0
Annihilation
Het is niet direct een makkelijke opgave om Marvel comics te volgen en wijs te worden uit al die honderden personages die allemaal onderling connecties hebben en door de bijkomende grote events worden beïnvloed. En dan hebben we het alleen nog maar over de dingen die op ons thuisplaneetje gebeuren! Er is een heel universum dat bevolkt is met verschillende rassen die ook weer eigen super powered pipo’s kennen en vele jaren aan ontwikkelingen hebben meegemaakt. Voordat je in wanhoop van het dak springt kan ik je vertellen dat het Marvel In Space concept eigenlijk best wel meevalt. Sterker nog, in 2006 is een miniserie van start gegaan die als nieuw opstappunt diende, én nog eens lekker episch is. Maak je klaar voor Annihilation, baby!
Een nummer van de Fantastic Four comic uit 1966 introduceerde de Negative Zone; een parallel universum waar alles uit negatieve materie is opgebouwd en er geen vacuüm bestaat. De Negative Zone is relatief onbewoond, maar er zit genoeg tuig om een dreiging te vormen voor ‘ons’ universum. De grootste eikel die hier rondbanjert is Annihilus, een evil warlord die lijkt op het liefdeskindje van een sprinkhaan en een Citroën C5. Deze Annihilus is er achter gekomen dat door de expansie van ‘ons’ universum de Negative Zone juist krimpt. Tijd om nieuw territorium te veroveren dus! Met een onvoorstelbaar grote vloot schepen breekt hij door de barriére tussen de 2 universa, en door het massieve momentum is niemand in staat zich tegen deze Annihilation Wave te verzetten. De paar samenlevingen die sterk genoeg zijn om zich enigszins te verdedigen worden nu halsoverkop in een oorlog gedwongen die misschien niet eens te winnen is.
De hele storyline is verzameld in 3 trades, en heeft een aparte opbouw die achteraf echt heel erg goed werkte. We maken een begin met de miniserie Earth Fall, waarin wat later terugkerende personages worden geïntroduceerd. Daarna begint het feest pas echt met een 48-pagina’s tellende Annihilation-proloog waarin de Annihilation Wave goed en wel op gang komt en er al flink wat ass gekicked wordt. Het tekenwerk is niet van een gigantisch hoog niveau, maar het schrijfwerk van Keith Giffen houdt je aandacht er wel bij. Na deze proloog volgen we vier verschillende personages (Nova, Silver Surfer, Super Skrull en Ronan), elk in zijn eigen verhaal bestaande uit 4 issues. Als ieders solo-vertelling is afgerond komt alles samen in een epische 6-issue lange conclusie.
Het fijne is dus dat de lezer genoeg tijd heeft gehad om de belangrijkste figuren te leren kennen, om ze vervolgens allemaal op te laten duiken in het hoofdverhaal. Een tactiek die Marvel ook in hun nieuwe films aan het gebruiken is; eerst een solo-film van alle bekendste figuren, en ze dan in 2012 samen in een Avengers-film stoppen.
Annihilation doet een paar dingen best wel netjes. Het hele verhaal neemt een flinke periode in beslag, meer dan 7 maanden om precies te zijn. Dit was een van de eerste ‘big event’ series waarin het tenminste voelt als iets dat niet in twee weken opgelost wordt. En om het in context van de gebeurtenissen op Aarde te plaatsen, Civil War vindt ergens plaats rond dag 200. En als je Rise and Fall of the Shi’ar Empire hebt gelezen kun je je misschien een passage herinneren waarin wordt gesproken over Skrulls die ergens voor op de vlucht zijn. Yup, dat is dus de Annihilation Wave. Consistentie, jeej!
Een probleem van Annihilation kan zijn dat de cast best uitgebreid is en er een hoop locaties / situaties langskomen waar de gemiddelde lezer niet bekend mee kan zijn. Ikzelf heb het space-deel van Marvel vóór Annihilation nooit echt gevolgd, dus waren de meeste ontwikkelingen nieuw voor me. Zo wist ik bij aanvang niet dat het personage Nova op dat punt lid was van een grote organisatie die min of meer fungeert als space-politie, of dat die groep überhaupt bestond. Voorheen kende ik Nova alleen van een Spider-man cameo.
Geen ervaring hebben met het Marvel in Space idee is gelukkig niet erg, want er is ruimte gemaakt om alle belangrijke pipo’s in Annihilation aan de lezer voor te stellen in speciale informatiepagina’s aan het eind van elk individuele issue. Je leest dingen als de schaal waarop het figuur in kwestie een dreiging vormt (van ‘city’ tot ‘universal’), geschiedenis, motivaties, powers, etc. Super handig, en het is vrij funny om te lezen hoe bizar de geschiedenis van een personage soms kan zijn. Een hoop van deze concepten vinden hun oorsprong dan ook in de jaren ’60 en ’70, toen de meeste comicschrijvers blijkbaar toegang hadden tot hele interessante drugs. De space-kant van Marvel is daarom een hele unieke setting waar realiteitveranderende aliens met facetogen, teleporterende honden en immens krachtige wezens die de Big Bang hebben overleefd rondstruinen. Het is soms wat weird, maar ergens heeft het tegelijk ook een campy charme.
Door de serie heen zijn er verwijzingen naar iets oudere of zelfs klassieke concepten uit de Marvel stal. Mensen die de eerste jaargangen Fantastic Four hebben gelezen kunnen hun lol op, zelfs karakters als The Infant Terrible komen langs. Ik moest wel even hard lachen toen ik dat zag, talk about obscure! Maar voor de geeks met een goed geheugen zijn dit soort retro callbacks wel een hele gave toevoeging.
Over karakters gesproken; de 4 miniseries besteden zoals gezegd aandacht aan Nova, Silver Surfer, Super Skrull en Ronan the Accuser. Zeggen de meeste namen je niks? No worries, je leert ze snel genoeg kennen.
De Nova mini is het sterkst, en werd eigenlijk bij alle lezers positief ontvangen. Het helpt misschien dat Nova, ook wel Richard Ryder genoemd, gewoon een aardbewoner is die min of meer toevallig in het hele space-concept is terechtgekomen. Hij krijgt een (ongewilde) power-boost, is deels nog een groentje maar wordt uiteindelijk een van de belangrijkste leiders van ‘la resistance’.
De Silver Surfer is misschien bekend van die hele, hele, hele foute Fantastic Four film. Ugh. Anyways, de Surfer maakt in deze serie een keuze die eigenlijk vrij heftig is als je de geschiedenis van het personage een beetje kent. Het tekenwerk is wat arty, en beviel me eigenlijk best goed.
Het verhaal van de Super Skrull is op zich ok, al zijn de illustraties eigenlijk net té cartoony. Verder is er weinig op- of aan te merken.
Als hekkensluiter is er Ronan, wiens deel echt wel het zwakste is aan heel de serie. De visuals zijn rommelig, het uitgangspunt vrij karig, en voor mij werkte het gewoon niet. In de hoofdserie zal hij later een betere indruk maken, al blijft Ronan een klein beetje een saaie mix tussen Robocop en een Smurf.
Over de breedte genomen is Annihilation zeker geslaagd, al zijn er wat kleine minpunten. Zo zullen bepaalde personages een tijd uit het hoofdverhaal verdwijnen (de Surfer is bijvoorbeeld een grote periode afwezig) en is doodgaan ook hier maar een relatief iets, een terugkerend irritatiepunt voor comics in het algemeen. Ergens voelde de serie ook wat grootschaliger in de periode waarin het in losse nummers werd uitgegeven, want steeds een maand moeten wachten tussen issues door geeft geinig genoeg het idee dat die hele oorlog écht lang duurt. Als verzamelde bundel ga je er toch sneller doorheen en daarmee voelt het toch wat minder groots.
Ook wordt de schaal van de oorlog vanaf een bepaald punt ineens omgegooid. Als we een wanhopige verdediging van een planeet meemaken met hele legers die langs alle kanten worden aangevallen dan voelt dat lekker episch en heftig. Later in de serie zullen we voornamelijk een kleiner groepje blijven volgen dat juist de strijd probeert te omzeilen, en ergens is dat toch een beetje jammer. Ach, gezever aan mijn kant, want dat soort issues worden weer keihard gecompenseerd door gigantisch aars-schoppende momenten zoals het verslaan van Galactus, dé space badass, en hem in gevangenschap gebruiken als een planet-killer wapen.
Annihilation werd vrij goed ontvangen en vormde dan ook een fijne boost voor het Marvel In Space concept. Nova kreeg hierna zijn eigen serie, niet al te lange tijd later zou opvolger Annihilation Conquest in de winkels verschijnen die dingen nog verder omver zou schoppen, en een bepaalde bad guy uit Rise and Fall of the Shi’ar Empire komt ook nog een hoop problemen veroorzaken down the line. Geen geld of tijd om de bekende superhelden in de breedte te volgen, maar wel interesse in sci-fi en Marvel? Dan is Annihilation zeker een prima beginpunt dat nog een hoop leuke kanten op zal gaan.
geschreven door Bartelen op 12 april 2010
