4
Ultimates (Volume 1 & 2)
We hebben al een kort kijkje genomen in Max, het adult label van Marvel Comics met de serie Alias als indrukwekkend paradepaardje. Een jaar eerder was Marvel echter al bezig met het opnieuw uitvinden van zichzelf. Een terugkerend probleem was namelijk de tientallen jaren aan publicaties die nieuwe lezers nogal af zouden schrikken. Als je bijvoorbeeld een serie als Spiderman wil gaan lezen dan weet je toch ook niet waar te beginnen als de recente nummers qua nummering al dik in de 600 zitten? Ook waren sommige karakters wat te stoffig en braaf vergeleken met de wat extremere concurrentie. De oplossing kwam uiteindelijk in de vorm van Ultimate Marvel, een aparte lijn die los staat van de ‘normale’ uitgaven en wiens titels samen en nieuw onderling consistent universum vormen.
Het uitgansgpunt van de Ultimate lijn was een herstart van de meest populaire series met een wat hippere, slickere insteek. Ultimate Spiderman was de eerste uitgave en had een tienerversie van Peter Parker in de hoofdrol die niet meer als fotograaf werkt maar als webmaster voor de Daily Bugle. Kort hierna volgde Ultimate X-men die wat stoerdere (en jongere) versies van de bekendste mutants hun ding liet doen. Maar de grootste klapper was toch wel de nieuwe herstart van de Avengers, hier simpelweg de Ultimates geheten. Waar Spidey en de X-men iets meer gericht waren op de jongere lezer had de Ultimates juist een volwassener publiek als doelgroep. Geschreven door Mark Millar (ook de man achter de aankomende Kick-Ass film) en met bijzonder fijn tekenwerk van Bryan Hitch, werd de Ultimates een van mijn favoriete series om te volgen. Een comic die ik eigenlijk iedereen met plezier aan kan raden. Nee, serieus! Lezen die hap!
De grote kracht van Mark Millar is zijn vakmanschap in het neerpennen van gigantisch entertaining verhalen vol met bijdehante en arrogante personages en een hoop episch aanvoelende problemen. Zijn 12-delige Wolverine storyline is een perfect voorbeeld, maar omdat er een hoop personages in voorkomen is wat voorkennis wel fijn. Dit probleem is dus mooi omzeild bij de Ultimates omdat we de meeste figuren voor de eerste keer leren kennen. Nou ja, niet 100%, want in de series Ultimate Spider-man en X-men wordt al wel een basis gelegd voor de setting. Zo is de nieuwe ‘versie’ van Nick Fury al geïntroduceerd en is de Hulk al een keer opgedoken, maar je pikt al die missende kleine brokjes info snel genoeg op bij het lezen.
Issue 1 begint al lekker sfeervol met het door de Amerikanen binnenvallen van een Nazi-faciliteit in 1945 waar een opvallend geavanceerd wapen zou worden gebouwd. Steve Rogers, ook wel bekend als Captain America, leidt de aanval. Deze passage zou wel eens de basis kunnen vormen voor de aankomende Cap America film die in 2011 het daglicht moet zien, en die zich tijdens WWII afspeelt. Kan niet wachten! Maar goed, dat terzijde. Door omstandigheden komt Rogers uiteindelijk in de ijskoude Atlantische Oceaan terecht en verdwijnt spoorloos.
We springen 60 jaar verder, en maken kennis met multimiljardair en flamboyante ladiesman Tony Stark. De Ultimate versie van dit personage is een flinke alcoholist (in de ‘originele’ comic is hij al weer flink wat jaren sober gebleven) en heeft een interessante motivatie om in het loodzware Iron Man pak te kruipen. Stark wordt ingelijfd bij S.H.I.E.L.D., de organisatie die Amerika veilig moet houden van elk soort gevaar en geleid wordt door Nick Fury. Hank en Janet Pym zijn al aangesloten onder hun pseudoniemen Giant Man en de Wasp. Bruce Banner probeert al een tijdje de Super Soldier formule die Captain America destijds zijn krachten gaf na te maken, maar frustrerend genoeg komt er weinig schot in de zaak totdat een bepaalde bevroren oorlogsheld uit de oceaan wordt gevist…
We leren ook Thor kennen, een Scandinavische hippie die weigert zich aan te sluiten bij het militar-industriële complex totdat de president het budget voor internationale hulp verdubbelt. Whattaguy. Tegelijk is zijn identiteit ook een mysterie… is hij écht een god die op onze planeet rondwandelt of toch maar een man met een geschiedenis van mentale verwarring die op de een of andere manier freaky powers lijkt te bezitten? Later sluiten black ops professionals Black Widow en Hawkeye zich ook nog bij de groep aan, met Quicksilver en Scarlet Witch als de wat neerbuigend op niet-mutanten neerkijkende hekkensluiters.
Een kleurrijke cast dus, met allemaal larger-than-life persoonlijkheden en hun arrogante/egoïstische kanten. Iedereen omarmt zijn Innerlijke Eikel, wat de entertainmentwaarde eigenlijk alleen maar groter maakt. De ontdooide Captain America is hier een prachtig voorbeeld van; hij volgt zijn stricte jaren ’40 normen en waarden maar denkt er niet twee keer over na om iemand die z’n boekje te buiten gaat in elkaar te schoppen. Alle personages hebben zo een duistere kant, maar dit domineert gelukkig niet echt. Er is meer dan genoeg ruimte voor humor, catchy dialogen en spektakel.
Een nadeel van Volume 1 (de eerste 13 nummers) is de wat slome start. Op de Cap America intro na duurt het een paar nummers voor e.e.a. op gang komt, maar als het tempo er in zit is er ook geen houden meer aan! Volume 1 eindigt met een gigantische battle tussen de Ultimates en een vloot buitenaardse shape-shifters en elke explosie, elke vette quote, elke klap brandt zich een weg naar de plezier-centra van je brein. Het voelt allemaal waanzinnig filmisch aan, en deze eerste storyline zou dan ook een intens heftige film vormen. Het maakt me niet uit met welke kwaadaardige godheid, maar ik zou met plezier een Faust-achtige deal maken om deze comic op een groot scherm te zien.
Volume 2 doet alles wat een opvolger van een serie als deze zou moeten doen; alle ontwikkelingen vloeien logisch voort uit volume 1, de karakters doen werkelijk nieuwe dingen en evolueren, en de schaal waarop dingen gebeuren wordt nóg groter.
In deze tweede storyline gaan dingen de verkeerde kant op voor de Ultimates. Iemand lekt extreem gevoelige informatie naar de pers, Nick Fury’s motivaties zijn misschien toch niet zo nobel als ze eens leken, Thor keert het team de rug toe maar is ook verdacht van enkele shady activiteiten, en er blijkt een verrader in het team te zitten. Omdat er geen introducties meer nodig zijn is er meer tijd voor plotontwikkelingen, en boy oh boy daar zijn er genoeg van. Elk issue eindigt met een ‘oh shit’ moment en je zult deze comic vermoedelijk in no-time gelezen hebben. Zeker als er een ‘evil’ versie van de Ultimates op Amerika wordt losgelaten en we weer naar een spectaculaire eindconfrontatie toewerken met als hoogtepunt een uitklapbaar 8-pagina panorama-overzicht. Mijn innerlijke geek explodeerde van plezier op dat punt.
Sure, de serie heeft soms wel wat weg van military hardware porn, met al die tanks en jeeps en F16′s en mitrailleurs, maar als je een comic geek bent en de inhoud van je ondergoed wordt niet significant vochtiger bij het zien van niet één maar een hele VLOOT aan S.H.I.E.L.D. Helicarriers dan zijn wij duidelijk uit incompatibel hout gesneden.
Verzamelaars opgelet; volume 1 is opgesplitst in 2 bundelingen, met de titels ‘Super-human’ en ‘Homeland Security’. Volume 2 is dan weer opgesplitst in de winkels te vinden onder de titels ‘Gods and Monsters’ en ‘Grand Theft America’. Er is ook een Omnibus uitgegeven die de eerste twee storylines verzamelt op lekker oversized formaat.
Later is ook een derde volume uitgebracht, geschreven door Jeph Loeb. De man was misschien nog competent in zijn Batman periode, maar levert de laatste jaren alleen maar walgelijk simpele prutverhaaltjes die het moeten hebben van cameos en achterlijke plotwendingen. De Ultimates worden compleet verpest door deze ‘schrijver’, die al het voorgaande materiaal niet eens gelezen lijkt te hebben. Ineens draagt men kleurrijk spandex, zijn alle persoonlijkheden compleet anders (een Thor die ineens in Ye Olde Engels praat, Wasp is spontaan geen Aziatische dame meer, etc) en gedraagt iedereen zich als een hersendode kleuter. Negeren die hap! Er wordt op dit moment ook gewerkt aan een 4e reeks met Millar weer aan het roer. Nog even afwachten of die uiteindelijk de vergane glorie kan terugbrengen.
De (eerste twee volumes) Ultimates is perfect comic-vermaak. Mensen die normaal niks met Marvel hebben kunnen hier de fijnheid van een van de interessantste groep personages ervaren in een verhaal dat nergens kinderachtig wordt. Met de Avengers film gepland voor 2011 waar zo’n beetje dit hele team in zal voorkomen is dit ook nog eens een zeer prikkelend voorproefje. Niet te missen, baby!
geschreven door Bartelen op 18 januari 2010
Grappig dat je (Ultimate) Nick Fury laat zien, gebaseerd op Samuel L. Jackson. Ik heb hem langs zien komen in de Iron Man 2 trailer, compleet met ooglap.
[irony modus on] huh, zombies pimpen met het loopvermogen van Dolf Jansen en een waardige Sherlock Holmes omtoveren tot een voorloper van James Bond is allemaal te verkroppen, maar geef Thor vooral geen accentje? [irony mode off]
OK, I’ll bite. De genoemde voorbeelden zijn niet te vergelijken. Zombies zijn een veel te breed concept waar geen ‘zo horen ze te zijn’ bij hoort en iedere schrijver een eigen interpretatie van kan hebben (en al aan heeft gegeven). Zelfde als de manier waarop Ritchie ‘zijn’ Holmes naar het scherm wil brengen. Of dat klopt met het boek? Niet echt, maar hij is niet verplicht zich daar aan te houden. Verschil in medium en X jaar in verwachtingen van het publiek helpt ook mee neem ik aan.
Maar Thor is in Ultimates al zeer consistent neergezet als normaal sprekende, laidback hippie gast met een duidelijke politieke voorkeur. Deze interpretatie maakt hem een fascinerend personage, juist omdát deze zo anders dan ‘normale’ Marvel Thor is. En Loeb spoelt dat (en vele soortgelijke neergezette karakterisaties) door de plee zonder duidelijke reden IN DEZELFDE SERIE. Het is hetzelfde als Picard in seizoen 4 van TNG ineens een Mexicaans accent en een godcomplex geven.
Hier komt geen ironie bij kijken, dit zijn gewoon werelden van verschil.
Nee joh… dat is een Reboot van de serie! Zo heet dat tegenwoordig!