1
Fringe – Seizoen 1
“Hey, Bartelen, je moet eens Fringe gaan kijken want die meuk is echt iets voor jou.” Tsja, als je daar mee aan komt zetten dan heb ik niet veel keuze. En zo begon mijn reis door de wereld van weird science en FBI onderzoek met een overkoepelende conspiracy storyline. Wacht, ho, stop. Zag ik dit al niet eerder halverwege de jaren ’90? Alleen heette het toen X-files en was het elke week het hoogtepunt van mijn televisie-bestaan. Kan Fringe 15 jaar later eigenlijk in dit genre nog wat spannends en vernieuwends bieden in haar eerste seizoen?
Het korte antwoord is… ja en nee. Mijn ervaringen met Fringe zijn tot nu toe een beetje dubbel. Het basis idee is in ieder geval vrij aardig; een groep onbekenden is bezig met het uitvoeren van freaky experimenten en gebruikt de hele wereld als speelterrein, en een speciale groep FBI pipo’s (Fringe Division) onderzoekt deze onfrisse zaken, die onder de noemer ‘The Pattern’ geschaard worden. In de eerste aflevering komt hoofdpersoon en FBI agente Olivia Dunham achter het bestaan van deze divisie. De zaak waar ze op dat moment aan werkt heeft een directe link naar the Pattern; een vreemd virus heeft zich door een vliegtuig vol onschuldigen heen gevreten, en de enige clue is ene meneer Walter Bishop die jaren geleden aan een soortgelijk dodelijk goedje werkte. Bishop blijkt een wel erg letterlijke mad scientist te zijn, want hij zit al bijna 20 jaar in een gesticht. Door omstandigheden kan alleen zijn zoon Peter helpen om Walter (tijdelijk) beschikbaar te stellen voor de FBI. Als de initiële zaak eenmaal is afgerond blijven vader en zoon werken voor Fringe Division, en huppa, een nieuwe tv serie is geboren. Vervolgens krijgen we elke week een Mysterieuze Gebeurtenis voor de kiezen die met een vleugje weird science aangepakt moet worden. Ontploffende hoofden, pyrokinese, hyper-aging, smeltende breinen(!), oversized virussen, een creepy empathisch kind, en meer van dat moois/vreemds.
Een eerste issue dat ik heb met de serie zit ‘m in hoofdpersoon Olivia. Ze is, tsja, niet echt een interessant personage en alleen maar belangrijk voor het verhaal omdat andere karakters zeggen dat ze een goede agente is en omdat het plot een paar sprongetjes maakt zodat ze een link krijgt met de Pattern cases die opduiken. Mevrouw Anna Torv acteert op zich wel geschikt, maar ze straalt wat mij betreft eigenlijk net te weinig charisma uit. Hierdoor lukt het me steeds maar niet om de serie écht een plekje in mijn ondode hart te geven. In de X-files was Mulder perfect als hoofdpersoon vanwege zijn haast naïeve drang om bewijs te hebben dat er méér is dan wat we kennen, met daarbij de vragen over zijn zusje als krachtige drijfveer (plus had ik toendertijd een gigantische crush op Gillan Anderson dus móest ik de serie wel volgen). In Fringe is Olivia benieuwd naar wat er achter het Pattern schuilgaat en blijkt pas later dat er met haarzelf meer aan de hand is. Stukken minder episch.
Doctor Bishop is in verhouding interessanter, al wordt zijn ‘gestoorde’ gedrag voornamelijk voor comic relief gebruikt. Haha, hij heeft ineens trek in snoep terwijl hij een autopsie aan het doen is, isn’t that craaazy? Maar aan de andere kant is het wel prettig een personage te volgen dat regelmatig hallucinerende middelen gebruikt, een goudmijn aan (nog te weinig benutte) dubieuze daden in zijn verleden heeft, en op een totaal ander niveau denkt dan de mensen om hem heen. En als je je afvraagt “Waar kén ik die kop toch van??”, wat ik eigenlijk al weken deed, acteur John Noble speelt ook de leider van Gondor in de LotR films.
Zoon Peter (Josh Jackson) is het standaard cynische tegenwicht die commentaar levert op de vreemde dingen die plaatsvinden en het gedrag van zijn vader. Oh ja, en hij heeft shady connecties die uiteraard van pas komen als de FBI resources niet toereikend zijn.
Lance Reddick (die zo geniaal was in The Wire) is op zich geschikt als de koele leider van Fringe Division, en Jasika Nicole is de schandalig cute assistent van Olivia en Walter die helaas te weinig ingezet wordt. My libido disapproves.
De serie zit constant op het randje tussen ‘hey, dit is gaaf’ en ‘kom op jongens, doe eens wat leuks’. De pilot aflevering begint goed met eenlekker nasty intro die mijn aandacht wel wist te grijpen, spendeert veel tijd aan de setup van personages en niet zo heftig FBI-onderzoek en eindigt met een redelijk interessant open eind. Vervolgens krijgen we doodleuk een 8-tal afleveringen die neerkomen op een monster-of-the-week formule waarbij aan het eind meer vragen blijven hangen dan beantwoord zijn en er amper naar vorige gebeurtenissen wordt gerefereerd. Ik kreeg op dat punt twijfels. Waar ging dit allemaal heen, en wanneer begint het nou eens écht interessant te worden? Hier moet bij gezegd worden dat ik een wat kritische televisiekijker ben. Series die voornamelijk bestaan uit losse stand-alone afleveringen doen me niet meer zoveel. Ik wil multi-episodische plotlijnen en payoffs, verdorie!
En toen was daar aflevering 10, getiteld “Safe”, die me totaal verraste door gebeurtenissen uit wel 4 of 5 verschillende afleveringen te pakken en ze ineens samen liet komen. Yes, eindelijk blijken dingen onderlinge connecties te hebben! Dit was waar ik op heb zitten wachten! Grappig dat na deze aflevering de hoeveelheid kijkers ook ineens omhoog schoot. Hierna kreeg ik voor het eerst het gevoel dat de makers van tevoren toch wel een idee hadden waar ze met het concept heengingen, al worden er vanaf dat punt alsnog maar mondjesmaat vragen beantwoord.
Na “Safe” en directe follow-up “Bound” volgen weer twee rustige afleveringen, en in episode 14 (“Ability”) komt het échte plot van de serie op gang. Wat is nou precies het idee? Er blijkt een parallel universum te zijn dat in grote lijnen lijkt op het onze. De types die de vreemde experimenten uitvoeren zijn voornamelijk bezig met het ontwikkelen van biologische wapens ter voorbereiding op een komende confrontatie met dit universum. Je kunt zeggen wat je wil, maar dat is een goddamn gaaf concept! Des te frustrerender is het dan om te zien dat er per aflevering weinig nieuwe informatie bijkomt over Wat Er Aan De Hand Is. Zo vindt men in aflevering 14 een manuscript dat de motivaties en werkwijze van de groep beschrijft die voor de meeste problemen zorgen. En vervolgens wordt dat 2 afleveringen lang weer vergeten en krijgen we te maken met FBI zaken die stukken minder boeiend zijn. Een genetisch gemanipuleerd slang-achtig beest dat ontsnapt en mensen aanvalt en verder irrelevant is, really? Really? Ik heb geen geduld voor filler-episodes als het overkoepelende plot zo veel potentie heeft, damnit!
Iets dat Fringe trouwens erg leuk doet is de aanwezigheid van een personage genaamd ‘the Observer’ die vanaf aflevering 4 officieel geïntroduceerd wordt. Een mysterieuze kale dude die bij elke Pattern gerelateerde gebeurtenis aanwezig lijkt te zijn, en niets meer doet dan.. nah ja, observeren. En verrek, het blijkt dat deze gast vanaf de pilot al elke aflevering één keer ergens te zien is. Het is verdomd geinig om ‘spot the Observer’ te spelen tijdens het kijken, en af en toe zit hij op creatieve manieren in de serie verstopt. Het is een in essentie nutteloze bonus, maar ik kan dit soort toevoegingen wel waarderen.
Fringe is een kindje van J. J. Abrams, Alex Kurtzman en Roberto Orci, het team dat ook verantwoordelijk was voor de nieuwe Star Trek film (Kurtzman en Orci ook voor het abominabele Transformers 2). En ja, ook deze serie heeft lens flares af en toe. Oh, en een bijzonder hilarisch detail uit aflevering 19: Olivia bezoekt een webdesigner die meer kennis zou hebben over een specifieke zaak, maar blijkt mentaal niet 100% te zijn en beweert de zoon van een Vulcan genaamd Sarek te zijn die terug in de tijd is gereisd om een groep Romulans tegen te houden. Hoe hilarisch is het dat de makers het plot van nieuwe Trek film al vrijgaven lang voor de film in de bios te zien was? Tee-hee.
Ook al is niet elke aflevering even enerverend, zijn er te weinig écht interessante personages, is er een hoop suspension of disbelief nodig en moet het geheel echt even op gang komen, dan nog ga ik zeker te weten verder met seizoen 2. De season finale had wat intrigerende momenten, een gave (en nerdy!) special guest en het laatste shot is zeker een “Whoa!” moment. Zoals eerder gezegd, er is hier potentie voor iets waanzinnig gaafs. Het gevoel dat er nog een hoop interessante dingen gaan gebeuren helpt om de zwakkere afleveringen of de soms wat te simpele afhandeling van bepaalde problemen te vergeten. Ook al is Fringe niet perfect, zoveel televisieseries die sci-fi en weird science combineren zijn er nou ook weer niet op het moment, dus ik zal niet al te hard klagen. Maar luister goed, J. J. Abrams en consorten! Zorg dat al die potentiële awesomeheid ook echt tot bloei komt in seizoen 2! Don’t let me down, ok?
geschreven door Bartelen op 18 maart 2010
Deze serie blijft zijn waarde houden, de mindere positieve beschrijving over deze serie hier, vind ik onterecht. Over smaak valt te twisten maar deze serie is verassend, boeiend en vernieuwend.