1
The Haunted World of El Superbeasto (2009)
Tot op heden was ik niet echt gecharmeerd van de films van Rob Zombie. House of 1000 Corpses werd halverwege afgezet want ik gaf geen moer om wat er op het scherm gebeurde, opvolger The Devils Rejects was verre van indrukwekkend en zijn Halloween remake vond ik ook niets toevoegen. Maar met The Haunted World of El Superbeasto heeft de man voor het eerst iets gemaakt wat ik kan waarderen… op het niveau van een 14-jarige. Maar soms is daar niks mis mee.
El Superbeasto is een animatiefilm waar al zo’n 3 jaar aan is gesleuteld, en in die periode uitgegroeid is van direct-to-DVD productie naar een heus big budget extravaganza. Je ziet het er niet echt helemaal van af, want de animatie is niet direct veel strakker dan een gemiddelde Nickolodeon cartoon, al gaven sommige passages wat fijne Ren & Stimpy flashbacks. Het kijkt op zich wel prima weg, maar verwacht in ieder geval niks vernieuwends.
Het ‘verhaal’ is dunner dan een Flatland personage met anorexia en is voornamelijk bedoeld om een hoop vulgariteit op je beeld te kunnen kwakken. We volgen El Superbeasto, een Mexicaanse-worstelaar-masker dragende celebrity die de misdaad bestrijdt en met zoveel mogelijk slettebakken het bed in duikt. Als hij dan halsoverkop valt voor een stripper die wordt gekidnapt door de duivelse Dr. Satan moet en zal hij deze dame redden. Euh, ja. Dat was het wel zo’n beetje.
Waarom zou je deze R-rated tekenfilm dan willen zien? Tsja, tsja… Dames, u kunt in ieder geval El Superbeasto overslaan zonder iets te missen. Sterker nog, de film schildert alle vrouwen af als cock-hungry leeghoofden die om het minste geringste uit de kleren gaan. En dan bedoel ik ook écht het minste geringste. Charmant. Dit hoeft de heren er natuurlijk niet van te weerhouden om toch een kijkje te nemen. Ik heb over het algemeen niet zo’n probleem met het zien van foute films, als ik me tegelijk maar een beetje vermaak. Na een paar deprimerende Michael Haneke producties of Oost-Europese existentialistische films is het wel prettig om af te kunnen wisselen met intens fout entertainment.
Horrorfans kunnen hun lol op, want El Superbeasto fungeert meteen ook als een ‘spot the reference’ wedstrijd. Er zijn echt gigantisch veel knipogen naar klassieke en cult-horrorfilms, en Rob Zombie’s liefde voor het genre is overduidelijk aanwezig. Cameo’s van Jason Voorhees, Jack Nicholson’s personage uit The Shining, The Fly, Bride of Frankenstein, Alien en Nosferatu vliegen aan je voorbij, en dat is nog maar het topje van de gruwelijke ijsberg. En een Sunset Boulevard parodie gaat er bij mij altijd in.
De stemmen zijn verzorgd door o.a. Paul Giamatti, Rosario Dawson en Danny Trejo. Vooral Giamatti is geweldig over the top als Dr. Satan en hij heeft het duidelijk naar z’n zin. De muziek is best funny en lekker bijdehand, zoals een Beatles-achtig schattig niemandalletje dat gaat over het achtervolgd worden door nazi biker zombies. Ergens voelt het zonde dat er toch wel wat talent gebruikt is voor zo’n vulgair eindproduct, maar zo zullen mijn basisschool leraren ook wel over mij denken.
De film eindigt met een catfight tussen de twee vrouwelijke karakters wat natuurlijk leidt tot een hoop half-ontbloot geworstel op de grond met close-ups van achterwerken en bouncing boezems. Genocide is subtieler dan dit, maar gelukkig laten de lyrics van het begeleidende liedje ons weten dat het niet fout is om hier plezier uit te halen en zelfs jezelf onzedelijk te betasten bij tekenfilms, want “the Japanese do it every day, so rub one out for the U.S.A.”. Ja, ik moest er om lachen. Sorry.
The Haunted World of El Superbeasto is intens matig en vrij hilarisch tegelijk. Als je dingen als ‘goede smaak’ en ‘zelfrespect’ zo’n 70 minuten opzij kunt zetten zal je innerlijke kinderachtige en hitsige zelf zich hier nog best mee kunnen vermaken. I know mine did. Maar dat blijft tussen ons, ok?
geschreven door Bartelen op 14 maart 2010
Ik vond het echt een baggerfilm. De comic, on the other hand, was best wel geniaal.