1
Civil War
Bij de meeste Marvel comics die ik nog wil reviewen heb ik een terugkerend probleem: ze komen direct uit wéér een groot event rollen, op dezelfde manier dat House of M ook een grote invloed had op een zooi series. Nu was HoM als concept niet ideaal; het draaide allemaal om een alternatieve realiteit die uiteindelijk weer teruggedraaid werd. Het verhaal an sich vind ik nog steeds lekker vermakelijk, maar als ik er jaren later op terugkijk is het voornaamste gevolg het drastisch inkrimpen van de hoeveelheid mutanten in het Marvel universum geweest. Dat was een aardige poging, maar kon heftiger. Mensen die liever zagen dat de status quo écht eens omver werd geblazen konden in 2006 hun lol op. Civil War kwam, zag en overwon.
Zoals meestal met dit soort grote events was er een maandenlange aanloop naar het hoofdverhaal. Het overkoepelende gegeven is dat de gemiddelde Marvel burger het beu is om constant het slachtoffer te zijn van situaties die door superhelden zijn ontstaan. Zo had Manhattan flink te lijden onder de gebeurtenissen van Nick Fury en zijn Secret War, werd de tot dat moment redelijk stabiele Hulk krankzinnig en sloopte half Las Vegas (in Fantastic Four nummers 533 en 534), en ging een WMD af in Philadelphia tijdens een missie van Captain America. Amerikaanse politici, aangespoord door het publiek, beginnen te werken aan de ‘Superhuman Registration Act’. Dit wetsvoorstel houdt in dat superhelden niet zomaar op eigen houtje mogen opereren maar zich officieel bij de overheid moeten registreren (en dus ook hun geheime identiteit vrijgeven), en zo training krijgen, een salaris, en alle voordelen die gelden bij werken voor een overheidsinstantie.
Tony Stark, die als Iron Man een flinke upgrade heeft gekregen na de Extremis storyline, is een voorstander van dit wetsvoorstel. Hij voorspelt dat dit nog een milde variant is, en als iedereen hier in meegaat kunnen de voornaamste helden hun best doen de nieuwe situatie zo pijnloos mogelijk te maken. Als dit voorstel van tafel wordt gegooid zal de overheid vermoedelijk zwaardere maatregelen nemen als de volgende keer weer een heftige crisis ontstaat dankzij de superheroes, iets dat onvermijdelijk lijkt te zijn.
In Civil War nummer 1 zien we precies gebeuren wat Iron Man al heeft voorspeld; tijdens de opnames van een reality-programma over het New Warriors team (wat bestaat uit voornamelijk C-list superhelden) die een groep villains proberen te arresteren vindt een explosie plaats die de stad Stamford haast van de kaart veegt. Het publiek reageert woedend en schreeuwt om bloed, en de Marvel helden worden wat nerveus. Zal dat wetsvoorstel toch werkelijkheid worden en door deze situatie extra snel door de Senaat heen worden geknald? De meningen zijn ook verdeeld; Mr. Fantastic (je weet wel, die stretch-dude van de Fantastic Four) en Tony Stark zijn grote voorstanders van het concept, Captain America en Luke Cage zijn weer helemaal tegen en vinden dat de overheid gewoon ze pote thuis moe houwûh.
Tijdens een discussie tussen Cap en Maria Hill (de directrice van S.H.I.E.L.D. sinds Secret War) die al snel uitloopt op een confrontatie, wordt het eerste schot in de Civil War gelost; Captain America duikt onder en Iron Man leidt het initiatief om zijn oude vriend en al zijn sympathisanten in te rekenen. De lijn in het zand is getrokken, en de superhero community wordt door midden gespleten. Onderlinge strijd lijkt onvermijdelijk. En wat zijn eigenlijk de gevolgen als een van beide partijen ‘wint’?
Het uitgangspunt van Civil War was opvallend sterk. Een keer géén supervillain die de wereld bedreigt, maar een vrij logisch lijkende ontwikkeling in de Marvel setting. Zou jij je veilig voelen als overal mensen met superpowers rondrennen en onderling constant confrontaties aangaan? Als ik een (veel te strak) spandex pak aantrek en me The Reviewer noem, kan ik dan zomaar zonder verantwoording af te leggen mijn gang gaan? Interessante vragen die eens gesteld moesten worden. En een extra fijne bijkomstigheid; er is niet echt een ‘slechte’ partij. Zowel Tony Stark and Steve Rogers hebben goede punten, en het is erg gaaf om zowat alle Marvel good guys eens tegenover elkaar te zien staan.
Alleen jammer dat de pro-registration groep dan wel enkele héle out of character beslissingen maakt om de tegenstanders in te rekenen. Schrijver Mark Millar is op zich best goed in het ver-eikelen van zijn personages, en waar dat in zijn Ultimates zorgde voor een geweldig eindresultaat is het nu in het ‘echte’ Marvel universum soms een tikkeltje wrang. Ik vind het moeilijk om voor te stellen dat Tony Stark én Reed Richards beide een plan goedkeuren om bijvoorbeeld supervillains in te zetten om hun ex-collega’s op te sporen. Ook al hebben ze een techno-babble nano-prutje in hun lichaam waarmee ze met een druk op de knop uit kunnen worden geschakeld, dan nog… De kritische lezer kan wel wat gaten prikken in het verhaal, al dendert het met zo’n heerlijk sneltreintempo door dat je al snel wordt afgeleid door de volgende showdown of ontwikkeling.
En de visuals! HOLY SHIT! Steve McNiven is da mán! Elke pagina is een genot om via je oogkassen op te nemen, ook dankzij het fijne inkt- en kleurwerk. De mate van detail is indrukwekkend, en onder de pen van McNiven voelt alles lekker realistisch aan. Kudos voor de manier waarop de kostuums worden gevisualiseerd. Eindelijk lijken die gekleurde pakjes eens écht gemaakt van een haast tastbaar stofje. Details, maar wel erg fijne.
De massa-scènes zijn talrijk en vormen elke keer weer een ‘spot the superhero’ test. Gaaf om te zien wat voor amper gebruikte Marvel karakters op de achtergrond te zien zijn. Millar en McNiven geven de hardcore comic geek een hoop kleine momenten om over te grinniken.
Civil War gooide zoals gezegd de status quo lekker om. Bepaalde figuren keren terug na een lange afwezigheid (inclusief een zekere zwaarbewapende brombeer), we krijgen op de X-men na een bizar grote groep personages uit alle hoeken van de Marvel setting te zien zonder dat het verhaal hier negatief door beïnvloed wordt, en de 7 issues die Civil War omvatten staan bol van de gebeurtenissen. Je hebt vermoedelijk zelfs het idee dat je een hoop details mist, en dat kan op zich wel kloppen. Zo als bij elk groot crosover event zijn er een hoop tie-in comics uitgegeven. Sommigen zijn duidelijk belangrijker dan anderen.
Zo maakt Peter Parker een van de meest interessante ontwikkelingen door. Het begint allemaal in zijn eigen serie wanneer het huis van Aunt May wordt afgefikt, en hij met deze oudere dame en zijn vrouw Mary Jane in het torencomplex van Tony Stark komt wonen. Dit is meteen ook de uitvalsbasis van de New Avengers en Peter is hier ook een lid van, dus dat komt allemaal mooi uit. Bijkomstigheid is dat Peter en Tony een hele interessante verstandhouding beginnen te krijgen, en Stark wordt zowat een vaderfiguur voor hem. Tony ontwerpt een nieuwe Spidey-outfit met allerlei high-tech snufjes en ze worden goede maatjes. Geen wonder dat als Civil War eenmaal begint Peter in eerste instantie het volste vertrouwen in Tony heeft, waardoor hij min of meer dé heftigste keuze uit zijn carriére maakt. Dit moment, wat de eindpagina is van Civil War issue 2, was voor mij als sinds-klein-af-aan-Spidey-fan echt heel bijzonder. Iets wat al sinds het begin van de serie belangrijk is geweest en nu het leven van Peter Parker voor altijd zou veranderen, ware het niet dat het een jaar later met een hoop Deus Ex Machina geneuzel weer terug is gedraaid. Goddamnit.
De rest van de tie-ins zijn over het algemeen niet zo super relevant voor het hoofdverhaal en leveren niet meer dan details voor het totaalplaatje. Zo gaan bijvoorbeeld gedurende Civil War de Fantastic Four leden ieder hun eigen weg, gewild of ongewild. Ben Grimm, ook wel bekend als de rotsachtige Thing, heeft helemaal geen zin om een keuze te maken tussen de pro- en anti-registratie groepen en besluit het land te verlaten. Hierna zal hij een korte tijd rondhangen met een groepje superhelden in Parijs om daar cheesy maar vrij funny ongein uit te halen, om uiteindelijk terug te keren naar Amerika wanneer zijn aanwezigheid nodig blijkt te zijn. In de Civil War hoofdserie wordt hier amper naar verwezen. Op zo’n zelfde manier werken alle tie-ins min of meer. Alleen boeiend als je echt van de personages in kwestie houdt dus.
Grappig detail: de hilarisch bijdehante miniserie Nextwave had destijds deze spoof op de Civil War Tie-in gekte. Voor meer info over deze hele fijne comic verwijs ik je graag door naar Jercy’s review op collega-website Service Cut.
Civil War is verkrijgbaar in oversized hardcover formaat, en heeft als voornaamste toevoeging en voordeel boven de meer standaard softcover een Script Book. Dit ding neemt zo’n beetje de helft van de ruimte van de hardcover in, en is (zoals de naam zegt) een issue-by-issue uitgeschreven script. In eerste instantie vond ik dat wat zonde; was er met al die ruimte niet iets leukers te plaatsen? Maar bij het lezen besefte ik me al snel hoe waanzinnig interessant dt script eigenlijk wel niet is. Dit komt mede door het toevoegen van extra uitleg van o.a. Mark Millar, Joe Quesada (editor in chief van Marvel) en Tom Brevoort (editor) waardoor het echt een zeldzaam kijkje in de keuken van de comicwereld wordt. Het script is ook opgeleukt met tekstballon-loze afbeeldingen uit de Civil War serie en andere relevante visuals en extra’s. Het gaafste aan het script zijn de opmerkingen die Millar tussen de stukken dialoog door heeft geschreven, de pointers die McNiven kan gebruiken in zijn tekenwerk. Om er een paar te quoten:
“Cut to the main picture here and one of those big wide shots that give fanboys like me a multiple orgasm just by glancing at it.”
“Okay, here’s a wildly ambitious shot that’s going to take up most of the page, where we have a strobe image of Captain America spinning around, seen as a multiple image, as he drops several hundred feet and deflects bullets every step of the way with his shield. Good luck, mate. You’ll need it! But the good news is that this page goes down in history if you manage to pull it off.”
“This is the super hero apocalypse in the Negative Zone and all the major players are here upfront. However long this takes to draw will be outweighed by the sheer gasp from the kids (and the money you sell the original for, chum). Cap, by the way, should be smacking someone pretty prominently with his shield or fist.”
Serieus, die shit is toch gaaf of wat!?! Voor de echte comic fanboys een hele gave bonus. Maar het gaat natuurlijk om de essentie, en niet de shiny extra’s die er omheen hangen. Civil War is, op een paar dubieuze beslissingen van een paar personages die beter zouden moeten weten na, een geweldige blockbuster van een verhaal. Waanzinnig getekend, een lekker strak tempo, een hoop twists and turns en een conclusie die de Marvel wereld echt een nieuwe richting zou doen inslaan, waarvan de gevolgen vandaag de dag nog steeds relevant zijn. Voor iedereen met ook maar een vage interesse in Marvel keihard aan te raden!
geschreven door Bartelen op 20 maart 2010
Jouw reviews zijn altijd zo leuk om te lezen!! Heel uitgebreid en op de één of andere manier heel erg gedetaileerd zonder veel weg te geven.