1

Owl City – Ocean Eyes

Platenmaatschappijen raken maar niet uitgeklaagd over het Grote-Kwaad-Dat-Internet-Heet. Ondertussen downloadt de consument naar hartenlust de harde schijf van zijn iPod vol. In plaats van klagen zouden platenmaatschappijen juist dankzij die consument op een belangrijke kostenpost kunnen besparen: de duurbetaalde scouts die nieuw talent moeten ontdekken. Want waar voorheen deze speurhonden muzikanten in een vroeg stadium konden maken of breken, doet de markt dat nu zelf door artiesten als Lily Allen of Arctic Monkeys uit de anonimiteit te tillen.

Van aftandse kelder tot Alice in Wonderland

Dat gebeurde ook met het Amerikaanse Owl City. Nietsvermoedend knutselde Adam Young in de kelder van zijn ouders in Owatonna, Minnesota aan een bundeltje songs. Onder artiestennaam Owl City werden de songs op MySpace gezet, en spoedig verspreidde de song Hello Seattle zich onder de internet-community. Al snel diende het grote platenlabel Universal zich aan om Adam aan hun stal toe te voegen. En zo mocht Owl City een bijdrage leveren voor de soundtrack van de hippe Tim Burton film Alice in Wonderland, staan tours door de VS, Australië en Europa gepland en prijkte de single Fireflies wekenlang bovenaan alle hitlijsten.

Tandeloze smurrie

Maar waar eerdere MySpace-helden een welkom fris geluid lieten horen, kunnen er ditmaal vraagtekens bij de keuze van de internetcommunity worden gesteld. De electronische pop van Owl City klinkt alsof Snow Patrol hun songs door een blender hebben gehaald om alle scherpe randjes te verwijderen. Softe tienerpop dus, tjokvol bliepjes en harmonieuze synthesizer-riedeltjes. Door echter elk nummer te verbergen achter eindeloos gecomputeriseerd gepriegel, klinkt het album Ocean Eyes opvallend flets en egaal. Het zomers bedoelde Dental Care bijvoorbeeld doet nergens écht de zon doorbreken, en op discopoging Tip of the Iceberg strandt slechts de zin tot dansen.

Vocoders

Tot overmaat van ramp verstopt Adam zijn vocalen voortdurend achter een vocoder, een apparaat dat niet alleen valse zanglijnen rechtsmeert met een robot-achtige zang tot gevolg, maar tevens na enkele nummers erg storend begint te werken. Ach ja, wat deze recensent er ook van moge vinden, zelfs in moderne tijden is binnen de platenindustrie één wetmatigheid overeind gebleven: 50 million Elvis-fans can’t be wrong!

avatar geschreven door op 31 maart 2010

Een reactie op “Owl City – Ocean Eyes”

  1. avatar V schreef:

    Ha fijn, dat iemand even terecht dit abominabele Owl City wegzet als shit. Links en rechts hoorde ik er al over praten, maar … nee!

Reageer

Anti-Spam vraag :