1
Criminal Volume I: Coward
Een strip van Marvel. Ik hoor je denken: ‘niet weer zo’n in kanariegeel spandex geheven nerd-met-spierballen met het vermogen gezapige one-liners te vuren met de snelheid van zijn overactieve vuisten.’ Geen zorg, het spandex blijft opgeborgen, er wapperen geen capes, en er is ook al geen sprake van een opgezwollen ego van een gemaskerde clown die elke week een nieuwe superschurk eventjes rap de baas gaat zijn. Niets van dat alles. In Criminal: Coward gaat de held eerder een straatje om voor Dr Doom. De comic komt dan ook niet voor niets uit op Icon, een sublabel van Marvel waar de scheppers wat meer rechten en creativiteit behouden, en dus ook de maskers thuis kunnen laten.
Jatwerk
Dat is maar goed ook, want Criminal gaat over Leo. Gewoon Leo. Een zakkenroller die zijn kostje bij elkaar schraapt op de grauwe straten van Center City. Maar waar superhelden beschikken over grootse gaves die hen metershoog boven het maïsveld doen zweven, beschikt Leo eerder over het vermogen ongezien dwars door het maïs te trekken. Hij is namelijk de grootste lafaard die er bestaat. En juist dat maakt hem als zakkenroller zo succesvol. Bij de minste onraad heeft hij reeds drie vluchtroutes paraat, en wanneer iemand ook maar vuil in zijn richting kijkt, is hij reeds in de schaduwen verdwenen. Een comic over een succesvolle dief dus.
Angsthaas Leo wordt benaderd door een paar politiemensen die graag een fikse buit willen jatten uit de kamer waarin de bewijzen worden opgeborgen tegen de Grote Schurken uit de stad in afwachting van hun rechtszaak. Ze weten dat er op een dag een grote koffer bling-bling naar de rechtbank zal worden getransporteerd, en wie beter dan Leo en zijn crew om deze koffer te doen verdwijnen. Leo, die kampt met de dure verzorging van zijn demente en aan heroïne verslaafde vader, stemt aarzelend toe, hoewel hij wel vermoedt dat er iets niet klopt. En dan..
Verdorven, verraad, en verdomd verslavend
Coward komt uit de koker van Ed Brubaker (writer) en Sean Phillips (artist), het team dat eerder Sleeper uitbracht. Naar horen zeggen, schijnt Coward dezelfde sfeer te ademen als Sleeper. Omdat ik deze niet ken, kan ik dat niet beamen. Wel kan ik vertellen dat Criminal: Coward een verdorven mensbeeld schetst. Elk personage heeft zijn zwakheden (drank, drugs, en corruptie voorop), maar het noodlot zorgt ervoor dat velen ervan er nooit aan toe zullen komen om aan hun eigen zwakheden ten onder te gaan. Ik geloof niet dat de term ‘natuurlijke dood’ voorkomt in het vocabulaire van de ongelukkigen aan de onderkant van de samenleving van Center City. Om nog maar te zwijgen van de flinke dosis intriges en verraad. De insteek voor een angsthaas te kiezen is niet alleen een verfrissend element in het bankrobber/heist-genre, maar juist door de beestachtige manier waarop de karakters met elkaar omgaan komt het geloofwaardig en overtuigend over. De tekenstijl ondersteunt het hele verhaal uitstekend met grove tekeningen, schaduwrijke paginas en veel donkere kleuren. Alsof de zon nooit doorbreekt voor onze antihelden in deze grimmige stad. Liefhebbers van crime-fiction zullen absoluut een paar nachtelijke uren spenderen in Criminal: Coward.
Stelen uit de comic-bookstore?
Zoals gezegd, vooral de keuze voor het hoofdpersonage en de reden van zijn succes maakt van Criminal: Coward een bijzonder creatieve vondst. Voeg daaraan toe een aangenaam en niet volstrekt voorspelbaar verhaal dat je tot de laatste pagina zeker geboeid houdt, en Coward moet dan wel koren op de molen zijn voor ieder die geen genoeg kan krijgen van dit aangename mengsel van Sin City, Bad Lieutenant, en Ocean’s Eleven. Niet voor niets won het duo al een Eisner-award voor de beste nieuwe serie hiermee. Er zijn overigens nog drie vervolgen op, die helaas niet in mijn bezit zijn. Maar geen zorg, die zal Spandex-koning Bartelen, Dorkside’s Marvel-expert, ongetwijfeld nog eens de revue laten passeren.
geschreven door Doctor Clavin op 8 maart 2010
Awesome! Wij hebben ook een review van Criminal vol. 1 op de site