0
Stephen Lynch – 3 Balloons
Ik weet niet hoe hij het flikt, die Stephen Lynch, maar ik kan maar niet m’n lach inhouden iedere keer dat ik één van z’n platen beluister. En licht tot m’n verbazing, hij heeft het weer voor elkaar gekregen, dit keer met een studioalbum.
Het eerste album A Little Bit Special van muzikale komiek Stephen Lynch uit 2000, was ook al een studioalbum, maar niet geheel geslaagd. Z’n collectie net iets ‘te’ grove songs van Stephen over het leven met songs als HermAphrodite (over een geliefde), Special (over Special Ed, z’n jeugdvriend), en Priest (over… uhh…) waren grotendeels hilarisch, maar misten net iets. Productie was wat basic, maar vooral het publiek miste. Z’n volgende albums (waar de beste songs van het eerste album ook op terugkwamen) waren dan ook allemaal live voor een publiek opgenomen. En dat voegt net wat toe: je komt zo veel makkelijker in een humoristische sfeer, want hoe stom ook, het is makkelijker lachen als anderen al lachen. Het heeft gewoon wat intiems: Stephen Lynch, op z’n akoustische gitaar, vibend met het publiek en inspelend op hun reacties. En Stephen kan dat wel; check bijvoorbeeld crowd-favorite Superhero, waar hij suggesties vanuit het publiek live meeneemt wat betreft wat voor superhelden in z’n song voor moeten komen (opvallend veel lichaamsdelen komen daar in voor trouwens).
En nu dus weer een studio-album? Na wat wenkbrouwfronswerk van mijn kant, zag ik dit:
“My last two albums were recorded live in concert, just guitar and voice, and I wanted to do something different this time. Whenever I write or perform a new song, in my head I hear pianos and drums and tubas and string sections and jug bands and children’s choirs. I want you to hear those things too. Except we couldn’t find a children’s choir whose parents would let them sing about drug mules and transsexual prostitutes. Maybe next time.” -Stephen Lynch
Het eerste nummer, Waiting, begint al slightly over-the-top dramatisch en al snel kweelt Stephen:
De viool zet in, en ik ben verkocht.
De songs zijn grotendeels nog steeds puur Stephen met gitaar, onschuldig beginnend met vlagen van over-the-top grofheid en absurditeit, maar de arrangementen en productie steken beter in elkaar dan ik van hem gewend ben. Alles klinkt grootser. En iedere keer als ik dreig te twijfelen aan het gebrek aan publiek zingt Stephen weer iets waardoor ik hardop in de lach schiet, bijvoorbeeld als hij in de song Fishin’ Hole achtereenvolgens z’n zoon, z’n vrouw, de bar, z’n eigen aars en degene die hem een spiegel verkocht heeft voor asshole uitmaakt.
Wat wel anders is is dat sommige nummers niet per sé super grappig zijn, maar gewoon heel erg lekker. Zoals Crazy Peanuts en The Ballad of Scarface. Maar misschien is dat puur omdat ik niks met Charlie Brown heb en de film niet gezien heb. Dat refreintje met chorus op Crazy Peanuts echter, dayamn wat catchy. Daarentegen zou een nummer als Medieval Bush qua text waarschijnlijk beter hebben gewerkt met een live publiek, alhoewel de middeleeuws aandoende instrumentatie dan weer niet tot z’n recht zou komen.
Persoonlijke favoriet is voor mij A History Lesson, waar Lynch schijnbaar met de geluidsman terwijl de microfoon nog open staat praat over z’n verleden als leraar, en ‘off the cuff’ een aantal voorbeelden geeft van de rijmpjes waarmee hij de basisschoolkids feitjes leerde. Gandhi is what you said // an Indian with a bald head // And he was a bit underfed // Write it down, muthafukkas!
Minder geslaagd vind ik de afsluiter Hallelujah, een gospel song gewijd aan z’n favoriete ‘paar’. Daarentegen mucho respect voor de semi-sarcastische lofzang America in Bob Dylan-style.
Ah well, zojuist het album voor de vijfde keer beluisterd in 3 dagen, en die stomme grijns komt iedere keer weer terug op m’n gezicht. Voor een komiek met een gimmick doet hij het niet slecht.
- Waiting
- Fishin’ Hole
- Dear Diary 1
- Crazy Peanuts
- 3 Balloons
- Dear Diary 2
- Medieval Bush
- A History Lesson
- Dear Diary 3
- You (Prettier Than)
- The Ballad of Scarface
- America
- Dear Diary 4
- Hallelujah
geschreven door Egregius op 22 februari 2010
