0
Kickass (2010)
Superhelden. Ze zijn een populair fenomeen in pop-culture. Niet in de laatste plaats door enkele bijzonder geslaagde Hollywoodprenten die de afgelopen jaren werden uitgebracht. Met de meest tenenkrommende titel in jaren die de film automatisch ergens lijkt plaatst tussen Not Another Teen Shitpiece, High School Horrible Superhero Epic Fail, en de onvolprezen superheld Fully Unknown Totally Parasite Man Dipping In As Much Cashcows As Possible, lijkt Kick-Ass in ieder geval niet tot het rijtje geslaagde superheldenexperimenten te gaan behoren.
De masturberende superheld
De film lijkt – verrassend (*cynisme modus af*) – te draaien om nerdy tieners, Dave Lizewsky (Aaron Johnson) in het bijzonder. Hij wordt – hoe verrassend (*damned, doe ik het weer*)– frequent geplaagd en gepest op school en brengt, zoals het tieners betaamt, zijn dagen masturberend achter de pc door. In de luttele secondes dat hij zijn hormonen wel onder bedwang weet te houden, vindt hij nog maar net tijd een keer een comic te lezen. In een discussie met zijn vrienden, je weet wel, medenerds die niet wijken voor een avond soebatten in welke issues van Spiderman nou ook weer die halfnaakte Mary-Jane viel te bewonderen, wordt ergens de volgende discussie aangeslingerd: hoe komt het nou dat er geen echte superhelden zijn? Met zoveel rolmodellen moet toch iemand ooit op de idee zijn gekomen om zelf in een pakkie te klimmen? En dan niet om als heuse Megatristo aandacht te vragen voor de rechten van gescheiden pappies. Dave voelt de roeping, bestelt een kostuum, en rent als een échte Green PocketLantern de straat op om onder de sulligste bijnaam in de Superheldengeschiedenis (sorry She-Thing en GayGhost) de straten van zijn woonplaats weer veilig te maken met wat ass-kicken. Ook al beschikt hij over geen enkele superkracht, en ehm… kan hij niet ass-kicken. Al snel raakt hij slaags met de nodige misdadigers, en ontketent een geweldspiraal die de rest van de film niet meer stopt.
And….. action!
Wees dus gewaarschuwd. De jolige titel ten spijt, is Kick-Ass niet bepaald geschikt voor kleine kijkertjes die nèt hun eerste Batman-comic hebben gelezen. Er gutsen fonteinen van bloed, het scherm kleeft van de vele volgespoten tissues (ieuw..) en we zien in de eerste minuten Nicholas Cage hele foute dingen doen met kleine kindertjes (niet dat, viespeuk!). Kick-Ass mag dan verscholen gaan onder de meest teen-vriendelijke titel van het decennium, het verhaal is dat allerminst. Belooft het eerste kwartier nog een ongekend hoogwaardige comedy voor volwassenen met een originele insteek op te gaan leveren, al snel devolueert het verhaal tot een rommelige, maar vermakelijke actiecomedy. De gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op, en er wordt de kijker weinig rust gegund. Kick-Ass zit dan ook ergens in tussen actiefilms als Wanted en superheldenparodieën á la Hancock maar dan één waar de superheld als gebeten door een roedel dolle wombats het strijdveld moet verlaten, een spoor van bloed achterlatend.
Liever was Kick-Ass voortgegaan op de weg van het eerste kwartier, waarin de puberende hoofdpersoon niet alleen zijn eigen identiteit, alsook die van zijn alter ego probeert te plaatsen in de maatschappij, en daar de grootst mogelijke moeite mee heeft. Maar goed, de film probeert toch rekening te houden met de comic, die we binnenkort hier ook bespreken, en die doet dat nou eenmaal ook niet. Grappig en pijnlijk detail: in de comic briest Dave dat ‘What works on the page, does not always work on the big screen’. En waar de comic er wél in slaagt de aandacht op Kick-Ass gecentreerd te laten, verschuift in deze denderende bloedige achtbaanrit vol schietscènes de aandacht volledig verschuift van Kick-Ass naar bijpersonages Hit Girl (Chloe Moretz) en Daddy MacReady (Nicholas Cage). Debet hieraan lijkt dat de regisseur de film te chronologisch hapklaar wil aanbieden, en daar meer scenes en een langere tijdsperiode nodig heeft om de kijker dan precies te laten weten wat en hoe er gebeurt. Ergo, Kick-Ass was liever een kwartier korter en daadkrachtiger geweest.
Kick-ass actie-comedy?
Leuk aan Kick-Ass is wel de affiniteit met het comic-wereldje. Zo is er een prachtige 3D-stripversie van het verhaal achter Hit-Girl, en is de film zelf natuurlijk gebaseerd op een comic van Mark Millar en John Romita Jr. Om nog maar te zwijgen van een overdonderende en goed gekozen soundtrack vol pompende retropoppunk. Geen hoogstaande actie-film á la The Dark Knight (ook al paradeert Nicholas de ganse film in een wannabe-Batman outfit), maar wel bijzonder vermakelijk. Verstand op nul en kijken dus. Grasgroene Kick-Ass mag dan zelf niet kick-ass zijn, een turbulente film-rit is het wel.
geschreven door Doctor Clavin op 30 april 2010
