1
Charlotte Gainsbourg (& Beck) – IRM
Wie kent het niet? Het meest erotische nummer uit de popmuziek Je t’aime… moi non plus, waarin zanger Serge Gainsbourg en actrice Jane Birkin elkaar hijgerig de liefde verklaren. Het was een kwestie van tijd totdat dit tot een begaafd kindje zou leiden. Haar naam is Charlotte Gainsbourg, en inderdaad, ze erfde menig ouderlijk talent. Ze acteerde niet onverdienstelijk in arthouse-films als 21 Grams, The Cement Garden, en recent in Lars von Trier’s Antichrist. En inmiddels is tevens haar derde album uit, IRM. Deze afkorting is Frans voor MRI, de medische scanapparatuur waar Charlotte twee jaar geleden zelf aan moest geloven toen ze werd opgenomen voor een hersenbloeding.
Storende electronica
Voor haar nieuwste album werkte ze samen met een ander wonderkind, producer/zanger Beck, bekend van wereldhit Loser. Niet geheel verwonderlijk ademt IRM de sfeer van Becks ingetogen cd Mutations. Hij schreef dan ook de meeste nummers, en zingt zelfs mee op de single Heaven can wait, een loom popnummer met Beatles-achtige arrangementen. Toch is dit meer dan een Beck-album waar de vocalen zijn ingeruild voor een hip zangeresje die net als de meester zelf meer harmonieus praat dan zingt. Zo is de titeltrack een vertaling van Charlotte’s indrukken gedurende de luidruchtige kakofonie in de MRI-scanner. Het resultaat is een aangename brei van storende electronica vol zinnen als “Leave my head demagnetised, tell me where the trauma lies”.
Zelf ook maar de MRI in?
Verder heeft Charlotte goed naar de fenomenale droompop van haar vader geluisterd, wat vooral te horen is op de Franstalige nummers zoals La collectionneuse. De Afrikaanse drumpatroontjes op het nummer Voyage vormen ongetwijfeld een dikke knipoog naar de Gainsbourg Percussions van vaderlief. Beck levert dan weer onweerstaanbaar krakende Tom Waits-achtige achtergrondzang op het chaotische Greenwich Mean Time en het fraaie In the end, waar de geest van songwriter Elliot Smith rondwaart. Zo experimenteel als vader Serge wordt het echter nergens. De chaos blijft te veel binnen de lijntjes. Niet zo vernieuwend als haar ouders destijds dus, maar desalniettemin een verrassende smeltkroes van Amerikaanse folk en Franse pop.
geschreven door Doctor Clavin op 10 februari 2010
Fascinerende clip, lekker nummer. Ik zou zo verliefd op haar kunnen worden.