2

Gorillaz – Plastic Beach

George Lucas droomt al jaren van een filmindustrie zonder egomane filmsterren. Liefst zou hij acteurloze films maken vol computergegeneerde personages waarover de regisseur totale controle uitoefent. In de muziekindustrie bestaat zo’n viruele band al. Gorillaz heet die. Het is een project van voormalig Blur-zanger Damon Albarn en striptekenaar Jamie Hewlett, die samen een stel fictieve muzikanten bedachten: leadzanger 2D, gitariste Noodle, bassist Murdoc Niccals en drummer Russel Hobbs. En laat Niccals nu onlangs Twitteren dat hun derde album uitkwam, Plastic Beach.

Het prille begin

Gorillaz begint wanneer Albarn verveeld raakt van de plichtmatige bandinterviews tijdens de hoogtijdagen van zijn Britpopband Blur. Dan bedenkt hij samen met Hewlett een band waarin zij hun fantasie de vrije loop kunnen laten. En dat gebeurt ook. Zo staat in de bandbiografie dat zanger 2D via een ramkraak bij de band kwam en dat Hobbs bezeten is door demonen. Al snel groeien Gorillaz uit tot een dekmantel om te kunnen stoeien met muzikale stijlen en onverwachte samenwerkingen aan te gaan, zoals met acteur Dennis Hopper, de Cubaanse zanger Ibrahim Ferrer, of Ike Turner. Met als creatieve hoogtepunten een tour met holografische 3D-modellen en rock-opera Journey to the West.
Ook aan Gorillaz’ derde album nemen weer stiekem diverse muzikanten deel. Rapper Snoop Dogg opent verdienstelijk het album begeleid door een orkest op Welcome to the world of the plastic beach, terwijl soullegende Bobby Womack zingt op retro-funkstamper Stylo. Lou Reed mompelt zich vervolgens door de springerige popdeun Some Kind of Nature.

Plastic Beach

Het milieu blijkt overigens het grote thema op Plastic Beach, een titel die Albarn bedacht toen hij op een strand overal plastic verpakkingsmateriaal zag liggen. Zelden was een milieu-aanklacht zo fraai geformuleerd. Gorillaz leveren hun meest consistente album dat verrassend genoeg tóch een wildgroei aan muziekstijlen bevat. Electroknaller Empire Ants, de dromerige song Glitter Freeze, het Oosters aandoende White Flag, de Beck-achtige electronische pop van Rhinestone Eyes, of het prachtig lome Melancholy Hill, het klinkt allemaal even indrukwekkend. Wel mist Plastic Beach vrolijke meeknikkers à la eerdere hits Clint Eastwood of Feel Good Inc. Gelukkig is de refreinloze single Stylo op Youtube alvast een hit dankzij de 3D-clip met actieheld Bruce Willis. Met Plastic Beach zullen de excentrieke cartoonkarakters hun naam definitief vestigen in de muziekwereld. George Lucas kan tevreden zijn.

avatar geschreven door op 4 april 2010

2 reacties op “Gorillaz – Plastic Beach”

  1. avatar Egregius schreef:

    Darnit, de loef afgestoken! Je was sneller met een review schrijven 😛

    Nou ja, bij deze nog m’n toegevoegde mening, zover nog niet gecovered: het is inderdaad een lekkere plaat. Veel van de nummers hebben iets looms, laid-backs. Het viel me wel op dat een bepaalde sound regelmatig terugkwam; dat bass-loopje met synths komt zowel op Empire Ants, als Stylo, als op andere nummers terug.

    Nou is het wel een ontzettend fijne sound. Ideale muziek om bij te chillen, al moet ik zeggen dat het stemgeluid van ‘2D’ me niet altijd kan bekoren, afhankelijk van de stijl van de muziek op dat moment.

  2. avatar Doctor Clavin schreef:

    Ha Egregius, goed opgemerkt. Damon Albarn heeft inderdaad iets willen maken dat juist de hitgevoeligheid overstijgt, een album als geheel dat je ook zo moet luisteren ipv slechts een paar nummers erboven uit te tillen en de rest achterwege te laten op de iPod.

    Vandaar waarschijnlijk een basis die in veel nummers wat meer hetzelfde is, en daaroverheen een tapijt aan excentriciteiten. En hoewel niet elke stijl hem wellicht goed past, Gorillaz durven in ieder geval wat nieuws te proberen, dat waardeer ik wel.

Reageer

Anti-Spam vraag :