zijn creepy fantasieën werkelijkheid te maken via zijn avatar. Yikes.
Als het idee om een willoze slaaf te zijn voor een onbekende niet erg genoeg was, doet Slayers er een schepje bovenop. Naast de optie om 30 sessies te overleven en de doodstraf te ontlopen is er ook de optie om maar één sessie te hoeven overleven. Enige nadeel; je wordt hierbij tijdelijk ge-herprogrammeerd tot een zombie-achtig figuur dat maar één activiteit kan uitvoeren. Je wordt een achtergrondfiguur wiens voornaamste doel is om kannonnenvlees te zijn. Zo is er een dame die tijdens een aflevering, waarin projectielen en brandende auto’s door de straten van het speelveld vliegen, niets anders doet dan constant de straat op en neer lopen. En zo zijn er overal hulpeloze mensen wiens enige functie is om de kijker te amuseren met hun onvermijdelijke dood. Hilarisch, wansmakelijk en ongemakkelijk tegelijk.
Ondanks een aantal van deze wat macabere concepten is Gamer geen semi-filosofisch werkje dat je leven zal veranderen. Net als het programma Slayers zit de aantrekkingskracht hem in de brute actie. Mensen met epilepsie opgepast, want de editing is razendsnel en de combinatie van glitchy effecten over de beelden plus een camera die zo hard schudt dat het lijkt of je Aardbeving TV zit te kijken maakt het wat hectisch om te volgen. De actie is gritty en heftig, al kakt deze in de tweede helft van de film hard in en zal de interesse vermoedelijk ook snel opdrogen. Gamer raakt tegen het eind het spoor bijster en moet zonodig met een cliché-situatie eindigen. Verwacht geen bevredigende climax, en bereid je voor op een wat teleurstellende ervaring daardoor. Alsof de makers het ook wel genoeg vonden zo en er snel een eind aan wilden breien.
Gerard Butler is op zich degelijk als Kable, maar zoals altijd in dit soort films moet hij achteraf onschuldig blijken. Het Amerikaanse publiek is blijkbaar nog steeds niet klaar voor een actieheld die geen goedzak is die buiten zijn schuld om in de bak terecht is gekomen. Gaap. Michael C. Hall is best prima als de biljonair (en oh zo obviously EVIL) Ken Castle die de concepten Society en Slayers heeft bedacht. Misschien bekend uit de serie Dexter, die ik nog steeds eens moet proberen.
Gamer is een mix van interessante en best wel macabere concepten die helaas door de actiefilmformule van hun kracht worden ontdaan. Leuk om een keer te zien, maar als de credits eenmaal langskomen zal de replaywaarde vermoedelijk niet zo hoog blijken.
geschreven door Bartelen op 2 januari 2010
